Profil użytkownika: mamalgosia

Konsumpcjonizm nauczył nas chcieć. Kapitalizm sprawił, że wielu z nas nie ma jak tych potrzeb zaspokoić. Pokolenie transformacji dostało jeszcze jedną lekcję: oszczędzanie nie zawsze ma sens. Inflacja potrafi zjeść wszystko. Ludzie latami odkładali na książeczkach mieszkaniowych i kończyli z kwotą, która nie wystarczała nawet na jeden mebel. Trudno się dziwić, że dziś łatwiej wziąć kredyt, mieć coś od razu i martwić się później.
„Dług” o reportaż o ludziach, którzy wpadli w spiralę zadłużenia. Nie o „nieudacznikach”, tylko o zwykłych ludziach. Każdy rozdział to inna historia i inna droga do tego samego miejsca. Czasem zaczyna się od jednej decyzji. Zakup na raty. Chwilówka na szkolną wycieczkę dla dziecka. Niezapłacony mandat. Potem dochodzi kolejna rzecz i jeszcze jedna. I nagle nie ma już jak cofnąć.
Najmocniejsze w tej książce jest to, że odbiera nam wygodę oceniania. Za każdym dłużnikiem stoi historia. Czasem głupie decyzje, czasem brak wiedzy, czasem pech. Najczęściej wszystko naraz. Prawda jest taka, że to nie jest problem „jakichś ludzi”. To jest coś, co może spotkać każdego.
I jest jeszcze jedna rzecz. My nie umiemy rozmawiać o pieniądzach. To nadal temat tabu. Udajemy, że problem nie istnieje, zamiast uczyć się podstaw ekonomii i wyciągać wnioski. A brak edukacji finansowej mści się bardzo konkretnie.
Nie wszyscy bohaterowie budzą współczucie. Są granice. Dla mnie taką granicą są długi alimentacyjne. Tutaj nie ma miejsca na tłumaczenia.
„Dług” to książka niewygodna i bardzo potrzebna. Nie daje łatwego pocieszenia. Zostawia z myślą, że cienka jest granica między „nimi” a „nami”. I to jest jego najwieksza sila.

Konsumpcjonizm nauczył nas chcieć. Kapitalizm sprawił, że wielu z nas nie ma jak tych potrzeb zaspokoić. Pokolenie transformacji dostało jeszcze jedną lekcję: oszczędzanie nie zawsze ma sens. Inflacja potrafi zjeść wszystko. Ludzie latami odkładali na książeczkach mieszkaniowych i kończyli...

Rozwiń

Zwiń

Początkowo nawet wciągnęłam się w akcję. Jednak im dalej w las, tym gorzej. Absurd goni absurd. Zaczynając od tego, że nie umiem pojąć w jakim celu Damian kontaktował się z Kasandrą. Wystawiła mu ogromny rachunek, a jej prowadzenie sprawy ograniczało się do bezsensownych rozmów na komunikatorze. Poza tym mój sprzeciw budzi przedstawienie zjawiska przemocy domowej. Nie wiem, na ile dokładnie pan Mróz przygotował się do tematu, ale większość sprawców nie ma poczucia winy, tylko strach przed konsekwencjami. Poza tym, tłumaczenie trwania w małżeństwie dla dobra dziecka i "chronienie go przed tą patologią" i jednoczesny alkoholizm matki... No i zakończenie jest nielogiczne, bezsensowne i absurdalne. Doczytałam do końca, ale szczerze mówiąc, to lepiej poświęcić czas na inne powieści.

Początkowo nawet wciągnęłam się w akcję. Jednak im dalej w las, tym gorzej. Absurd goni absurd. Zaczynając od tego, że nie umiem pojąć w jakim celu Damian kontaktował się z Kasandrą. Wystawiła mu ogromny rachunek, a jej prowadzenie sprawy ograniczało się do bezsensownych rozmów na komunika...

