Wyspy na Golfsztromie

Znakomita wielowątkowa powieśćo szczęściu,pasji,miłości i umieraniu.

Znakomita wielowątkowa powieśćo szczęściu,pasji,miłości i umieraniu.

Hemingway to zjawisko literackie. Dla mnie niezwykle ciekawe połączenie banalnej, często nudnawej fabuły i głównego bohatera który był dla mnie mało przekonujący i niezrozumiały w swoich wyborach a jednak... sposób w jaki Hemingway pisze dialogi jest niepodrabialny. To surowe, bezpośrednie oddanie pojedynczych realistycznie opisanych zachowań tak, że często czułam jakbym słuchała gdzieś z boku prawdziwych rozmów.

Hemingway to zjawisko literackie. Dla mnie niezwykle ciekawe połączenie banalnej, często nudnawej fabuły i głównego bohatera który był dla mnie mało przekonujący i niezrozumiały w swoich wyborach a jednak... sposób w jaki Hemingway pisze dialogi jest niepodrabialny. To surowe, bezpośrednie oddanie pojedynczych realistycznie opisanych zachowań tak, że często czułam jakbym...

Nuda, nuda, nuda... Ledwo dokończyłam tą pozycję. Nudni, brutalni, alkoholicy, kobiety tylko do łózka (piękne = interesujące, inne nie zasługują na szacunek, ale żadna nie jest traktowana jak pełnokrwisty człowiek). Mimo to sceny damsko-męskie pisane po macoszemu, jakby "odbębnione" (sic: "on coś tam jej robił"). Dialogi miałby być chyba inteligentne i humorystyczne, ale są po prostu irytujące.

Nuda, nuda, nuda... Ledwo dokończyłam tą pozycję. Nudni, brutalni, alkoholicy, kobiety tylko do łózka (piękne = interesujące, inne nie zasługują na szacunek, ale żadna nie jest traktowana jak pełnokrwisty człowiek). Mimo to sceny damsko-męskie pisane po macoszemu, jakby "odbębnione" (sic: "on coś tam jej robił"). Dialogi miałby być chyba inteligentne i humorystyczne, ale są...

Po hemingwayowsku męskie i dość ślamazarne ciągnięcie akcji, nie odbierające przyjemności z czytania.

Po hemingwayowsku męskie i dość ślamazarne ciągnięcie akcji, nie odbierające przyjemności z czytania.

Mam silne przekonanie, że gdyby nie byłaby to pośmiertna publikacja, to wyglądałaby zgoła inaczej. Powieść ma ten magnetyzujący (przynajmniej mnie),melancholijny styl Hemingwaya, ale w końcówce zabrakło czegoś, co zostałoby ze mną na dłużej.

Mam silne przekonanie, że gdyby nie byłaby to pośmiertna publikacja, to wyglądałaby zgoła inaczej. Powieść ma ten magnetyzujący (przynajmniej mnie),melancholijny styl Hemingwaya, ale w końcówce zabrakło czegoś, co zostałoby ze mną na dłużej.

„Wspominaj dobre czasy.
Masz mnóstwo dobrych wspomnień.”

Thomas Hudson, bohater ostatniej powieści Ernesta Hemingwaya „Wyspy na Golfsztromie”, przypomina samego pisarza, kocha swoich trzech synów, ale rzadko spędza z nimi czas, jest uzdolnionym artystą malarzem, w życiu radzi sobie doskonale i niemal ze wszystkim, z wyjątkiem życia małżeńskiego.

Kiedyś niezdyscyplinowany, egoistyczny i bezwzględny nauczył się wytrwałości i dyscypliny pracy, mieszka na rajskiej wyspie w solidnym domu na cyplu stojącym pomiędzy portem a oceanem, nie odmawia szklaneczki whisky przed śniadaniem, z niecierpliwością czeka na przyjazd synów, spędzą razem 5. tygodni.

Pierwsza część trylogii morskiej zredagowanej przez spadkobierców pisarza ma podszyty metafizycznym niepokojem klimat, ile jest w niej samego Hemingwaya nie sposób dociec, mocnym akcentem jest zakończenie historii, jak wybuch wulkanu, jak trzęsienie ziemi, jak eksplozja kosmiczna ran zadanych przez życie.

