Zapiski na pudełku od zapałek

Przyjemnie się czytało.

Przyjemnie się czytało.

błyskotliwe spojrzenie na codzienność, absurdy współczesnego świata, kulturę masową i ludzkie przywary...

zbiór felietonów pisanych dla tygodnika L’Espresso w latach 1980-1991...

błyskotliwe spojrzenie na codzienność, absurdy współczesnego świata, kulturę masową i ludzkie przywary...

zbiór felietonów pisanych dla tygodnika L’Espresso w latach 1980-1991...

Felietony bywają błyskotliwe, poprawne i takie sobie. Tak samo jest z tym zbiorem.
Lubię absurdalny humor, jednak czasami Eco przegina, np. "Suplement" jest nieczytalny.
Ale już "Jak podróżować z łososiem", " Jak używać piekielnego dzbanuszka", " Jak wyrobić sobie nowe prawa jazdy"-to prawdziwe perełki, na dodatek bardzo autentyczne i trudno powstrzymać śmiech, kiedy się je czyta.
Znakomity z powodu ciętych ripost jest też "Jak uzasadnić posiadanie biblioteki domowej". Eco ma duży zbiór książek i na pytanie czy wszystkie je przeczytał, odpowiada w zależności od nastroju:" O wiele więcej, proszę pana, o wiele" lub "Nie, to tylko lektury na najbliższy tydzień, resztę trzymam na uniwersytecie".
Ten rodzaj ironii bardzo mi się podoba.
Książka jest króciutka, więc warto ją przeczytać - dla tych paru brylantów.

Felietony bywają błyskotliwe, poprawne i takie sobie. Tak samo jest z tym zbiorem.
Lubię absurdalny humor, jednak czasami Eco przegina, np. "Suplement" jest nieczytalny.
Ale już "Jak podróżować z łososiem", " Jak używać piekielnego dzbanuszka", " Jak wyrobić sobie nowe prawa jazdy"-to prawdziwe perełki, na dodatek bardzo autentyczne i trudno powstrzymać śmiech, kiedy się...

Inteligentne, lekkie, zabawne, a już kawałek pt. JAK URZADZIĆ BIBLIOTEKĘ PUBLICZNĄ to prawdziwa perełka. Tak absurdalna, że aż prawdziwa. Widać Włosi to też Polacy, tyle że od makaronu, a nie od kartofla. Nie czytać przed zaśnięciem, bo śmiech was wybudzi z procesu, a może i wyrzuci z łóżka.

Inteligentne, lekkie, zabawne, a już kawałek pt. JAK URZADZIĆ BIBLIOTEKĘ PUBLICZNĄ to prawdziwa perełka. Tak absurdalna, że aż prawdziwa. Widać Włosi to też Polacy, tyle że od makaronu, a nie od kartofla. Nie czytać przed zaśnięciem, bo śmiech was wybudzi z procesu, a może i wyrzuci z łóżka.

Może to dziwne, ale długo ta książka była jedną z moich ulubionych (albo raczej cały cykl). Do dziś mnie bawi.

Może to dziwne, ale długo ta książka była jedną z moich ulubionych (albo raczej cały cykl). Do dziś mnie bawi.

Zbiór felietonów ukazujących się w "LEspresso" w latach 1980-1991. Momentami czuć, że teksty powstawały kilka dekad temu, niemniej nadal potrafią zaskakiwać i bawić ironią, uszczypliwością i lekką niepoprawnością polityczną. Autor ma coś akademickiego profesora, stand-upera i Jeremiego Clarksona z najlepszych lat "Top Gear".

Zbiór felietonów ukazujących się w "LEspresso" w latach 1980-1991. Momentami czuć, że teksty powstawały kilka dekad temu, niemniej nadal potrafią zaskakiwać i bawić ironią, uszczypliwością i lekką niepoprawnością polityczną. Autor ma coś akademickiego profesora, stand-upera i Jeremiego Clarksona z najlepszych lat "Top Gear".

Świetne, dowcipne felietony. Najbardziej podobała mi się instrukcja obsługi nowo zakupionego sprzętu elektrycznego. Wypisz, wymaluj jak w życiu.

Świetne, dowcipne felietony. Najbardziej podobała mi się instrukcja obsługi nowo zakupionego sprzętu elektrycznego. Wypisz, wymaluj jak w życiu.

Dziwią mnie tak wysokie oceny tego zbioru felietonów. Owszem, było kilka momentów, które mnie szczerze rozbawiły, ale w mojej opini większość felietonów jest napisana na sile, bez większego sensu i zupełnie nic nie wnosi dla czytelnika. Zupełnie przeciętna pozycja książkowa.

Dziwią mnie tak wysokie oceny tego zbioru felietonów. Owszem, było kilka momentów, które mnie szczerze rozbawiły, ale w mojej opini większość felietonów jest napisana na sile, bez większego sensu i zupełnie nic nie wnosi dla czytelnika. Zupełnie przeciętna pozycja książkowa.

Lekkie, przezabawne felietony. Potrzebowałam czegoś przyjemnego na zastój czytelniczy i ta książka idealnie spełniła się w takiej roli. Eco znałam wcześniej tylko od strony "Imienia Róży", więc w tej odsłonie bardzo mnie zadziwił!
Polecam na czytanie w tramwaju, w kolejkach i jednym okiem w pracy.

Lekkie, przezabawne felietony. Potrzebowałam czegoś przyjemnego na zastój czytelniczy i ta książka idealnie spełniła się w takiej roli. Eco znałam wcześniej tylko od strony "Imienia Róży", więc w tej odsłonie bardzo mnie zadziwił!
Polecam na czytanie w tramwaju, w kolejkach i jednym okiem w pracy.

Inteligentne, cięte felietony na rozmaite raczej przyziemne tematy (wyrabianie prawa jazdy, posiadanie biblioteki domowej, podróże koleją w USA, etc.),napisane z dużą językową swadą i - co ważniejsze - porządnie przetłumaczone. Nie ma w tym momencie znaczenia, że część zjawisk przeszła już do kart historii (fax, katalogi wysyłkowe, telegramy),a część dotyczy ściśle włoskiej specyfiki (zawiłości języka, fraza "esatto", lokalne zwyczaje). Niemal wszystko czyta się z ciekawością i uśmiechem na twarzy.

Niemal, bo kilka tekstów jest napisanych trochę na siłę (choćby drugi tekst zbioru, o pisaniu wstępu do katalogów) i wyraźnie odstaje jakością i potoczystością od reszty. Dlatego zresztą taka, a nie inna ocena.

Inteligentne, cięte felietony na rozmaite raczej przyziemne tematy (wyrabianie prawa jazdy, posiadanie biblioteki domowej, podróże koleją w USA, etc.),napisane z dużą językową swadą i - co ważniejsze - porządnie przetłumaczone. Nie ma w tym momencie znaczenia, że część zjawisk przeszła już do kart historii (fax, katalogi wysyłkowe, telegramy),a część dotyczy ściśle...