Rozwiń

Zwiń

Zacznijmy od tego, że zbrodnia połaniecka to wstrząsająca historia. Trudno sobie wyobrazić bezduszność, bestialstwo i całkowity brak moralności u jej sprawców, a jednak wszystko wydarzyło się naprawdę.
Wigilia 1976 roku. W trakcie pasterki do młodej mężatki podchodzi jej kuzynka i mówi, że w domu stało się coś złego i musi natychmiast wracać. Kobieta jest w piątym miesiącu ciąży. W drogę rusza z mężem i bratem. Cała trójka tej nocy ginie. Według oficjalnej wersji to tragiczny wypadek z udziałem skradzionego autobusu. Tyle że ta wersja bardzo długo skutecznie przykrywała coś znacznie bardziej przerażającego.
Na temat zbrodni połanieckiej powstała już bardzo ceniona książka „Nie oświadczam się” Wiesława Łuki. „Połaniecka” Grzegorza Wilgusa jest powieścią opartą na faktach, z zmienionymi imionami, a część postaci została przez autora po prostu dodana. Szczerze mówiąc, spodziewałam się literatury faktu. Mimo to powieść czytało mi się bardzo dobrze. Trudno o tym mówić przy takiej tematyce, ale naprawdę trudno się od niej oderwać. Mimo wszystko niestety widać braki warsztatowe. Postacie milicjantów są trochę płaskie i jednowymiarowe. Autor próbował pokazać ich wewnętrzne zmagania, ale nie do końca mu się to udaje.
To, co w zbrodni połanieckiej uderza mnie najbardziej, to kompletna bezrefleksyjność sprawców. Mówi się o konflikcie pokoleniowym, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że miał on tu drugorzędne znaczenie. To nie był impuls ani działanie w afekcie. To było czyste zło i brak sumienia. Ich poczucie bezkarności, zastraszenie całej wsi i przekonanie o własnej racji są przerażające.
Najbardziej niepokojące jest to, do czego zdolny jest człowiek. Tego nie da się łatwo wytłumaczyć ani usprawiedliwić. Ta historia zostawia z refleksją o kondycji ludzkiej natury.

Zacznijmy od tego, że zbrodnia połaniecka to wstrząsająca historia. Trudno sobie wyobrazić bezduszność, bestialstwo i całkowity brak moralności u jej sprawców, a jednak wszystko wydarzyło się naprawdę.
Wigilia 1976 roku. W trakcie pasterki do młodej mężatki podchodzi jej kuzynka i mówi, że...

Rozwiń

Zwiń

Co trzeba zrobić, żeby biali ludzie wyszli z ciemności i zobaczyli, co się latami działo na amerykańskim Południu? Napisać naukową książkę? Podsumowując to słowami Mamy Z: „... byłeś w stanie napisać 307 stron na taki temat bez odrobiny oburzenia”. W jaki sposób oddać zlinczowanym ludziom godność? Jak zauważyć ogrom cierpienia ich, ich rodzin, całych społeczności? Najlepiej serwując im ich własną truciznę.
Miasteczko Money w stanie Missisipi. Tu każdy jest spokrewniony z każdym. Rodzinne waśnie i przekonania kultywowane są w kolejnych pokoleniach. Tu zawsze wiadomo, w czyich żyłach płynie chociaż kropla czarnej krwi. I właśnie tu dochodzi do serii brutalnych morderstw. A obok białych zwłok pojawia się również ciało zmasakrowanego czarnego mężczyzny.
„Drzewa” to dziwna i przewrotna powieść. To, co zapowiada się jako kryminał, zmienia się w smutną opowieść o przeszłości. Przeszłości, która nigdy nie odeszła. Przemówienie prezydenta jest idealnym komentarzem do amerykańskiej polityki.
Percival Everett jest głosem dużej części społeczeństwa. Jego powieść obnaża przewrotność myślenia. Trzeba niezwykłej wrażliwości i pokory, żeby zrozumieć wydarzenia, które kształtowały współczesny świat. To nie lincze na pojedynczych osobach, a na całej społeczności. Lata dyskryminacji, strachu, okrucieństwa, bezradności. Dlatego Everett oddał godność tym, których życia nikt nie zauważał.

Co trzeba zrobić, żeby biali ludzie wyszli z ciemności i zobaczyli, co się latami działo na amerykańskim Południu? Napisać naukową książkę? Podsumowując to słowami Mamy Z: „... byłeś w stanie napisać 307 stron na taki temat bez odrobiny oburzenia”. W jaki sposób oddać zlinczowanym ludziom ...

