Catherine Gildiner

„Dzień dobry, potworku” Catherine Gildiner epatuje traumą w sposób bezwstydnie bezpośredni — historie Laury, Petera, Danny’ego, Madeline i Alany nie dają czytelnikowi komfortu dystansu ani poczucia bezpieczeństwa. Autorka świadomie rezygnuje z łagodzenia przekazu, prowadząc narrację tam, gdzie dzieciństwo przestaje być mitem, a staje się źródłem długofalowych zniszczeń. Najbardziej dotkliwa dla mnie jest historia Alany. To opowieść o wieloletniej przemocy seksualnej, która rozgrywa się w ciszy, pod osłoną codzienności i społecznej ślepoty. Gildiner pokazuje, jak długotrwałe wykorzystanie rozkłada tożsamość, granice i poczucie sprawczości, a jednocześnie jak głęboko ofiary uczą się funkcjonować tak, by „nic nie było widać”. To jedna z tych historii, które szokują formą i skalą konsekwencji. Autorka pokazuje swoich bohaterów bez sentymentalizmu. Laura, Peter, Danny, Alana i Madeline funkcjonują dzięki strategiom, które kiedyś ratowały im życie, a w dorosłości stały się pułapką. Można sobie dodać, że „Potworki” nie są tu patologią, lecz logiczną odpowiedzią psychiki na chaos i brak opieki. I byłaby to jedna z najmocniejszych tez tej książki i jedna z najbardziej niewygodnych, jednakże tak naprawdę „potworkiem” była nazywana, przez matkę, jedna z pacjentek i tak oto wylądowała w tytule. Jest jednak w tej opowieści miejsce też i na nadzieję. Nie na hollywoodzkie katharsis, lecz na realną zmianę: powolną, wypracowaną, okupioną oporem i bólem. Terapia nie naprawia przeszłości, ale pozwala przestać nią żyć. To książka ciężka, momentami wręcz przytłaczająca, ale potrzebna. Szczególnie w świecie, który wciąż lubi wierzyć, że dzieci „same sobie poradzą”, a dorosłość wszystko wyrówna.