Niepolerowana amerykańska prostota stylu i nawiązujące do mowy potocznej dialogi zniechęcą do lektury niejednego czytelnika, natomiast zatrzymana w literackim kadrze młodość, złudna obietnica życia wiecznego, bezkresnego istnienia, odchodzącego w nicość albo w wieczność, bez możliwości wykorzystania swego potencjału, robi ogromne wrażenie.

Hemingwayowi udała się rzecz niezwykła, uchwycił niedorzeczność śmierci, pokazał, że żałoba jest tak samo niewypowiadalna, jak miłość, nieobecność zawsze widoczna bardziej, niż obecność, powstała uniwersalna powieść o poszukiwaniu sensu życia w obliczu niepowetowanych strat i pragnieniu przetrwania mimo przeciwności losu.

„Przetrwał trzy huragany i był solidny niczym łódź.”

„Wspominaj dobre czasy.
Masz mnóstwo dobrych wspomnień.”

Thomas Hudson, bohater ostatniej powieści Ernesta Hemingwaya „Wyspy na Golfsztromie”, przypomina samego pisarza, kocha swoich trzech synów, ale rzadko spędza z nimi czas, jest uzdolnionym artystą malarzem, w życiu radzi sobie doskonale i niemal ze wszystkim, z wyjątkiem życia małżeńskiego.

Kiedyś...

"Wyspy na Golfsztromie" to powieść, której fabuła opowiada o pewnych fragmentach z życia Thomasa Hudsona - amerykańskiego malarza wiodącego przeważnie samotne życie. Książka podzielona jest na trzy części, a pierwsza z nich - Bimini - opisuje nam los głównego bohatera na tytułowej bahamskiej wyspie. Najistotniejszym elementem tej części utworu jest okres, kiedy do przywykłego do nieodmiennej rutyny i pracy Hudsona przyjeżdżają trzej synowie; Tom z pierwszego małżeństwa oraz David i Andrew z drugiego. Ich pobyt na wyspie dla Thomasa był okresem bardzo szczęśliwym, aczkolwiek w powieści można było wyraźnie odczuć, że owa radość nie będzie wieczna. Akcentuje to chociażby czas ich przebywania na wyspie trwający pięć tygodni, po którym Hudson, jak sam wspominał w myślach, z trudem będzie musiał ponownie przywykać do rzeczy zagłuszających poczucie samotności oraz także atak rekina na Davida, który dawał pewne poczucie grozy i pozostawiał po sobie posmak nadchodzącej tragedii. Koniec końców, mimo paru gorszych chwil, to w tym okresie życia Hudsona przede wszystkim króluje szczęście i spokój, które dawało mu energię do rozwijania swojej malarskiej pasji. Radość ta, przebija się do czytelnika w pozornie błahych chwilach spędzonych z synami, przyjacielem Rogerem i czarnoskórą służbą, których wartość rośnie dopiero z perspektywy następnych rozdziałów książki...

Bezapelacyjnie, ta ostatnia, pośmiertnie wydana powieść Hemingwaya, od której zacząłem poznawanie dorobku literackiego tego pisarza, to dla mnie książka wartościowa i piękna. Przede wszystkim, pokazuje ona człowieka normalnego, zwykłego, acz utalentowanego, który zmaga się z jednym z największych przytłoczeń ludzkiego życia - ze stratą. Jest to także powieść o śmierci, o tym, jak wielką jest ona dla nas zagadką i jaki ból potrafi ona zadać tym, którzy nadal żyją.

Dziękuje wszystkim, którzy przeczytali tą recenzję. "Wyspy na Golfsztromie" serdecznie wam polecam. Powieść ta daje bardzo dużo do myślenia i wzbudziła ona we we mnie wielki podziw. Na pewno kiedyś do niej wrócę.