Rozwiń

Zwiń

Temat wykluczenia społecznego, nierówności w dostępie do edukacji czy wpływu środowiska na zwiększenie przestępczości jest ogólnie znany. Szczególnie szeroko omawiany jest w kontekście Ameryki, gdzie bieda, wykluczenie społeczne i brak szans są przenoszone z pokolenia na pokolenie. Dotyczy to całych grup etnicznych, ale też białej ludności np. z Pasa Rdzy.
A jak sytuacja wygląda w Europie? Na ile podobna jest do tej amerykańskiej?
Evin Cetin z pozycji adwokatki i osoby zaangażowanej politycznie przygląda się szczególnej grupie, muzułmańskiej młodzieży. Ich rodzice wyemigrowali ze swoich krajów, bo chcieli zapewnić dzieciom lepszą przyszłość. Jednak dla wielu rodzin z perspektywy czasu okazało się to brzemienne w skutki.
Ich dzieci od najmłodszych lat zderzają się z różnicą szans i ekonomią. Często już jako 11–12-latkowie są wciągani w transport narkotyków. Stamtąd już najprostsza droga do pełnoprawnego członkostwa w grupie przestępczej. Bez odwrotu. A potem szybka śmierć albo więzienie. Przyjaciel strzela do przyjaciela. Z tego świata trudno uciec.
Autorka dobrze rozumie tych młodych ludzi. Ufają jej. Ona sama pochodzi z rodziny emigranckiej. Bardzo chce pomóc swoim podopiecznym i ich rodzinom. Zdarzało jej się być bezsilną wobec systemu. Uderza ją to, że w debacie publicznej politycy widzą tylko pochodzenie tej młodzieży. A kluczowy temat narkotyków jest starannie omijany.
Cetin jest zaangażowana i empatyczna. O doświadczeniach ze swojej pracy mówi z szacunkiem do swoich podopiecznych. Jej książka nie jest kompleksowym studium zagadnienia, ale głosem osoby poruszonej tym, co widziała. Czy to książka rewolucyjna? Z pewnością nie. Jednak jest ważnym głosem, od którego może zacząć się szersza dyskusja.
Wykluczenie społeczne to nie jest problem, który łatwo rozwiązać. Jednak trzeba o nim mówić.

Temat wykluczenia społecznego, nierówności w dostępie do edukacji czy wpływu środowiska na zwiększenie przestępczości jest ogólnie znany. Szczególnie szeroko omawiany jest w kontekście Ameryki, gdzie bieda, wykluczenie społeczne i brak szans są przenoszone z pokolenia na pokolenie. Dotyczy...

Rozwiń

Zwiń

Jestem fanką literatury faktu i to właśnie po nią sięgam najczęściej. Jednak od czasu do czasu cudownie jest spędzić kilka godzin z wciągającym, lekkim „odmóżdżaczem”. I dokładnie taką książką jest „Pomoc domowa” Freidy McFadden.
Zacznę od tego, że zanim sięgnęłam po książkę, obejrzałam film. Nie znałam wcześniej fabuły, więc dałam się całkowicie ponieść historii. Tym bardziej z ciekawością sięgnęłam po literacki pierwowzór. I nie zawiodłam się, czyta się ją świetnie. Trudno się od niej oderwać. Plot twist jest naprawdę zaskakujący i raczej trudny do przewidzenia.
Milly ma za sobą trudną przeszłość. Teraz próbuje stanąć na nogi i utrzymać się na powierzchni. Szansą okazuje się praca w olśniewającym domu państwa Winchester. Szybko jednak wychodzi na jaw, że jej pracodawczyni jest bardzo nieprzewidywalna. Dlaczego przystojny i uroczy pan Winchester tak bardzo poświęca się w imię tej relacji? I kim właściwie jest tajemniczy ogrodnik Enzo?
„Pomoc domowa” to thriller napisany bardzo sprawnie. Czyta się go błyskawicznie i mimo że znałam już historię z filmu, lektura ani przez chwilę mnie nie nudziła. Fabuła nawet nie próbuje być szczególnie realistyczna, ale zupełnie to nie przeszkadza. To jeden z tych thrillerów, które trudno nazwać ambitnymi, ale czyta się je z ogromną przyjemnością.
To idealna książka na jeden wieczór. Myślę, że Freidę McFadden mogę spokojnie dopisać do mojej listy guilty pleasure, obok Rileya Sagera, czy B.A. Paris.

Jestem fanką literatury faktu i to właśnie po nią sięgam najczęściej. Jednak od czasu do czasu cudownie jest spędzić kilka godzin z wciągającym, lekkim „odmóżdżaczem”. I dokładnie taką książką jest „Pomoc domowa” Freidy McFadden.
Zacznę od tego, że zanim sięgnęłam po książkę, obejrzałam fi...

