(...) każdy z nas ma w gó­rach swoje ulu­bio­ne pię­tro, kra­jo­braz, który od­po­wia­da jego duszy, miej­sce, gdzie czuje się naj­le­piej.

Czasem trzeba zrobić krok w tył, żeby pójść naprzód. Pod warunkiem że ma się dość pokory, by to uznać.

- Słuchaj, nieważne, ile czasu nam to zajmie - powiedział. - Przy tej pracy nie możesz myśleć za bardzo do przodu, bo zwariujesz.
- No to o czym mam myśleć?
- O dniu dzisiejszym. Popatrz, jaki piękny dzień.
Rozejrzałem się. Trzeba było nadmiaru dobrej woli, by tak go zdefiniować.

-Do baru też chodziłem. Teraz koniec z barem, las jest lepszy.

Zdejmowałem plecak, siadałem na ziemi - popełniałem więc wszystkie błędy, których swego czasu ojciec uczył mnie nie popełniać - i czekaliśmy w milczeniu, starając się nie patrzeć na siebie, aż moje serce się uspokoi.

-Jaką średnicę powinna mieć belka stropowa, w jakiej odległości od siebie należy je umieścić, jaki rodzaj drewna najlepiej się nadaje. Jodła nie, bo to miękkie drewno. Modrzew jest twardszy. Nie wystarczyło, że mu to powiedziałem, chciał zawsze znać przyczyny. A rzecz w tym, że jedno rośnie w cieniu, drugie na słońcu: to słońce sprawia, że drewno jest twarde, cień i woda je rozmiękczają, a to nie jest dobre dla belek.

Człowiek powinien robić to, czego życie go nauczyło.

(...)wy, mia­sto­wi, na­zy­wa­cie to wszyst­ko „na­tu­rą”. Jest dla was czymś tak samo abs­trak­cyj­nym jak jej nazwa. My tutaj mó­wi­my „las”, „pa­stwi­sko”, „potok”, „skała” – to są rze­czy, które mo­żesz wska­zać pal­cem. Rze­czy, które do cze­goś służą. A jeśli do ni­cze­go nie służą, wcale ich nie na­zy­wa­my, bo to się na nic nie przy­da­je.

Nauczyłem się już, że nie da się przekazać własnych przeżyć stamtąd tym, którzy pozostali w domu.

Zakochani, pomyślałem: wspaniałe, że są na świecie, ale tam, gdzie przebywają, każde pomieszczenie robi się za ciasne.

(...)czuć było od niego oborą, sia­nem, zsia­dłym mle­kiem, wil­got­ną zie­mią i drzew­nym dymem – za­pa­chem, który od tam­tej pory już na za­wsze stał się dla mnie za­pa­chem gór i który od­naj­dy­wa­łem we wszyst­kich gó­rach świa­ta.

Od­kry­wa­łem w skale coś ela­stycz­ne­go: nie po­chła­nia­ła ener­gii stąp­nię­cia jak trawa czy zie­mia, ale od­da­wa­ła nogom taką samą siłę, z jaką zo­sta­ła na­ci­śnię­ta, i ni­czym tram­po­li­na po­py­cha­ła ciało do na­stęp­ne­go kroku. Gdy już raz po­sta­wi­łem nogę na skale i od­bi­łem się na­przód i w górę, krok coraz bar­dziej mi się wy­dłu­żał: nagle za­czą­łem biec i ska­kać po ka­mie­ni­sku, a po chwi­li prze­sta­łem kon­tro­lo­wać ruch stóp i po­zwo­li­łem, by same mnie nio­sły. Czu­łem, że mogę im za­ufać i że nie zbłą­dzą. Przy­po­mnia­łem sobie ojca i ra­dość, jaka go ogar­nia­ła, gdy prze­kra­cza­li­śmy po­ziom pa­stwisk i wkra­cza­li­śmy w świat skał. Może to była ta sama ra­dość, którą teraz czu­łem w swoim ciele.

Uja­da­nie owczar­ków, pro­te­stu­ją­ce mu­cze­nie krów i tępy brzęk ich dzwon­ków za­głu­sza­ły wszyst­kie inne dźwię­ki, a ja mia­łem takie uczu­cie, jakby góra na nowo wy­peł­nia­ła się ży­ciem. Stado wspi­na­ło się w górę, mi­ja­jąc roz­wa­la­ją­ce się sza­ła­sy, murki roz­sa­dzo­ne ko­rze­nia­mi krze­wów, szare pnie pa­dłych mo­drze­wi, było ni­czym krew, która za­czy­na­ła na nowo krą­żyć w ży­łach na wpół ob­umar­łe­go ciała, przy­wra­ca­jąc je do życia. Za­sta­na­wia­łem się, czy lisy i sarny, które z pew­no­ścią ob­ser­wo­wa­ły nas z lasu, też po­tra­fią na swój spo­sób uczest­ni­czyć w at­mos­fe­rze świę­ta, któ­rej do­świad­cza­łem.