Głód

„Głód” Józefa Kariki to zbiór mrocznych opowiadań, w których głód - rozumiany na wiele sposobów -popycha bohaterów do granic. Wysłuchałam go jako audiobook w interpretacji Jacka Draguna, gdzie oprócz głosu lektora słychać było odgłosy otoczenia, szumy lasu czy kroki, co potęgowało napięcie.
Zbiór obejmuje pięć opowiadań: „Głód”, „Samotność”, „Mglisko”, „Wycieczka” i „Białe dziury”. W tytułowym „Głodzie” historyk bada tajemniczą maskę i archiwa, odkrywając mroczną przeszłość związaną z piwnicami i muzeum, co budzi pierwotne instynkty. „Samotność” śledzi podróżnika spędzającego noce w pociągach, uciekającego przed ludźmi; „Mglisko” opowiada o mężczyźnie strzegącym domku w lesie; „Wycieczka” opowiada o parze podczas górskiej wyprawy; „Białe dziury” to historia mężczyzny obserwującego starszą sąsiadkę.
Natura w opowiadaniach Kariki jest nie tylko tłem, ale aktywną siłą, która potęguje grozę i głód bohaterów -góry, lasy i mgła izolują postacie, budując napięcie i ujawniając ich słabości. W „Wycieczce” i „Mglisku” słowackie wzgórza i lasy stają się miejscem konfrontacji z nieznanym, gdzie pogoda i teren manipulują ludzkimi instynktami, jak w innych książkach autora o górach. Czebrat symbolizuje pradawne zło, splatające się z ludzką podłością.
Interpretacja Jacka Draguna jest mistrzowska - jego głos oddaje szarość i mrok bohaterów, a dodane dźwięki, jak szelest liści czy odległe echa, sprawiają, że historie brzmią jak mroczne wspomnienia. To wzmacnia atmosferę, szczególnie w scenach natury, czyniąc słuchanie niezapomnianym. Zbiór ma klimat horroru i psychologię, a jednocześnie filozoficzne wtręty i nierówne zakończenia, ale dla fanów Kariki to obowiązkowa lektura.

„Głód” Józefa Kariki to zbiór mrocznych opowiadań, w których głód - rozumiany na wiele sposobów -popycha bohaterów do granic. Wysłuchałam go jako audiobook w interpretacji Jacka Draguna, gdzie oprócz głosu lektora słychać było odgłosy otoczenia, szumy lasu czy kroki, co potęgowało napięcie.
Zbiór obejmuje pięć opowiadań: „Głód”, „Samotność”, „Mglisko”, „Wycieczka” i „Białe...

Nie lubię horrorów, a ta książka wpisuje się w ten gatunek. Podobają mi się filozoficzne aspekty powieści. Ciekawa wydaje się achronologia zdarzeń.

Nie lubię horrorów, a ta książka wpisuje się w ten gatunek. Podobają mi się filozoficzne aspekty powieści. Ciekawa wydaje się achronologia zdarzeń.

Bardzo dobre opowiadania, szczególnie te z elementami paranormalnymi. Karika lubi kreować ohydnych bohaterów, pełnych mroku, beznadziei i podłości. Trochę to przygnębiające, ale ma swój klimat.

Bardzo dobre opowiadania, szczególnie te z elementami paranormalnymi. Karika lubi kreować ohydnych bohaterów, pełnych mroku, beznadziei i podłości. Trochę to przygnębiające, ale ma swój klimat.

Chyba najgorsza książka autora. Bywały momenty, gdzie po prostu się wyłączałam. Niektóre opowiadania utrzymywały poziom, ale w całości jest to średnia pozycja.

Chyba najgorsza książka autora. Bywały momenty, gdzie po prostu się wyłączałam. Niektóre opowiadania utrzymywały poziom, ale w całości jest to średnia pozycja.

Opowiadania może nie są idealne, sporo w nich filozoficznych rozważań, niemniej jednak groza i klimat Kariki są zachowane. Mi się fajnie czytało i od razu biorę się za drugi tom.

Opowiadania może nie są idealne, sporo w nich filozoficznych rozważań, niemniej jednak groza i klimat Kariki są zachowane. Mi się fajnie czytało i od razu biorę się za drugi tom.

Wydaje mi się, że Karika swoim stylem trochę odbiega od oczekiwań odbiorców horroru. Z jednej strony to jest dobre, ale z drugiej autor niewiele daje w zamian. Jeśli miałbym porównać Głód do jakiejś potrawy, to była to kartoflanka z trochę rozgotowanymi warzywami. Przyprawy wyczuwalne, acz konsystencja taka sobie.

