Strach

W większości przeczytanych horrorów dostrzegam motyw tęsknoty za traconym właśnie dzieciństwem. Ta historia to opowieść o tym, że dzieciństwo przeraża.

W większości przeczytanych horrorów dostrzegam motyw tęsknoty za traconym właśnie dzieciństwem. Ta historia to opowieść o tym, że dzieciństwo przeraża.

Jozef Karika w „Strachu” sprowadza bohatera Jożę Karsky’ego do rodzinnej słowackiej mieściny, gdzie nagle dzieci znikają w lodowatej furii anomalii - temperatura spada poniżej minus trzydziestu stopni Celsjusza, zamrażając rzeczywistość w arktycznym koszmarze. Audiobook w interpretacji Jacka Draguna to gwarancja gęsiej skórki w najczystszej formie: jego głos tnie chłodem desperację, efekty dźwiękowe -zamiecie, trzaski lodu, szepty pustki - wżerają się w słuchacza, czyniąc grozę namacalną i nieuniknioną.
Mrok jest organiczny: lęk nie tylko czai się, lecz aktywnie żeruje na umysłach bohaterów - dorosłych i dzieci poprzez tak zwane „papierowych dzieci”, eteryczne duchy z pustymi oczami, których makabryczne rekwizyty rozrzucone w śniegu paraliżują strachem. Zanim jedna z bohaterek to nazwała, sama wychwyciłam cykliczność grozy -powracającą co 27 lat, jak pierwotne zło w „To” Stephena Kinga; tamto Derry staje się tu zamarzniętą otchłanią, ale mechanizm ten sam: dziecięcy horror budzi się po dekadach uśpienia.
Karika po „Szczelinie” ponownie wplata zdanie: „w kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku” -perfekcyjnie oddając izolację miasteczka, gdzie wołanie ginie wśród „papierowych” widm i chłodu. To celowy refren samotności wobec żerującego lęku.
Wersja Draguna to immersja dla fanów Karika i słowackiego mroku. Przenika do kości - polecam odważnym, bo te puste oczy i mróz zostają w tyłu głowy za każdym razem, gdy wchodzisz do lasu.

Jozef Karika w „Strachu” sprowadza bohatera Jożę Karsky’ego do rodzinnej słowackiej mieściny, gdzie nagle dzieci znikają w lodowatej furii anomalii - temperatura spada poniżej minus trzydziestu stopni Celsjusza, zamrażając rzeczywistość w arktycznym koszmarze. Audiobook w interpretacji Jacka Draguna to gwarancja gęsiej skórki w najczystszej formie: jego głos tnie chłodem...

Bardzo dobra, wciągająca i niesamowicie klimatyczna! Napięcie i strach podczas czytania były aż nieprzyjemne! Ciekawie wpleciony wątek Diatłowa.

Bardzo dobra, wciągająca i niesamowicie klimatyczna! Napięcie i strach podczas czytania były aż nieprzyjemne! Ciekawie wpleciony wątek Diatłowa.

Dobra, niesamowicie klimatyczna, choć chyba słabsza od innych.

Dobra, niesamowicie klimatyczna, choć chyba słabsza od innych.

w swoim gatunku arcydzieło, horror pełną gębą, zastanawia mnie tylko dlaczego jeszcze nikt nie wpadł na to, żeby zekranizować tę historię, bo aż się o to prosi

w swoim gatunku arcydzieło, horror pełną gębą, zastanawia mnie tylko dlaczego jeszcze nikt nie wpadł na to, żeby zekranizować tę historię, bo aż się o to prosi

Klimat u Kariki rządzi. Za oknem mam śnieg (zima w tym roku przypomniała sobie o Mazowszu). Skończyłam książkę, dopijam herbatę i nagle w okno tarasowe puka mała rączka dziecka. Podskakuję z krzykiem, kubek wypada z ręki. Patrzę na rozlaną ciecz, jakby była plamą krwi. To robi z tobą ta książka - zapominasz, że sześciolatek w ogrodzie lepi bałwana a ty postanowiłeś zaparzyć sobie dziką różę.

