Osiem gór

Książka niezwykle poruszająca i autentyczna. Od pierwszych stron wciąga w świat bohaterów i zmusza do refleksji nad życiem, relacjami oraz własnymi wyborami. To historia prawdziwa w emocjach – momentami bardzo trudna i bolesna. Zabrakło mi trochę szczegółów odnośnie gór i wypraw, ale całość wypada dobrze.

Książka niezwykle poruszająca i autentyczna. Od pierwszych stron wciąga w świat bohaterów i zmusza do refleksji nad życiem, relacjami oraz własnymi wyborami. To historia prawdziwa w emocjach – momentami bardzo trudna i bolesna. Zabrakło mi trochę szczegółów odnośnie gór i wypraw, ale całość wypada dobrze.

To opowieść, która płynie wolno jak górski potok.
Na powierzchni niemal nieruchoma,
a jednak pod spodem pełna ciężaru i sensu.
Niewiele się tu wydarza —
i właśnie dlatego wydarza się wszystko.

To opowieść, która płynie wolno jak górski potok.
Na powierzchni niemal nieruchoma,
a jednak pod spodem pełna ciężaru i sensu.
Niewiele się tu wydarza —
i właśnie dlatego wydarza się wszystko.

Górska poezja. Takie książki można czytać dłuugo, i na nowo odkrywać ich znaczenie. "W życiu niekiedy są góry, w które nie można powrócić." "Ktoś, kto na najwyższej górze stracił sens życia, będzie już tylko błąkał się po ośmiu pozostałych".

Górska poezja. Takie książki można czytać dłuugo, i na nowo odkrywać ich znaczenie. "W życiu niekiedy są góry, w które nie można powrócić." "Ktoś, kto na najwyższej górze stracił sens życia, będzie już tylko błąkał się po ośmiu pozostałych".

Czytelniczo 2025 rok zamykam klimatyczną opowieścią o skomplikowanych relacjach międzyludzkich i o bezwzględnej miłości człowieka do gór. Wspinaczka na górskie szczyty wymaga wiele wysiłku. Nieporównywalnie trudniejsze jest schodzenie w głąb ludzkiej psychiki. I właśnie o takich dwóch wyprawach jest ta, napisana w trochę gawędziarskim stylu, historia. Polecam na ukojenie skołatanych nerwów.

Czytelniczo 2025 rok zamykam klimatyczną opowieścią o skomplikowanych relacjach międzyludzkich i o bezwzględnej miłości człowieka do gór. Wspinaczka na górskie szczyty wymaga wiele wysiłku. Nieporównywalnie trudniejsze jest schodzenie w głąb ludzkiej psychiki. I właśnie o takich dwóch wyprawach jest ta, napisana w trochę gawędziarskim stylu, historia. Polecam na ukojenie...

Pięknie napisana, wolno płynie i pozwala rozmyślać.

Pięknie napisana, wolno płynie i pozwala rozmyślać.

Piękna prosta historia o przyjaźni, relacji ojca z synem oraz przede wszystkim o górach.

Piękna prosta historia o przyjaźni, relacji ojca z synem oraz przede wszystkim o górach.

Góry to miejsce, gdzie można się wyciszyć.
„W górach jest wszystko co kocham
Wszystkie wiersze są w bukach
Zawsze kiedy tam wracam
Biorą mnie klony za wnuka”

Ten wiersz mogliby powtórzyć za Jerzym Harasymowiczem bohaterowie tej powieści. Rodziców Pietra połączyła miłość do gór i pieszych wędrówek po Dolomitach. Po ślubie przeprowadzili się do Turynu. Kiedy Pietro podrósł, odkryli Alpy. Na czas wakacji rodzice wynajmowali mały domek w wiosce u stóp masywu Monte Rosa. Pietro razem z Matką spędzali tam całe wakacje, a Ojciec przyjeżdżał na urlop. Pietro początkowo wyruszał razem z Ojcem na górskie wyprawy. Jednak dość szybko zniechęcił się do wędrówek z Ojcem i się od niego oddalił. Każdy z członków tej rodziny miał swoje ulubione piętro, krajobrazy, który odpowiadały ich duszy, miejsca, gdzie czuli się najlepiej. Pietro poznaje Bruna, który jest dzieckiem gór i nie wyobraża sobie życia poza górami. Bruno na co dzień pomaga Wujowi w wypasie krów na halach. Jednak w wolnych chwilach razem przemierzają okolice. Między nimi rodzi się przyjaźń i okazuje się, że wiele ich łączy. Jednak Pietro jest niespokojnym duchem i szuka własnego miejsca na świecie. Wraca w Alpy dopiero po śmierci Ojca, gdy już jest dorosłym mężczyzną. Odkrywa zupełne nieznane mu oblicze Ojca. Okazuje się, że jego przyjaźń z Bruno przetrwała próbę czasu, a nawet jeszcze bardziej się zbliżyli. Bruno najlepiej czuje się na górskich pastwiskach i pragnie tak jak kiedyś jego Wuj wypasać krowy na halach, produkować sery i z tego żyć. Pietro oczywiście mu pomaga. Niestety już wcześniej wuj Bruna stwierdził, że to jest nieopłacalne.

