Profil użytkownika: bookowertyczka

Kto naprawdę pociąga za sznurki w USA?

„Oślizgłe macki, wiadome siły" nie są kompendium teorii spiskowych. Tarczyński nie tworzy encyklopedii, nie potwierdza i nie obala, nie wyśmiewa i nie ocenia, co jest prawdą, a co kompletną bzdurą. Opowiada o historii USA przez pryzmat teorii spiskowych, które towarzyszyły Stanom Zjednoczonym od samego ich powstania. „Oślizgłe macki, wiadome siły" to reportaż o tym, jak lęki i spiski zmieniają politykę, kulturę i… całe społeczeństwa.

Tarczyński zabiera więc czytelnika w podróż po historii Stanów – od pierwszej dekady ich istnienia, przez zamach na Kennedy'ego i lądowanie na Księżycu, aż po zamach na WTC i teorię QAnonu – żadne znaczące wydarzenie nie mogło obejść się bez swojej teorii spiskowej, która wyjaśniałaby jego prawdziwe przyczyny i wskazywała, kto tak naprawdę pociąga za sznurki. Bo przecież to niemożliwe, by takie rzeczy działy się w takim kraju jak USA zupełnie przypadkowo.

Książka Tarczyńskiego jest przede wszystkim świetnym studium amerykańskiego społeczeństwa. Autor nie tyle opisuje spiskowe teorie, ale pokazuje, jakie emocje, lęki i potrzeby stoją za ich powstawaniem. Bo teorie te – nawet najbardziej absurdalne – zawsze są odpowiedzią na rzeczywiste lęki obywateli i wynikają z (coraz niższego) zaufania do autorytetów i aparatu państwa. Są odpowiedzią na potrzebę kontroli i próbą zrozumienia chaosu, który nas otacza.

Czyta się to dobrze również dzięki stylowi Tarczyńskiego – jak zawsze błyskotliwemu i pełnemu ironii, ale też lekkości, dzięki któremu książkę czyta się stosunkowo łatwo i przyjemnie (mimo mnóstwa dat, nazwisk i przypisów).

I choć ciekawsza dla mnie była pierwsza połowo, opowiadająca o czasach przedwojennych (bo i mniej znam tę część historii i popularne wówczas teorie), tak ta druga uderza mocniej. Pokazuje bowiem, jak niebezpieczne jest wprowadzanie spiskowych wyjaśnień do mainstreamu, zwłaszcza w czasach powszechnego dostępu do internetu i globalizacji. I choć mowa o Ameryce, to mechanizmy wszędzie są te same: spiski nie rodzą się tylko „gdzieś za oceanem”, ale wszędzie tam, gdzie społeczeństwa próbują oswoić niepewność i trudne wydarzenia prostymi opowieściami.

Kto naprawdę pociąga za sznurki w USA?

„Oślizgłe macki, wiadome siły" nie są kompendium teorii spiskowych. Tarczyński nie tworzy encyklopedii, nie potwierdza i nie obala, nie wyśmiewa i nie ocenia, co jest prawdą, a co kompletną bzdurą. Opowiada o historii USA przez pryzmat teorii spiskowych, które towarzyszyły Stanom Zjednoczonym od samego ich powstania. „Oślizgłe macki,...

Książki T. Kingfisher, za sprawą „Wypieków defensywnych" i „Pokrzywy i kości", są moim odkryciem zeszłego roku. Mam na półce wszystkie wydane w Polsce powieści (i na pewno kupię każdą kolejną), bo jej wrażliwość i sposób pisania wyjątkowo do mnie trafiają.

Tym razem pisarka przygląda się baśni o Śpiącej Królewnie. Dostajemy coś więcej niż sam retelling – mamy tu króla, księżniczki, dobre i złe wróżki, pogrążony we śnie zamek i dzielnego rycerza, ale... z twistem, jak zawsze u Kingfisher.

Choć „Cierń" jest króciutki (zaledwie 180 stron), to mieści dokładnie tyle słów, ile trzeba, by opowiedzieć historię Ropuszki i Halima. I, mimo tej oszczędności, zostaje w myślach.
Jest tu wszystko, co tak mnie urzeka w książkach pisarki – mroczny, baśniowy klimat współistnieje z ciepłem, które tworzą bohaterowie (Halim!), a znane motywy zostają wykorzystane w niebanalny, zaskakujący sposób. Jest w „Cierniu" też mnóstwo melancholii – to chyba najsmutniejsza książka autorki do tej pory, ale jest w tym smutku dużo piękna. Jest też wątek romantyczny: na pierwszym planie, a jednocześnie subtelny i delikatny. I mocne przesłanie: nie wszystko jest tym, czym się wydaje na pierwszy rzut oka, a słowa mają konsekwencje – i czasem błogosławieństwo może stać się przekleństwem.

Książki T. Kingfisher, za sprawą „Wypieków defensywnych" i „Pokrzywy i kości", są moim odkryciem zeszłego roku. Mam na półce wszystkie wydane w Polsce powieści (i na pewno kupię każdą kolejną), bo jej wrażliwość i sposób pisania wyjątkowo do mnie trafiają.

