Profil użytkownika: mamalgosia

Mimo upływu lat temat przywódców nazistowskich Niemiec nadal budzi zainteresowanie i emocje. Kim byli ludzie, którzy wspierali ten system? Czy robili to z wyrachowania, czy z fanatyzmu?
Sam proces norymberski był bezprecedensowy. Po raz pierwszy w historii zdecydowano się postawić prawo ponad zemstą. Zbrodniarze zostali osądzeni i skazani. Miało to ogromny wpływ na rozwój prawa międzynarodowego.
Proces norymberski miał także ogromne znaczenie psychologiczne, nie tylko prawne. Specjaliści zadawali sobie pytanie, czy można zdefiniować gen zła. Czy da się ustalić podobieństwa pomiędzy zbrodniarzami, aby uniknąć powtórki w przyszłości.
„Norymberga” to reportaż historyczny. Autor skupia się jednak nie tylko na postaciach zbrodniarzy, ale przede wszystkim na psychologu Douglasie M. Kelley'u. To opowieść o wzajemnym wpływie, jaki wywarły na siebie dwie narcystyczne osobowości: psycholog i główny oskarżony Hermann Göring.
Jackowi El-Hai udało się pokazać znany temat z innej strony. Nie znałam wcześniej historii Kelley'a. Jego życiorys jest materiałem na osobną książkę. Zetknięcie z nazistowskimi dygnitarzami było tylko jednym z jego elementów, jednak miało na niego ogromny wpływ. Chyba większy, niż sam chciałby to przyznać.
Najbardziej poruszające jest uświadomienie sobie, jak cienka bywa granica między „normalnością” a zdolnością do wielkiego zła.
To bardzo udana książka. Myślę, że jeszcze do niej wrócę.

Mimo upływu lat temat przywódców nazistowskich Niemiec nadal budzi zainteresowanie i emocje. Kim byli ludzie, którzy wspierali ten system? Czy robili to z wyrachowania, czy z fanatyzmu?
Sam proces norymberski był bezprecedensowy. Po raz pierwszy w historii zdecydowano się postawić prawo po...

Rozwiń

Zwiń

Współcześni rodzice coraz częściej mają świadomość, że ich dzieci będą kiedyś rozmawiać o nich z psychoterapeutami. Trauma niestety przenosi się z pokolenia na pokolenie. Trudno dać dziecku coś innego, niż samemu się otrzymało. Dlatego tak ważne jest zrozumienie roli terapeuty. To często jedyny sposób, by przerwać zaklęty krąg.
Catherine Gildiner to amerykańska psychoterapeutka, która przez wiele lat praktykowała w Kanadzie. W swojej wieloletniej pracy zawodowej spotykała się z wieloma trudnymi przypadkami. Te, które wywarły na niej największy wpływ, opisała w książce Dzień dobry, potworku. Autorka zrobiła to, by zainspirować czytelnika do walki o samego siebie. To bardzo ważne i cenne, jednak moje odczucia po lekturze są odmienne.
Terapie u dr Gildiner były wieloletnie. Pacjenci opisani w książce wyrazili na to zgodę. Rozumiem, że spojrzenie specjalistki na case study jest inne niż laika. Dla niej szczegóły mają ogromne znaczenie. A do tego jej profesjonalny próg wrażliwości ustawiony jest w nieco innym miejscu. Dlatego mam odczucie, że opowieści o pacjentach wchodzą zbyt mocno w wrażliwe szczegóły. Do tego historie są skrajne i nie wiem, czy nie są kompilacją kilku pacjentów. Jeśli nie, możemy mieć do czynienia z wtórną traumatyzacją.
Książka ma też wiele plusów. Jest napisana w spokojny, dojrzały sposób. Trafia do mnie autorefleksja autorki. Trudno jest być całkowicie obiektywnym, nasze doświadczenia wpływają na to, jak postrzegamy innych. Dobrze, że Gildiner o tym mówi. Analizuje ona też każdy z przypadków pod kątem wyborów i decyzji terapeutycznych. Widzi, gdzie popełniła błędy. Bardzo to cenię. Cenne jest również to, że pokazuje terapeutę nie jako neutralnego obserwatora, lecz jako uczestnika relacji, który także podlega emocjom i ograniczeniom.
Książka ta nie zainspirowała mnie, ale zasmuciła. Na świecie jest tyle zła. Nieprzepracowana trauma zwiększa ryzyko powielania destrukcyjnych wzorców w dorosłym życiu. I tu kluczowe jest zrozumienie, skąd to się bierze. Zrozumienie nie oznacza usprawiedliwiania, ale pomaga ofiarom w procesie zdrowienia. To jedna z fundamentalnych prawd, jaką wyniosłam z tej książki.
Czy warto ją czytać? Warto. Krzywdzone dzieci nie wiedzą, co jest dobre, a co złe. Szukają miłości, tworzą mechanizmy obronne, próbują radzić sobie z rzeczywistością. A każdy zasługuje na to, żeby mieć satysfakcjonujące życie. Każdy z nas, czytelników.

