Wiatr

Lepsza niż nowsza 'Pętla' ale wciąż daleko od 'Szczeliny'.
Wcześniej pisałem, że autor jest zakładnikiem sukcesu 'Szczeliny'.
Po tej lekturze myślę, że po trochu sam wpycha się do tej szuflady.
Odniosłem wrażenie, że podobnymi środkami próbuje uzyskać podobny efekt.
Zadanie może być niewykonalne, ale będę sprawdzał kolejne książki, wierząc że kiedyś się uda albo pojawi się nowy patent.

Lepsza niż nowsza 'Pętla' ale wciąż daleko od 'Szczeliny'.
Wcześniej pisałem, że autor jest zakładnikiem sukcesu 'Szczeliny'.
Po tej lekturze myślę, że po trochu sam wpycha się do tej szuflady.
Odniosłem wrażenie, że podobnymi środkami próbuje uzyskać podobny efekt.
Zadanie może być niewykonalne, ale będę sprawdzał kolejne książki, wierząc że kiedyś się uda albo pojawi się...

„Wiatr” Jozefa Kariki to thriller grozy, który wciąga w wir napięcia dzięki połączeniu codzienności z elementami słowiańskiego folkloru. Jako audiobook w interpretacji Jacka Draguna książka zyskuje dodatkowy wymiar - głos lektora potęguje uczucie niepokoju i głębokiego zatopienia w fabule, również dzięki nagranym dźwiękom w tle.
Historia zaczyna się niewinnie: księgowy znajduje porzuconą kamerę samochodową na przydrożnym parkingu w okolicach polsko-słowackiego pogranicza. Nagrania ukazują dziwne zachowanie dwóch wędkarzy, co prowadzi do śledztwa z udziałem przyjaciółki bohatera - ratowniczki medycznej i jej męża, policjanta. Karika buduje napięcie stopniowo, przechodząc od codziennych podróży po górskich drogach do eskalacji grozy pod wpływem halnego - porywistego wiatru z polskich gór.
Karika znakomicie wplata motywy słowiańskiej demonologii, szczególnie postać wietrzycy (wietrznicy) - złowrogiej istoty z podhalańskich legend, która pojawia się z gwałtownymi podmuchami, sprowadzając kalectwo, utratę mowy czy złamania. Wierzono, że demony wiatru, jak Świst czy Kasjan, unoszą się z wichurami, niosąc nieszczęścia i dusze potępieńców, co idealnie rezonuje z wypadkami na trasie Liptowska Mara. Te elementy folkloru dodają autentyczności i pierwotnego lęku, czyniąc grozę bardziej namacalną.
Autor mistrzowsko penetruje psychikę bohaterów -zwykłych ludzi z prowincji, których stres i ukryte traumy wychodzą na jaw pod presją wydarzeń. Pod wpływem wiatru i legend ich decyzje stają się irracjonalne, odsłaniając instynkty i konflikty, co sprawia, że czytelnik (lub słuchacz) czuje się jak w pułapce.
Interpretacja Jacka Draguna to znów strzał w dziesiątkę - jego chropowaty, sugestywny głos podkreśla dynamikę jazdy samochodem, szum wiatru i narastający chaos psychiczny. Ta wersja wzmacnia poczucie zatopienia w historii, czyniąc książkę idealną na jesienne czy zimowe wieczory.
„Wiatr” to solidny thriller z polskim akcentem, choć niektórzy zarzucają zbyt szybki finał przechodzący w filozofię i fantastykę. Mimo to warto sięgnąć po nią -zwłaszcza w formie audio - ze względu na atmosferę grozy i słowiański folklor.

„Wiatr” Jozefa Kariki to thriller grozy, który wciąga w wir napięcia dzięki połączeniu codzienności z elementami słowiańskiego folkloru. Jako audiobook w interpretacji Jacka Draguna książka zyskuje dodatkowy wymiar - głos lektora potęguje uczucie niepokoju i głębokiego zatopienia w fabule, również dzięki nagranym dźwiękom w tle.
Historia zaczyna się niewinnie: księgowy...

Bardzo lubię tego autora i zupełnym przypadkiem odsłuchałam w krótkim czasie jego dwie książki - ta podobała mi się zdecydowanie bardziej, niż poprzednio czytany zbiór opowiadań. Z drobnym ale.

Motyw wietrznicy, kamerki i tych poszukiwań, które bohaterowie podejmują było super. To jest dokładnie to, czego w thrillerze szukam i to były dokładnie te emocje i poziom zaangażowania, którego oczekiwałam. Jednak końcówka oraz te wstawki filozoficzno-egzystencjalne to zdecydowanie nie moja bajka. Być może to efekt formy, bo przyswajałam książkę w formie audiobooka, a tych zawsze słucham przy czynnościach typu sprzątanie lub gotowanie, ale niestety na tych rozmyślaniach bohaterów czy próbie zrozumienia istoty wietrznicy mój mózg odpływał. Samo zakończenie - super, ale końcówka, kiedy bohater przeżywa jakieś przebudzenie, to już dla mnie za dużo.

Wciąż jednak pozostaję w sympatii do Pana Kariki, absolutnie się nie zniechęcam.

Bardzo lubię tego autora i zupełnym przypadkiem odsłuchałam w krótkim czasie jego dwie książki - ta podobała mi się zdecydowanie bardziej, niż poprzednio czytany zbiór opowiadań. Z drobnym ale.

Motyw wietrznicy, kamerki i tych poszukiwań, które bohaterowie podejmują było super. To jest dokładnie to, czego w thrillerze szukam i to były dokładnie te emocje i poziom...

Zaaferowana przeczytaną już jakiś czas "Szczeliną", skusiłam się na kolejną powieść w dorobku pana Kariki i po raz kolejny okazuje się, że to znowu nie ta liga a przynajmniej nie do końca.