Najczęściej powieści o górach opowiadają o zdobywcach kolejnych szczytów. Ta powieść jest wyjątkowa, gdyż opowiada o spędzaniu czasu w górach na różne sposoby i chłoniecie ich wszystkimi zmysłami. Autor ukazuje, że nie trzeba zdobywać najwyższych szczytów, aby poczuć magię gór. Góry są nie tylko tłem tej opowieści, ale dodatkowym jej bohaterem. Góry w tej powieści są magiczne i piękne, ale też niebezpieczne. Głównym wątkiem tej książki jest historia przyjaźni, która rozpoczęła się gdy Pietro i Bruno byli jeszcze dziećmi i przetrwała próbę czasu. Ważnym wątkiem są też trudne relacje obu chłopców z ojcami. Autor snuje swą opowieść nieśpiesznie tworząc przestrzeń dla kontemplacji i refleksji czytelnikowi. Język tej powieści jest przemyślany, wyważony, miejscami wręcz poetycki. Mnie ta powieść zachwyciła i oczarowała właśnie spokojem, melancholią, kiedy czytając ją, można się wyciszyć i snuć własne refleksje

Góry to miejsce, gdzie można się wyciszyć.
„W górach jest wszystko co kocham
Wszystkie wiersze są w bukach
Zawsze kiedy tam wracam
Biorą mnie klony za wnuka”

Ten wiersz mogliby powtórzyć za Jerzym Harasymowiczem bohaterowie tej powieści. Rodziców Pietra połączyła miłość do gór i pieszych wędrówek po Dolomitach. Po ślubie przeprowadzili się do Turynu. Kiedy Pietro podrósł,...

Opisując książkę nie mogę nie wspomnieć, że dwa lata przed jej przeczytaniem obejrzałem jej ekranizację. Film bardzo mi się spodobał pomimo, że można mu zarzucić melodramatyzm i banalną symbolikę. Przeważyło u mnie chyba docenienie humanistycznego spojrzenia na emocje dorosłych mężczyzn, którzy nie chcą lub nie potrafią być twardzi jak głaz jak ich ojcowie.
Po przeczytaniu byłem rozczarowany, że powieść jest tak krótka. Akcja dzieje się na przestrzeni kilkudziesięciu lat (świetnie to widać w filmie, jak zmieniają się ubrania, samochody czy sprzęty domowe),a o niektórych wydarzeniach z życia bohaterów nie dowiadujemy się wcale, jakby tylko ich spotkania w górskiej wsi były kluczowymi fragmentami ich życia. Wolałbym, żeby wszystkie wątki były opisane bardziej szczegółowo. Mam po przeczytaniu niedosyt, że akcja pędzi zbyt szybko nie wykorzystując szansy na pogłębienie psychologii postaci. Kolejnym elementem, który mógłby być rozwinięty jest opis zwyczajów społeczności górali. Nie uważam, że zepsułoby to tempo akcji, raczej ułatwiło nam wytłumaczenie różnic w postawach prezentowanych przez chłopców wychowywanych w różnych środowiskach.
Rozumiem popularność tej książki, ale dla mnie jest troche niespełnioną obietnicą współczesnej opowieści o przyjaźni powiązanej z górskim żywiołem.

Opisując książkę nie mogę nie wspomnieć, że dwa lata przed jej przeczytaniem obejrzałem jej ekranizację. Film bardzo mi się spodobał pomimo, że można mu zarzucić melodramatyzm i banalną symbolikę. Przeważyło u mnie chyba docenienie humanistycznego spojrzenia na emocje dorosłych mężczyzn, którzy nie chcą lub nie potrafią być twardzi jak głaz jak ich ojcowie.
Po przeczytaniu...

Jeżeli szukasz wyciszającej powieści na długi jesienny wieczór o przyjaźni (głównie męskiej),prostocie i zwyczajności, gdzie góry to nie kolejne szczyty do zdobycia, a styl życia, to polecam „Osiem gór” Paola Cognettiego. Każda strona tej książki wypełniona jest wspomnieniami, melancholią, czułością i spokojem.

A jeśli masz wolny jeszcze jeden wieczór, to oprócz książki warto również sięgnąć po film na jej podstawie, bo jedno uzupełnia drugie: książka daje nam więcej szczegółów i głębszy wgląd w relacje między bohaterami, a film po prostu pokazuje Alpy w całym ich pięknie i surowości.

Jeżeli szukasz wyciszającej powieści na długi jesienny wieczór o przyjaźni (głównie męskiej),prostocie i zwyczajności, gdzie góry to nie kolejne szczyty do zdobycia, a styl życia, to polecam „Osiem gór” Paola Cognettiego. Każda strona tej książki wypełniona jest wspomnieniami, melancholią, czułością i spokojem.

A jeśli masz wolny jeszcze jeden wieczór, to oprócz książki...

Niezbyt często się zdarza, by ta sama historia opowiedziana różnymi środkami – w jednym przypadku obrazem, a w drugim słowami – wywołala we mnie ten sam rodzaj emocji i poruszyła moje serce w jednakowym stopniu. Najpierw obejrzałem filmową adaptację, dopiero później sięgnąłem po książkę. I... ponownie tak samo się wzruszyłem! Napiszę więc to samo, co napisałem kiedyś o filmie: to poruszająca opowieść o przyjaźni, wspomnieniach, naturze, życiu i poszukiwaniu swojej drogi. Bardzo mnie wzruszyła i uderzyła w czułe struny. Góry Cognettiego są piękne. Równie piękne są jego język i przemyślenia. To była niezwykła podróż.

Niezbyt często się zdarza, by ta sama historia opowiedziana różnymi środkami – w jednym przypadku obrazem, a w drugim słowami – wywołala we mnie ten sam rodzaj emocji i poruszyła moje serce w jednakowym stopniu. Najpierw obejrzałem filmową adaptację, dopiero później sięgnąłem po książkę. I... ponownie tak samo się wzruszyłem! Napiszę więc to samo, co napisałem kiedyś o...