Wydaje mi się, że Karika swoim stylem trochę odbiega od oczekiwań odbiorców horroru. Z jednej strony to jest dobre, ale z drugiej autor niewiele daje w zamian. Jeśli miałbym porównać Głód do jakiejś potrawy, to była to kartoflanka z trochę rozgotowanymi warzywami. Przyprawy wyczuwalne, acz konsystencja taka sobie.

Myślałem, że “Głód” zaspokoi moje pragnienia na dobre opowiadanie, ale nadal jestem głodny.
Zbiór opowiadań przedstawiająca różne rodzaje głodu: życia, pożywienia, miłości, posiadania, wiedzy, zabijania. Oprócz “Wycieczki”, które jest najlepszą historią, to wszystkie inne krótkie formy zawarte w książce mają ciekawy początek, ale skopane zakończenie. Po za tym są strasznie nóżące.
Karika lubi tworzyć bohaterów bez imion. Widać chce abyśmy sami się postawili na ich miejscu i lepiej utożsamili się z postacią i jego problemami.
Dla fanatyków autora książka obowiązkowa do przyswojenia. Dla neutralnego czytelnika niekoniecznie.
Opowiadania z niniejszego zbioru stanowią całość wraz z opowiadaniami z tomu “Pragnienie”. Raczej nie sięgnę po nie.

Myślałem, że “Głód” zaspokoi moje pragnienia na dobre opowiadanie, ale nadal jestem głodny.
Zbiór opowiadań przedstawiająca różne rodzaje głodu: życia, pożywienia, miłości, posiadania, wiedzy, zabijania. Oprócz “Wycieczki”, które jest najlepszą historią, to wszystkie inne krótkie formy zawarte w książce mają ciekawy początek, ale skopane zakończenie. Po za tym są strasznie...

Karika ma dobra reke do tworzenia klimatu horroru, jednak czasem rozwinięcie tego klimatu trwa zbyt dlugo - zwlaszcza, gdy mowimy o stosunkowo krotkich opowiadaniach jak w ‘Głodzie’ - zanim ten watek horroru porzadnie sie rozwinal, koniec opowiadania.
Jego ksiazki zwykle siadają mi nieco na łeb, ale to wlasnie urok jego ksiazek - przedstawiane przez narratora pierwszoosobowego wypelnione dziwnie smutna i wyjatkowo szara atomosfera, co w sumie buduje idealna podstawę do horroru/thrillera.
Troche zawiodlem sie tak minimalna iloscia dialogow, ale tym samym, dzieki temu, krotka ksiazka okazala sie dosc okazale wypelniona historia (opowieściami),dzieki ktorej narrator w kazdym opowiadaniu staje sie nam blizszy.
Karika idealnie buduje napiecie w swoich ksiazkach, ale zawsze na samym koncu spotykam sie z rozczarowujacym finalem. Chyba idealnie byloby, gdy akcja jego ksiazek caly czas toczyła sie w nieskonczosc, bez zadnego finalu, zeby uniknac zawodu. Trudno jednak nie zgodzic sie z tym, ze ktos szukajacy klimatycznego horroru czy thrillera na pewno odnajdzie sie w jego tworczosci.

Karika ma dobra reke do tworzenia klimatu horroru, jednak czasem rozwinięcie tego klimatu trwa zbyt dlugo - zwlaszcza, gdy mowimy o stosunkowo krotkich opowiadaniach jak w ‘Głodzie’ - zanim ten watek horroru porzadnie sie rozwinal, koniec opowiadania.
Jego ksiazki zwykle siadają mi nieco na łeb, ale to wlasnie urok jego ksiazek - przedstawiane przez narratora...

Opowiadania ciekawe, jedne bardziej wciągające, inne nieco mniej. W każdym razie żadne z nich nie dłużyło się zbytnio. Karice nie można odmówić braku talentu w budowaniu klimatu -tutaj również go nie brakuje.

Opowiadania ciekawe, jedne bardziej wciągające, inne nieco mniej. W każdym razie żadne z nich nie dłużyło się zbytnio. Karice nie można odmówić braku talentu w budowaniu klimatu -tutaj również go nie brakuje.

Dość smakowite, jak na Głód ;)

Dość smakowite, jak na Głód ;)