Współcześni rodzice coraz częściej mają świadomość, że ich dzieci będą kiedyś rozmawiać o nich z psychoterapeutami. Trauma niestety przenosi się z pokolenia na pokolenie. Trudno dać dziecku coś innego, niż samemu się otrzymało. Dlatego tak ważne jest zrozumienie roli terapeuty. To często j...

Rozwiń

Zwiń

Stres jest największą epidemią XXI wieku. Jest przyczyną wielu chorób, w tym zaburzeń psychicznych, a także czynnikiem sprzyjającym chorobom autoimmunologicznym. Prowadzi do depresji i wypalenia zawodowego. Nasze mózgi nie nadążają za współczesnym światem. Kiedyś tryb przetrwania chronił naszych przodków przed realnym zagrożeniem życia. Dziś nasz mózg nie rozróżnia takiego zagrożenia od stresu związanego z pracą, odpowiedzialnością i nadmiarem bodźców. Układ nerwowy reaguje podobnie, niezależnie od tego, czy uciekamy przed drapieżnikiem, czy odbieramy kolejnego maila. Dlatego tak ważne jest, aby o stresie mówić i uczyć się, jak sobie z nim radzić.
Temu tematowi poświęcona jest książka Aditi Nerurkar. Autorka jest lekarzem i specjalizuje się w radzeniu sobie ze stresem. Na podstawie badań naukowych oraz doświadczenia w pracy z pacjentami przeprowadza czytelników przez autorski program pięciu resetów. Pokazuje, jak małymi krokami i zmianami codziennych przyzwyczajeń można poprawić jakość życia i odzyskać spokój.
„5 resetów” to książka napisana z myślą o amerykańskim odbiorcy. Jest tu dużo uproszczeń i charakterystycznego języka coachingowego. To pozycja potrzebna, ale raczej dla osób, które wcześniej nie miały styczności z tematyką stresu. Żyjemy w czasach, gdy niemal każdy popularny twórca internetowy pisze książkę i nie zawsze jest to rzeczywiście konieczne.
Doceniam to, że autorka popularyzuje metody zarządzania stresem i zachęca do wprowadzania zmian. Mam jednak poczucie, że momentami książka przypomina bardziej przemówienie motywacyjne niż publikację napisaną przez specjalistę. Cytowane rozmowy z pacjentami brzmią nienaturalnie. To szkoda, bo autorka bez wątpienia ma wiele do przekazania. Mimo wszystko polecam tę książkę osobom, które zmagają się ze skutkami przewlekłego stresu. Zmiany trzeba od czegoś zacząć.

Stres jest największą epidemią XXI wieku. Jest przyczyną wielu chorób, w tym zaburzeń psychicznych, a także czynnikiem sprzyjającym chorobom autoimmunologicznym. Prowadzi do depresji i wypalenia zawodowego. Nasze mózgi nie nadążają za współczesnym światem. Kiedyś tryb przetrwania chronił n...

Rozwiń

Zwiń

Jestem z urodzenia Szczecinianką. Dorastałam w tym samym domu, w którym urodziła się moja mama. Nasza sąsiadka była starszą Niemką, po mężu noszącą polskie nazwisko. Dom, ulica, cała dzielnica były piękne, poniemieckie. Odwiedzali nas Niemcy, przedwojenni właściciele domu. To było zupełnie naturalne. Historia mojej rodziny i moja odrzańskość są podobne do historii moich przyjaciół, znajomych i sąsiadów. Wszyscy jesteśmy stąd.
Jestem lokalną patriotką. Kocham Szczecin, rzadko bywam w Warszawie. Mimo że moja babcia pochodzi z Wilna, nie czuję żadnego związku z Kresami. Nigdy nie myślałam o tym, że mieszkam na ziemiach trudnych historycznie. To był po prostu dom.
Moje doświadczenia w gruncie rzeczy potwierdzają tezy autora „Odrzanii”. On również pisze o tym, że mentalnie dalej nam do Warszawy niż do Berlina, że jesteśmy nową wspólnotą ukształtowaną po wojnie, i rozważa relację między patriotyzmem narodowym a lokalnym. Z tym się zgadzam.
Problemem jest dla mnie forma książki. Jest tu dużo rozbudowanych rozważań, dużo filozofowania, a mało esencji. W przeciwieństwie do „Kajsa”, gdzie była treść i konkret, w „Odrzanii” wiele się rozmywa. Rozumiem, że są to zapiski z bardzo osobistej podróży autora po miejscach, w których dorastał. Ta forma ma swój urok, zwłaszcza jeśli lubi się gubienie w myślach. Ja lubię. Mimo to miałam poczucie niedosytu.
Ogromnym plusem książki jest język. Autor pisze bardzo pięknie i to bez wątpienia jedna z największych wartości tej książki.
„Odrzania” to książka o temacie bardzo mi bliskim, ale jako całość nie do końca mnie przekonała.

