Profil użytkownika: Eryk

Przeprowadzony przez amerykańską dziennikarkę wywiad z biskupem z Kazachstanu posiada klarowną strukturę z trafnymi i logicznie naprowadzającymi na kolejne wątki podejmowanych tematów pytaniami, które zapewniają dobrze przyswajalną ciągłość tekstu. Poruszane tematy zostały dobrane właściwie i są bardzo interesujące. Na szczególną uwagę zasługują dzieje Kościoła prześladowanego w Związku Sowieckim oraz perypetie młodego Antoniusa-Atanasiusa na „zgniłym Zachodzie”, gdzie zetknął się z nieznanymi wcześniej wynalazkami handkomunii tudzież efektami teologii wyzwolenia. Po przedstawieniu nader interesujących niuansów z życia biskupa i jego rodziny wywiad odsłania jego stanowisko na ważkie problemy współczesnego świata i Kościoła. Wywiadowany hierarcha stawia na temat kondycji Kościoła współczesnego bardzo bolesną, lecz rzeczową diagnozę: „Największą męką Kościoła nie jest prześladowanie z rąk jego zewnętrznych wrogów, lecz z rąk jego wrogów wewnętrznych: bezwzględnych ludzi pozbawionych wiary, którzy zdołali zdobyć wysokie i wpływowe stanowiska kościelne.”. W kolejnych rozdziałach biskup przedstawia składniki największego kryzysu, jaki dotychczas dotknął Kościół w zakresie: liturgii, doktryny wiary i moralności, prawości życia wiernych i kościelnej hierarchii oraz zaniku prowadzenia przez nich autentycznego życia duchowego. Z treści książki odsłania się wizerunek biskupa prawdziwie zatroskanego o sprawy najważniejsze: zbawienie dusz oraz Eucharystycznego Pana, który stale żyje i zwycięża – Christus vincit!
Merytoryczne wątpliwości budzą jedynie dwa fragmenty książki, wynikające być może z wadliwego tłumaczenia. Na s. 130 biskup przekreśla możliwość wspólnej modlitwy chrześcijan z żydami ze względu na odrzucanie przez nich Boga w Trójcy Świętej. Dopuszcza jednak – w drodze wyjątku – wspólną recytację psalmów przy okazji sytuacji tragicznych. W następnej odpowiedzi, dopytany przez dziennikarkę, odrzuca jakąkolwiek możliwość wspólnych modłów, nawet tekstami biblijnymi, czym przeczy uprzedniej własnej deklaracji. Na s. 213-214 rozmówca, po zdecydowanym sprzeciwie wobec udzielania Komunii św. niekatolikom, stwierdza, że protestanci i prawosławni w obliczu duchowej potrzeby lub śmierci mogą przyjąć Komunię św. duchową na sposób znany tylko Bogu. Komunia św. duchowa ma prawie tę samą wartość co sakramentalna, więc trudno przyjąć, jak można nie dopuszczać kogoś do jednego rodzaju zjednoczenia z Bogiem, a zalecać drugi. Poza tym całość lektury należy ocenić jako godną najwyższego uznania i polecenia.

Przeprowadzony przez amerykańską dziennikarkę wywiad z biskupem z Kazachstanu posiada klarowną strukturę z trafnymi i logicznie naprowadzającymi na kolejne wątki podejmowanych tematów pytaniami, które zapewniają dobrze przyswajalną ciągłość tekstu. Poruszane tematy zostały dobrane właściwi...

Rozwiń Zwiń

Książka niezła. Stanowi zdecydowanie bardziej wprowadzenie niż rozwinięcie do problematyki seksualności w średniowiecznej Polsce. Na plus: podjęcie się ciekawego problemu badawczego; przemyślana segmentacja na poszczególne kwestie seksualne występujące w źródłach epoki; wartościowa tabela z zebranymi synodami polskimi podejmującymi problem celibatu. Na minus: zdecydowanie najwątpliwszy rozdział wprowadzający - powtarzający błędy i uproszczenia w rozumieniu starożytnego i średniowiecznego podejścia chrześcijaństwa do seksualności ludzkiej; nie jest pracą bardzo wnikliwą i odkrywczą - autor przebadał głównie źródła drukowane (choć na szczęście oryginalne) - więc problem główny zwłaszcza dla najobfitszego w źródła czasu późnego średniowiecza czeka na szersze odkrycie przez następnych mediewistów.