Rozwiń

Zwiń

Mimo upływu lat temat przywódców nazistowskich Niemiec nadal budzi zainteresowanie i emocje. Kim byli ludzie, którzy wspierali ten system? Czy robili to z wyrachowania, czy z fanatyzmu?
Sam proces norymberski był bezprecedensowy. Po raz pierwszy w historii zdecydowano się postawić prawo ponad zemstą. Zbrodniarze zostali osądzeni i skazani. Miało to ogromny wpływ na rozwój prawa międzynarodowego.
Proces norymberski miał także ogromne znaczenie psychologiczne, nie tylko prawne. Specjaliści zadawali sobie pytanie, czy można zdefiniować gen zła. Czy da się ustalić podobieństwa pomiędzy zbrodniarzami, aby uniknąć powtórki w przyszłości.
„Norymberga” to reportaż historyczny. Autor skupia się jednak nie tylko na postaciach zbrodniarzy, ale przede wszystkim na psychologu Douglasie M. Kelley'u. To opowieść o wzajemnym wpływie, jaki wywarły na siebie dwie narcystyczne osobowości: psycholog i główny oskarżony Hermann Göring.
Jackowi El-Hai udało się pokazać znany temat z innej strony. Nie znałam wcześniej historii Kelley'a. Jego życiorys jest materiałem na osobną książkę. Zetknięcie z nazistowskimi dygnitarzami było tylko jednym z jego elementów, jednak miało na niego ogromny wpływ. Chyba większy, niż sam chciałby to przyznać.
Najbardziej poruszające jest uświadomienie sobie, jak cienka bywa granica między „normalnością” a zdolnością do wielkiego zła.
To bardzo udana książka. Myślę, że jeszcze do niej wrócę.

Mimo upływu lat temat przywódców nazistowskich Niemiec nadal budzi zainteresowanie i emocje. Kim byli ludzie, którzy wspierali ten system? Czy robili to z wyrachowania, czy z fanatyzmu?
Sam proces norymberski był bezprecedensowy. Po raz pierwszy w historii zdecydowano się postawić prawo po...

Rozwiń

Zwiń

Współcześni rodzice coraz częściej mają świadomość, że ich dzieci będą kiedyś rozmawiać o nich z psychoterapeutami. Trauma niestety przenosi się z pokolenia na pokolenie. Trudno dać dziecku coś innego, niż samemu się otrzymało. Dlatego tak ważne jest zrozumienie roli terapeuty. To często jedyny sposób, by przerwać zaklęty krąg.
Catherine Gildiner to amerykańska psychoterapeutka, która przez wiele lat praktykowała w Kanadzie. W swojej wieloletniej pracy zawodowej spotykała się z wieloma trudnymi przypadkami. Te, które wywarły na niej największy wpływ, opisała w książce Dzień dobry, potworku. Autorka zrobiła to, by zainspirować czytelnika do walki o samego siebie. To bardzo ważne i cenne, jednak moje odczucia po lekturze są odmienne.
Terapie u dr Gildiner były wieloletnie. Pacjenci opisani w książce wyrazili na to zgodę. Rozumiem, że spojrzenie specjalistki na case study jest inne niż laika. Dla niej szczegóły mają ogromne znaczenie. A do tego jej profesjonalny próg wrażliwości ustawiony jest w nieco innym miejscu. Dlatego mam odczucie, że opowieści o pacjentach wchodzą zbyt mocno w wrażliwe szczegóły. Do tego historie są skrajne i nie wiem, czy nie są kompilacją kilku pacjentów. Jeśli nie, możemy mieć do czynienia z wtórną traumatyzacją.
Książka ma też wiele plusów. Jest napisana w spokojny, dojrzały sposób. Trafia do mnie autorefleksja autorki. Trudno jest być całkowicie obiektywnym, nasze doświadczenia wpływają na to, jak postrzegamy innych. Dobrze, że Gildiner o tym mówi. Analizuje ona też każdy z przypadków pod kątem wyborów i decyzji terapeutycznych. Widzi, gdzie popełniła błędy. Bardzo to cenię. Cenne jest również to, że pokazuje terapeutę nie jako neutralnego obserwatora, lecz jako uczestnika relacji, który także podlega emocjom i ograniczeniom.
Książka ta nie zainspirowała mnie, ale zasmuciła. Na świecie jest tyle zła. Nieprzepracowana trauma zwiększa ryzyko powielania destrukcyjnych wzorców w dorosłym życiu. I tu kluczowe jest zrozumienie, skąd to się bierze. Zrozumienie nie oznacza usprawiedliwiania, ale pomaga ofiarom w procesie zdrowienia. To jedna z fundamentalnych prawd, jaką wyniosłam z tej książki.
Czy warto ją czytać? Warto. Krzywdzone dzieci nie wiedzą, co jest dobre, a co złe. Szukają miłości, tworzą mechanizmy obronne, próbują radzić sobie z rzeczywistością. A każdy zasługuje na to, żeby mieć satysfakcjonujące życie. Każdy z nas, czytelników.

Współcześni rodzice coraz częściej mają świadomość, że ich dzieci będą kiedyś rozmawiać o nich z psychoterapeutami. Trauma niestety przenosi się z pokolenia na pokolenie. Trudno dać dziecku coś innego, niż samemu się otrzymało. Dlatego tak ważne jest zrozumienie roli terapeuty. To często j...

Rozwiń

Zwiń