To było ciekawe. Faktycznie książka była inna niż można się było spodziewać z opisu. Opowieść o przemocy, alkoholizmie, znieczulicy Nowego Jorku lat 1920. Wszystkiemu temu przez dużą część książki oddaje się główny bohater pracujący w gazecie, rubryce dla ludzi o złamanych sercach, życiach, samotnych. Jest on adresowany właśnie jako "Miss Lonelyhearts". Choć i u niego pojawiają się zmiany. To właśnie ból sączący się z listów powoduje u niego alkoholizm. Ciekawie eksplorowana jest rzeczywistość barowa. Miss Lonelyhearts jest (utajonym, do pewnego stopnia) Chrześcijaninem, z którego natrząsa się jego szef - z jego zawodu, szczerości, porad - zanim nawet zostaną wypowiedziane. I to działa, Miss Lonelyhearts stara się ukryć swoje poglądy, schować szczerość i współczucie. Być tak cyniczny jak inni. Dość niesamowite jest to, jak ta tak dawna nowela z lat 20 XX wieku, zdaje się być tak aktualna obecnie, w czasach toksycznej ironii i prób Nowej Szczerości.

Niesamowicie, nierealnie ukazuje też ludzi cierpiących. Cały ich ból faktycznie jest nie do wytrzymania. I wszyscy oni wydają się tak wyizolowani, samotni w nim. I liczą tylko na pomoc Miss Lonelyhearts, który nie wie, jak sobie z ich cierpieniem poradzić. Chwilami faktycznie zdaje się nowym mesjaszem, albo przynajmniej kimś mądrym, mogącym poradzić, znającym cierpienie.

W ogóle, może przesadzam, ale ponownie, ta powszechna samotność (czy może nawet częściej: poczucie beznadziei) ludzi, społeczeństwa, wydaje mi się taka aktualna w czasach gdy znowu mówi się o kryzysie samotności, samotności męskiej (choć nie tylko). Gdy przegląda się internet, media społecznościowe czy fora anonimowe i widzi się to samo. Gdy mowa o (ro)botach, sztucznej inteligencji mającej zaradzić, zbawić nas od tej samotności, umożliwić więź. Nawet te legendarne już seksboty mówią o tym samym: o kryzysie intymności. Można powiedzieć o podobieństwie między obecnymi czasami a "Miss Lonelyhearts" też w tym, że w obu przypadkach mowa jest o zatomizowanym świecie, jednostkach, które nie wiedzą że "inni też tak mają". Czują się absolutnie samotnie i wyizolowane.

Seks i kryzys intymności też są obecne w książce Westa: seks jako narzędzie władzy, dominacji, spełnienia żądzy ale jedynie wyjątkowo jako poczucie emocjonalnego spełnienia i unii serc. Świat "Miss Lonelyhearts" w ogóle jest światem męskim, światem macho i światem autentycznej, przerażającej mizoginii. Przerażają mężczyźni, ale przerażają też zimne, okrutne kobiety, gdy niektóre z nich poddają się tym samym wadom co mężczyźni.

"Miss Lonelyhearts" przez dużą część trwania zdaje się odpychać wrażliwość i idealizm. Choć patrząc na reakcje i działania protagonisty, wydaje się jakby West pragnął zmian, choć nie wiedział, czy są możliwe. Czy to chrześcijanin używający języka i świata wroga, by obronić swój ideał? W ogóle ciekawi to, jak wyszczególniani i brani w obronę przez przesłanie utworu są ludzie odstający, okaleczeni, poszkodowanie przez życie. Ciekawe jest to, jak równoległa, (sprzeczna?) jest ta rzeczywistość listów i rzeczywistość codziennego, brutalnego świata. Cierpienie kontra cynizm. Choć tak naprawdę skutkiem cynizmu i brutalności w codzienności jest cierpienie opisane w listach. Obie te rzeczywistości zresztą w noweli się krzyżują. W ogóle cała metaforyka czy też symbolika mesjańska jest niesamowita. Mimo że, a może też właśnie dlatego że w świecie nowojorskiej gazetowej elity króluje ateizm, czy też antyteizm. (100 lat temu!)

Czego by się chciało więcej od książki Westa? Myślę że więcej rzeczywistości z listów, więcej pisania o społeczności samotnych, o osamotnieniu w społeczeństwie w ogóle. Mniej brutalnej rzeczywistości, seksu, picia, przemocy. Choć on też to opisuje, obie rzeczywistości wchodzą w kontakt, spięcie, zwłaszcza bliżej końca. Myślę że to jest trochę tak, jak u innych konserwatywnych, religijnych pisarzy zwalczających brutalność "świata bez Boga" - poprzez intensywne opisanie tego, czego nie akceptują, pokazują w dobrym świetle proponowane przez siebie rozwiązanie. Choć, ponownie, mogę źle interpretować Westa nazywając go pisarzem chrześcijańskim. Może po prostu opisuje rzeczywistość. W jego świecie nie ma wiele nadziei. W ogóle ciekawe ile racji będę miał widząc w cynicznym, antyreligijnym szefie głównego bohatera (który wyśmiewa jego współczucie, religię, cnoty chrześcijańskie) alegorię szatana.

To było ciekawe. Faktycznie książka była inna niż można się było spodziewać z opisu. Opowieść o przemocy, alkoholizmie, znieczulicy Nowego Jorku lat 1920. Wszystkiemu temu przez dużą część książki oddaje się główny bohater pracujący w gazecie, rubryce dla ludzi o złamanych sercach, życiach, samotnych. Jest on adresowany właśnie jako "Miss Lonelyhearts". Choć i u niego...