Jestem z urodzenia Szczecinianką. Dorastałam w tym samym domu, w którym urodziła się moja mama. Nasza sąsiadka była starszą Niemką, po mężu noszącą polskie nazwisko. Dom, ulica, cała dzielnica były piękne, poniemieckie. Odwiedzali nas Niemcy, przedwojenni właściciele domu. To było zupełnie...

Rozwiń

Zwiń

Margot i Ruth mają tylko siebie. Tak przynajmniej czuje Margot. Ruth jest jej matką. Mieszkają razem w małej leśnej chatce, z dala od ludzi. Ojciec Margot odszedł wiele lat temu i dziewczynka bardzo za nim tęskni. Całe jej życie opiera się na miłości do matki, miłości, która z czasem okazuje się pułapką.
Ruth jest nieprzewidywalna, dzika i kapryśna. Jej głodu nie da się zaspokoić. To głód ludzi. Dosłowny i metaforyczny jednocześnie. Margot uczy się więc żyć tak, by spełniać zachcianki i by zasłużyć na chwilę ciepła. Ten układ trwa latami i wydaje się nienaruszalny, aż do dnia, w którym w chatce pojawia się zbłąkana Eden.
„Jagnię” jest horrorem, ale nie takim, jakiego można się spodziewać. Owszem, są tu mordy, kanibalizm i pozbywanie się ciał. Jednak prawdziwy horror rozgrywa się gdzie indziej. W codzienności dziecka, które dorasta w cieniu toksycznego rodzica.
Relacja Ruth i Margot ma charakter współuzależnieniowy i przemocowy. Margot została wtłoczona w rolę, ktorej nie wybrala. Ruth sprowadza do domu kolejnych zagubionych ludzi i kolejnych kochanków próbując wypełnić pustkę. Margot patrzy na to wszystko i uczy się, że jej potrzeby nie istnieją.
Ta powieść jest współczesną, okrutną wersją Jasia i Małgosi. Ruth jest wiedźmą, a leśna chatka pułapką, z której nie da się odejść bez konsekwencji. Tyle że tym razem potwór nie kryje się w lesie. Jest matką. I właśnie dlatego ta historia boli bardziej niż klasyczna baśń.
Tragiczny finał wydaje się nieunikniony. Co gorsza, wszyscy jego uczestnicy przyjmują go spokojnie, niemal ze zrozumieniem. Jakby innego zakończenia nigdy nie było. To najbardziej przerażający element tej opowieści.
Rzadko zaglądam na koniec książki, by upewnić się, że moje podejrzenia są fałszywe. Tym razem bardzo chciałam, żeby tak było. „Jagnię” nie zostawia jednak po sobie strachu. Zostawia smutek.
Język powieści jest baśniowy i celowo przesadzony. Kwieciste, niemal nienaturalne wyznania Ruth i Eden męczą, oblepiają i przytłaczają, ale właśnie dzięki temu działają. Czytelnik czuje się tak samo zmęczony jak Margot. Tak samo uwięziony.
To debiut powieściowy Lucy Rose. Mocny start.

Margot i Ruth mają tylko siebie. Tak przynajmniej czuje Margot. Ruth jest jej matką. Mieszkają razem w małej leśnej chatce, z dala od ludzi. Ojciec Margot odszedł wiele lat temu i dziewczynka bardzo za nim tęskni. Całe jej życie opiera się na miłości do matki, miłości, która z czasem okazu...