Książka niezła. Stanowi zdecydowanie bardziej wprowadzenie niż rozwinięcie do problematyki seksualności w średniowiecznej Polsce. Na plus: podjęcie się ciekawego problemu badawczego; przemyślana segmentacja na poszczególne kwestie seksualne występujące w źródłach epoki; wartościowa tabela ...

Rozwiń Zwiń

Dzieło Stanisława Grzesiuka współtworzy zbiór literatury nietuzinkowej, choć – jak sam autor zaznaczył – „nie jest literaturą w całym tego słowa znaczeniu”. Jako tekst zupełnie naturalistyczny obnaża do cna prawdę o człowieku znajdującym się w warunkach całkowitego, fizycznego wyniszczenia i sponiewierania godności ludzkiej. W książce brakuje rozwlekłych, psychologicznych poszukiwań odpowiedzi na pytania: „skąd?”, „dlaczego?”, „w jakim celu?” ani nadmiernego skoncentrowania się na uczuciach i emocjach bohaterów. Zastąpiono je prostym, autentycznym oddaniem obozowej rzeczywistości, wystarczającej za jakikolwiek osąd nad sprawą. Autor przez 600 stron próbuje odpowiedzieć – z rzadkimi wątkami pobocznymi – na pytanie, jak udało mu się przeżyć aż pięć lat w miejscu (a właściwie trzech obozach koncentracyjnych), w którym średnia wieku wynosiła kilka miesięcy, a w każdej chwili życie mogło zostać przerwane kołkiem w głowę.
Pozycja wciągająca ze względu na przybliżanie ciekawego tematu prostym, niewyszukanym, gawędziarskim stylem z upływem stron staje się miejscami nużąca (lecz nie nudna) z powodu notorycznego maglowania jednego wątku – konieczności przetrwania w obozie śmierci, co przejawia się opisem bardzo wielu sposobów zdobycia żywności, spania w wolnych chwilach i migania się od pracy.
Odbiorowi lektury w moim przypadku pomogłaby większa segmentacja tekstu na mniejsze rozdziały i dbałość o chronologię, choć zastosowany styl długotrwałej gawędy o pobycie w trzech obozach jest przystępny, a wydobywanie z pamięci po latach tak bolesnych doświadczeń musiało być dla autora trudne (i zbyt trudne, aby ściśle uporządkować fakty). Należy docenić dodanie w wydaniu z 2018 r. nieopublikowanych wcześniej fragmentów, co wzmacnia jej wartość historyczną.
Walory książki wynikają z mocnych stron jej autora: poczucia humoru nigdy go nieopuszczającego i prowadzącego do groteskowych scen (np. śpiewania wesołych piosenek na placu podczas przedłużającego się oczekiwania na egzekucję) oraz podejścia do rzeczywistości, które – nawet jeśli miejscami można się z nim nie zgadzać – było szczere, sprawiedliwe i dowcipne. Autor, choć prędko zatracił zmysł współczucia dla nieuniknionej i spotykanej na co dzień krzywdy ludzkiej, pomagał, jak tylko mógł, wielu towarzyszom niedoli niezależnie od ich pozycji w hierarchii obozowej.
Lektura, rozpatrywana całościowo, prowadzi do następujących wniosków: potępienia wojny niesprawiedliwej, prowadzącej do tak okrutnego poniżenia człowieka oraz przekonania, że nie powinniśmy, zdaniem autora wyrażonym pod koniec, osądzać bliźnich, jeśli sami nie przeżyliśmy tego co oni, gdyż nie wiemy, jak człowiek (w tym każdy z nas) mógłby zachować się w danej sytuacji, zwłaszcza podyktowanej przez niestandardowe, wręcz koszmarne, warunki mogące powodować całą gamę zachowań od heroicznego poświęcenia po najwymyślniejsze bestialstwo. Każde zło wyrządzone bliźniemu wymaga jednak potępienia i zasługuje na karę, o czym przekonali się w dniu wyzwolenia kapowie i blokowi ukatrupieni przez własne ofiary, zdolne do sprawiedliwego osądu swoich oprawców.

Dzieło Stanisława Grzesiuka współtworzy zbiór literatury nietuzinkowej, choć – jak sam autor zaznaczył – „nie jest literaturą w całym tego słowa znaczeniu”. Jako tekst zupełnie naturalistyczny obnaża do cna prawdę o człowieku znajdującym się w warunkach całkowitego, fizycznego wyniszczenia...

Rozwiń Zwiń