Tym razem pisarka przygląda się baśni o Śpiącej Królewnie. Dostajemy coś więcej niż sam retelling – mamy tu króla,...

Avery Grambs – zwykła nastolatka, której życie nie oszczędzało, dostaje w spadku całą fortunę znanego miliardera i filantropa, Tobiasa Hawthorne'a, z którym nic jej nie łączy i którego nawet nigdy nie spotkała. Jest jeden haczyk – Avery musi zamieszkać w ogromnym, pełnym zagadek Hawthorne House. Razem z rodziną zmarłego milionera, dla której testament jest sporym zaskoczeniem i która tak łatwo nie pogodzi się z utratą majątku. Avery będzie musiała odkryć, dlaczego to właśnie ją Tobias Hawthorne wybrał na swoją dziedziczkę. Gra dopiero się zaczyna...

Niewątpliwym plusem tej serii jest jej szybkie tempo. Tutaj cały czas coś się dzieje, a dzięki krótkim rozdziałom czyta się naprawdę szybko. Zagadka rozwiązana? Tuzin kolejnych już czeka w kolejce. Niestety, choć wydawca porównuje „The Inheritance Games" do escape roomu, czytelnik nie ma tu wiele do roboty, bo same zagadki nie są raczej z tych, które można samemu rozwiązać.

Minusów jest więcej – to książka dla nastolatek, więc mamy tu całą galerię znanych z YA tropów. Z przystojnymi, bogatymi, zakochanymi w bohaterce braćmi na czele. To najsłabszy element tej historii – czułam się trochę, jakbym czytała opowiadanie na wattpadzie, w którym oczywiście muszę pojawić się zabójczo przystojni, zabójczo bogaci bracia, skrywający mroczną tajemnicę z przeszłości. Powiedzieć, że przewracałam oczami, gdy pojawili się na scenie po raz pierwszy, to jak nic nie powiedzieć. Na szczęście później ten efekt wattpada blednie – nie wiem tylko, czy to dlatego, że Jennifer Lynn Barnes coraz lepiej kreśli ich charaktery, czy dlatego, że po prostu się do nich przyzwyczaiłam... i nawet polubiłam. Mimo że są raczej zbiorem cech typowych bohaterów YA niż pełnoprawnymi bohaterami (po prostu nie wierzę, że takie osoby mogłyby istnieć w rzeczywistości).

Całkiem nieźle wypada jednak Avery, która jest sprytna, nie boi się podejmować decyzji, ale nie jest głupia, choć oczywiście popełnia błędy. To całkiem odświeżająca kreacja (zwłaszcza w porównaniu do takich potworków jak „Tego lata stałam się piękna" Jenny Han), bo życie Avery nie kręci się wokół chłopaków – ma ona swoje zainteresowania i marzenia. Choć oczywiście motyw trójkąta miłosnego też się pojawia (jakżeby inaczej). Na szczeście jest on na tyle nienachalny, a sam wątek romantyczny szybko schodzi na dalszy plan, że nie przeszkadzał mi za bardzo.

Sam styl autorki jest prosty, ale solidny. Widać, że to nie pierwsza jej książka i że sama Jennifer Lynn Barnes nie ma już nastu lat, więc jest w tej historii pewien dystans (którego często brakuje w historiach pisanych przez młode osoby). Dla mnie był to plus, ale nie zdziwię się, jeśli młodym odbiorcom będzie trochę przeszkadzał. Wciąż jest to historia o nastolatkach i pisana dla nastolatków, dlatego trzeba przymknąć oko na motywy charakterystyczne dla gatunku (oczywiście, że to nastoletni bohaterowie są najmądrzejsi i to oni pociągają za sznurki, a dorośli schodzą na dalszy plan). Jeśli ktoś oczekuje od powieści młodzieżowej, że nie będzie powieścią młodzieżową – to przy tej serii nie będzie się dobrze bawił. Ja jednak podeszłam do niej bez większych oczekiwań i bawiłam się naprawdę dobrze. Polubiłam bohaterów, historia mnie wciągnęła, a kilka razy autorka pozytywnie mnie zaskoczyła, nie idąc utartą ścieżką.
I – co nieczęsto się zdarza – pierwszy tom był zdecydowanie najsłabszy.

Cała seria to bardzo solidna propozycja dla miłośników YA, którzy lubią zagadki, luksusowe wille, intrygi i napięte relacje. To nie jest literatura wielkiej głębi – ale nie musi nią być, by być przyjemną i angażującą rozrywką. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, ale niegłupiego, czegoś, co można pochłonąć jednym tchem — to warto sięgnąć po tę serię. Jeśli jednak wyrośliście już z młodzieżówek – lepiej sobie odpuścić, bo tych YA-motywów jest tu po prostu dużo.

Avery Grambs – zwykła nastolatka, której życie nie oszczędzało, dostaje w spadku całą fortunę znanego miliardera i filantropa, Tobiasa Hawthorne'a, z którym nic jej nie łączy i którego nawet nigdy nie spotkała. Jest jeden haczyk – Avery musi zamieszkać w ogromnym, pełnym zagadek Hawthorne House. Razem z rodziną zmarłego milionera, dla której testament jest sporym...