Rozwiń

Zwiń

Jak pisała Wisława Szymborska: „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”. Kim bylibyśmy w ekstremalnej sytuacji wojennej, poddani wszechobecnej propagandzie i presji społecznej i czy potrafilibyśmy wtedy odróżnić dobro od zła? Stanfordzki eksperyment więzienny Zimbardo boleśnie obnażył prawdę o ludzkiej naturze.
Autor kanału Okupowana Polska, Jan Jakub Grabowski, w swojej książce postanowił przyjrzeć się postaciom nadzorczyń obozowych. Wokół aufseherek narosło wiele mitów, a ich wizerunki często bywają zniekształcone przez popkulturę. Aby zrozumieć, co nimi kierowało, warto jednak spojrzeć na społeczne i historyczne realia życia kobiet w III Rzeszy.
Znaczną część nadzorczyń stanowiły kobiety o niskim wykształceniu, często samotne matki lub osoby bezrobotne, kierowane do tej pracy przez urzędy. Niezależnie od tego, jakie cechy prezentowały przed wojną, obozowa rzeczywistość często stawała się przestrzenią, w której ujawniały się najciemniejsze strony ludzkiej natury. Wpływ środowiska, postępująca degeneracja, a czasem także wrodzone okrucieństwo sprawiały, że granice moralne przestawały istnieć. Za niektórymi ciągnęła się ponura sława, inne uchodziły w oczach więźniarek za łagodniejsze, choć w obozowym piekle samo pojęcie moralności traciło sens.
Książka Jana Jakuba Grabowskiego jest rzetelną publikacją historyczną. Autor nie ocenia i nie ulega uproszczeniom ani stereotypom. Czytelnik otrzymuje tło historyczne i społeczne, poznaje organizację obozów oraz realia codziennego życia. Ważnym elementem są także biografie wybranych nadzorczyń. Grabowski sięga po różnorodne źródła, zestawia sprzeczne relacje i przedstawia temat w sposób wielowymiarowy.
Ogromnym plusem dla autora jest odniesienie się do działalności niektórych polskich pisarzy, tworzących pseudobiografie rodem z brukowców. Jako minus książki można wskazać powtarzające się w przypisach uwagi autora. Łatwo jednak zrozumieć, że wynikają one z naukowej skrupulatności.
Książka Grabowskiego zostawia nas z niewygodnym pytaniem: czy w podobnych warunkach naprawdę bylibyśmy inni?

Jak pisała Wisława Szymborska: „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”. Kim bylibyśmy w ekstremalnej sytuacji wojennej, poddani wszechobecnej propagandzie i presji społecznej i czy potrafilibyśmy wtedy odróżnić dobro od zła? Stanfordzki eksperyment więzienny Zimbardo boleśnie obnażył praw...

Rozwiń

Zwiń

Są autorzy, do których mam słabość i którym wybaczam niedociągnięcia. Jednym z nich jest Grady Hendrix. Jego książki trudno odłożyć na bok. Z radością sięgnęłam po „Czarownictwo dla zbłąkanych dziewcząt”, które obok „Poradnika zabójców wampirów” trafia do mojej hendrixowej topki.
Ameryka, rok 1970. Neva ma 15 lat i niewiele wie o świecie. Zaufała swojej pierwszej sympatii, co skończyło się ciążą. Rodzice zdecydowali, że jedynym rozwiązaniem jest umieszczenie jej w przytułku dla samotnych matek. Tam, pod zmienionymi imionami, dziewczęta pozbawione tożsamości próbują odnaleźć się w surowej rzeczywistości. Ich sytuacja wydaje się bez wyjścia, aż przed domem pojawia się obwoźna biblioteka, a w ręce dziewczyn trafia tajemniczy podręcznik dla czarownic.
„Czarownictwo” opowiada przede wszystkim o rodzącej się kobiecej sile i wzajemnym wsparciu. Choć jest to horror, na pierwszy plan wysuwa się opowieść o systemowej niesprawiedliwości. Hendrix podkreśla w posłowiu, że ten temat jest mu osobiście bliski. W swoim stylu i estetyce przekazuje czytelnikom swoje emocje. A na koniec zostawia nas z pytaniami: kto w tym świecie jest prawdziwym potworem i gdzie przebiega granica bólu i cierpienia? Czy zjawiska nadprzyrodzone są tym, czego powinniśmy się najbardziej bać? Hendrix w podziękowaniach napisal, że wątek czarownic pojawił się dopiero później. Pierwotnie książka opowiadała o piekle przytułku.

Są autorzy, do których mam słabość i którym wybaczam niedociągnięcia. Jednym z nich jest Grady Hendrix. Jego książki trudno odłożyć na bok. Z radością sięgnęłam po „Czarownictwo dla zbłąkanych dziewcząt”, które obok „Poradnika zabójców wampirów” trafia do mojej hendrixowej topki.
Ameryka, ...

Rozwiń

Zwiń