Autor rzeczywiście umiejętnie korzysta z psychologicznych aspektów grozy, pokazując, że największy lęk pochodzi z samej psychiki bohaterów i ich wewnętrznych demonów. W powieści nie tyle liczy się to, co widać, ile to, co niewidoczne – to, co rodzi się w wyobraźni i lękach "dramatis personae". Jest trochę dreszczyku, filozofii, słowiańskich legend i strachu, nie wiadomo przed kim/czym.
Egzystencjalno-filozoficzne refleksje, które łączą się z fizyką kwantową, są nowością w twórczości autora, jednak w  'Wietrze' okazują się być całkowicie zbędne i gdyby pominąć ostatnie kilkanaście stron, można by uznać tę książkę za całkiem udany horror słowackiego pisarza. Niestety, oceniając dzieło w całości, daje się odczuć, że autor chyba jednak trochę  przekombinował - pomysł na fabułę miał całkiem przedni ale filozoficzne zakończenie dobiło mnie szybciej, niż powieściowa "wietrzyca" głównego bohatera.

Zaaferowana przeczytaną już jakiś czas "Szczeliną", skusiłam się na kolejną powieść w dorobku pana Kariki i po raz kolejny okazuje się, że to znowu nie ta liga a przynajmniej nie do końca.

Autor rzeczywiście umiejętnie korzysta z psychologicznych aspektów grozy, pokazując, że największy lęk pochodzi z samej psychiki bohaterów i ich wewnętrznych demonów. W powieści nie...

Boże co to za gniot, czemu ja to przeczytałam do końca? Dla mnie za duzo filozofii i jakis rozwazan matematycznych ktore dla mnie nie miały nic wspólnego z zjawa z ktora walczyli bohaterzy. Reszta przez cały czas bardzo przypominała mi Szczeline tego samego autora.

Boże co to za gniot, czemu ja to przeczytałam do końca? Dla mnie za duzo filozofii i jakis rozwazan matematycznych ktore dla mnie nie miały nic wspólnego z zjawa z ktora walczyli bohaterzy. Reszta przez cały czas bardzo przypominała mi Szczeline tego samego autora.

Jak ja, po lekturze tej książki, po dniu spędzonym na nartach w Jasnej mam wieczorem spacerować po Liptowskim Mikułaszu albo, co gorsza, wracać do Polski przez Zuberec i Twardoszyn?!

Jak ja, po lekturze tej książki, po dniu spędzonym na nartach w Jasnej mam wieczorem spacerować po Liptowskim Mikułaszu albo, co gorsza, wracać do Polski przez Zuberec i Twardoszyn?!

filozoficzne zakończenie strasznie zwolniło akcję

filozoficzne zakończenie strasznie zwolniło akcję

153/2025 (audiobook 111/2025)
Josef Karika to autor, po którego mogę sięgać w, nomen omen, ciemno. Lubię bowiem tę ciemność w jego pisarstwie.

Poznane przeze mnie do tej pory powieści Kariki nie były gejzerami akcji. I ta też taka nie jest. Mieni się za to tym, za co tak polubiłem twórczość słowackiego wirtuoza strachu: klimatem, atmosferą, owym specyficznym rodzajem napięcia, jakiego nie znajduję jakoś w propozycjach innych autorów w obrębie tej kategorii gatunkowej.

Pisanie Kariki można lubić lub nie, doceniać je lub nie, ale nie sposób odmówić mu szczególnej – bo charakterystycznej – umiejętności kreowania gęstniejącej atmosfery zrazu niepewności, potem niepokoju, który przeradza się w strach, wreszcie – paniki.
A wszystko to Karika osiąga prostymi środkami – nikt tu nie dokonuje masakr słowacką piłą mechaniczną, zza krzaków nie wybiegają zombiaki, żadne wampiropodobne opoje nie chłeptają ludzki krwi. Karika ani myśli sięgać po tego typu środki.
Tak jak farmaceuta podaje nam tabletki na uspokojenie – tak Karika serwuje książki na niepokój.
I na mnie ta terapia działa: lubię dawać się Karice przestraszyć od czasu do czasu.

Lektor: Jacek Dragun

153/2025 (audiobook 111/2025)
Josef Karika to autor, po którego mogę sięgać w, nomen omen, ciemno. Lubię bowiem tę ciemność w jego pisarstwie.

Poznane przeze mnie do tej pory powieści Kariki nie były gejzerami akcji. I ta też taka nie jest. Mieni się za to tym, za co tak polubiłem twórczość słowackiego wirtuoza strachu: klimatem, atmosferą, owym specyficznym rodzajem...

Ciekawie przeczytać horror dziejący się na Słowacji. Nawet jeżeli jest to marny horror.

Ciekawie przeczytać horror dziejący się na Słowacji. Nawet jeżeli jest to marny horror.

Karika jest w tym roku moim ulubionym autorem. Wiatr nie dorównał Szczelinie, ale wyprzedził Strach i Ciemność. Kilka razy poczułam niepokój, a to rzadkość. Klimat jak zwykle u Kariki - cudowny. Fajnym smaczkiem są polskie wstawki :) jedyny minus, to sama koncóweczka, która trochę przynudziła, ale książkę połknęłam na raz, bo bardzo płynna i przyjemna historia.

Karika jest w tym roku moim ulubionym autorem. Wiatr nie dorównał Szczelinie, ale wyprzedził Strach i Ciemność. Kilka razy poczułam niepokój, a to rzadkość. Klimat jak zwykle u Kariki - cudowny. Fajnym smaczkiem są polskie wstawki :) jedyny minus, to sama koncóweczka, która trochę przynudziła, ale książkę połknęłam na raz, bo bardzo płynna i przyjemna historia.