"Wyspy na Golfsztromie" to powieść, której fabuła opowiada o pewnych fragmentach z życia Thomasa Hudsona - amerykańskiego malarza wiodącego przeważnie samotne życie. Książka podzielona jest na trzy części, a pierwsza z nich - Bimini - opisuje nam los głównego bohatera na tytułowej bahamskiej wyspie. Najistotniejszym elementem tej części utworu jest okres, kiedy do...

Ach te pośmiertne wydane dzieła. Człowiek nigdy nie wie czy taki kształt powieść by miała. Czy może autor dręczony myślami nie pozmieniałby czegoś w historii. A może w ogóle kazałby tekst spalić (co jest niemożliwe, bo wiemy, że rękopisy nie płoną). „Wyspy na Golfsztromie” Ernesta Hemingway`a są właśnie taką zagwozdką. Kawał powieści wyszedł, więc wątpliwe, aby autor gotów byłby ją porzucić. Rzecz zawiera tematykę ulubioną przez Amerykanina, czyli mamy morze, męskie rozterki, sporo alkoholu i samotność. Jest jeszcze główny bohater z jego straceńczością i narcyzmem (do pewnego stopnia). Trudno polubić Thomasa Hudsona, ale literatura to znakomite miejsce dla takich typów.

Surowość i oszczędność prozy są jej zaletami. Hemingway na potęgę korzysta z przywilejów stworzonych dla swojego bohatera (jest lokaj w domu na egzotycznej wyspie; są pieniądze do przepicia na Kubie),ale pokazuje też jego wewnętrzne cierpienia. Najbardziej przemówił do mnie wątek jego relacji z synami oraz późniejszego niepogodzenia się ze stratą. Tutaj kryją się lęki. Autor pokazuje, że nawet największy maczo przed nimi się nie uchowa. Cała reszta jest tylko lepiej lub gorzej dobranym przebraniem, które ma zasadniczo służyć obronie własnej, co wydaje się działaniem pozbawionym elementarnego sensu.

Ach te pośmiertne wydane dzieła. Człowiek nigdy nie wie czy taki kształt powieść by miała. Czy może autor dręczony myślami nie pozmieniałby czegoś w historii. A może w ogóle kazałby tekst spalić (co jest niemożliwe, bo wiemy, że rękopisy nie płoną). „Wyspy na Golfsztromie” Ernesta Hemingway`a są właśnie taką zagwozdką. Kawał powieści wyszedł, więc wątpliwe, aby autor gotów...

Pierwsza część, bardzo dobra, szkoda że ona nie została pociągnięta dalej, bardziej rozwinięta i napakowana tematami które autor chciał przekazać. Świetny klimat, relacje, naprawdę można tu było przekazać sporo.
Kolejne 2 części momentami nużące, nie zachwycają.

Za względy na pierwszą część powieści daję 6.

Pierwsza część, bardzo dobra, szkoda że ona nie została pociągnięta dalej, bardziej rozwinięta i napakowana tematami które autor chciał przekazać. Świetny klimat, relacje, naprawdę można tu było przekazać sporo.
Kolejne 2 części momentami nużące, nie zachwycają.

Za względy na pierwszą część powieści daję 6.

Bardzo nierówna powieść. Świetna pierwsza część na Bimini i polowanie na marlina do kwadratu, które oczywiście przywodziło na myśl Starego człowieka i morze.

Potem przychodzi bardzo mętna 2 część w której Hudson włóczy się po barach i gada z prostytutkami. Chociaż rozumiem stojący za tym zamysł autora to wykonanie niekoniecznie było dla mnie przyjemne do lektury.

Ostatnia część bardzo fajnie implementuje przemianę bohatera choć po części na Kubie byłem już dość przemęczony i nie trafiła ona do mnie tak mocno jak powinna.

Bardzo nierówna powieść. Świetna pierwsza część na Bimini i polowanie na marlina do kwadratu, które oczywiście przywodziło na myśl Starego człowieka i morze.

Potem przychodzi bardzo mętna 2 część w której Hudson włóczy się po barach i gada z prostytutkami. Chociaż rozumiem stojący za tym zamysł autora to wykonanie niekoniecznie było dla mnie przyjemne do...