Bardzo dobrze skonstruowany klimat izolacji w wielkiej pustce (tylko u Kariki nie jest to paradoks). Naskórkowe relacje między bohaterami nagle okazują się mieć trzecie, czwarte i piąte dno. Nieracjonalne zachowania nagle okazują się mieć głębokie uzasadnienie. A oś fabularną napędzają nie decyzje bohaterów, lecz coś co jest poza ich kontrolą - ta dziwna zewnętrzna tajemnica. Szczerze polecam. Warsztatowo mocne, fabularnie dopięte i klimatycznie mistrzowskie.

Klimat u Kariki rządzi. Za oknem mam śnieg (zima w tym roku przypomniała sobie o Mazowszu). Skończyłam książkę, dopijam herbatę i nagle w okno tarasowe puka mała rączka dziecka. Podskakuję z krzykiem, kubek wypada z ręki. Patrzę na rozlaną ciecz, jakby była plamą krwi. To robi z tobą ta książka - zapominasz, że sześciolatek w ogrodzie lepi bałwana a ty postanowiłeś zaparzyć...

Horror idealny do przeczytania w dwa ponure dni. Mimo, że mam wrażenie, że książki tego autora mają powtarzalny schemat, to ten schemat jest u mnie sprawdzony i lubiany.
Znajdziecie tam idealne połączenie mrocznych,, zimowych lasów, starych i opuszczonych mieszkań oraz tajemnicy z przeszłości. Buuu!

Horror idealny do przeczytania w dwa ponure dni. Mimo, że mam wrażenie, że książki tego autora mają powtarzalny schemat, to ten schemat jest u mnie sprawdzony i lubiany.
Znajdziecie tam idealne połączenie mrocznych,, zimowych lasów, starych i opuszczonych mieszkań oraz tajemnicy z przeszłości. Buuu!

Sięgnęłam po “Strach” zachęcona klimatem “Szczeliny” i nie zawiodłam się. Autor w mistrzowski sposób buduje poczucie grozy, osamotnienia i obłędu, balansując na granicy traumy, koszmaru i horroru. Fabuła chociaż prosta i dość szablonowa, jest niesamowicie wciągająca. Plus za odniesienie do tragedii Diatlowa. Bardzo polecam wszystkim którzy mają ochotę zagłębić się w kolejnej legendzie slowackiego lasu.

Sięgnęłam po “Strach” zachęcona klimatem “Szczeliny” i nie zawiodłam się. Autor w mistrzowski sposób buduje poczucie grozy, osamotnienia i obłędu, balansując na granicy traumy, koszmaru i horroru. Fabuła chociaż prosta i dość szablonowa, jest niesamowicie wciągająca. Plus za odniesienie do tragedii Diatlowa. Bardzo polecam wszystkim którzy mają ochotę zagłębić się w...

Dobry klimat

Dobry klimat

"Strach" był moim drugim audiobookiem Józefa Karika, po wcześniejszej lekturze "Szczeliny". Niestety, obie książki utwierdziły mnie w przekonaniu, że to nie jest autor dla mnie. Szczelina była przeciętna, oceniłem ją na 6/10, ale jeszcze dawała nadzieję na coś więcej. Niestety "Strach" okazał się słabszy. Przez całą lekturę miałem wrażenie, że ślizgam się po powierzchni tekstu. Autor nie potrafił zbudować atmosfery grozy, nie wciągnął mnie w fabułę ani nie pozwolił utożsamić się z bohaterami. Zamiast emocji i napięcia pojawiło się znużenie.
Forma audiobooka nie zmieniła mojego odbioru, treść pozostała płaska i nieangażująca. Jedynym mocniejszym akcentem było zakończenie, które okazało się zaskakujące, ale jednocześnie dziwne i nie do końca satysfakcjonujące.
Obie książki pokazały mi, że styl Karika nie rezonuje z moim sposobem odbioru literatury grozy. Dlatego uznaję, Dlatego uznaję, że to po prostu autor, którego twórczość nie trafia w mój gust.

"Strach" był moim drugim audiobookiem Józefa Karika, po wcześniejszej lekturze "Szczeliny". Niestety, obie książki utwierdziły mnie w przekonaniu, że to nie jest autor dla mnie. Szczelina była przeciętna, oceniłem ją na 6/10, ale jeszcze dawała nadzieję na coś więcej. Niestety "Strach" okazał się słabszy. Przez całą lekturę miałem wrażenie, że ślizgam się po powierzchni...