Wampirze cesarstwo

Skusiła mnie wysoka ocena tej książki i opis świata. Niestety, przejechałem się. Wszystko było mdłe. Fabuła przewidywalna, dialogi w większości nieciekawe, postacie jednowymiarowe. Tylko wydanie książki w formie papierowej mnie zachwyciło.

Skusiła mnie wysoka ocena tej książki i opis świata. Niestety, przejechałem się. Wszystko było mdłe. Fabuła przewidywalna, dialogi w większości nieciekawe, postacie jednowymiarowe. Tylko wydanie książki w formie papierowej mnie zachwyciło.

Dobrnąłem do końca i muszę stwierdzić , że podobnego kiczadła do tej pory nie czytałem. Ocena głównie za okładkę . Treść jak i dialogi to patologia rodem z hollywoodzkiej tandety , epatowanej ostatnimi laty w serialach streamingowych . Co mamy w tej cegiełce ? Ano przede wszystkim hektolitry krwi , narkotyki , sex rodem z harlequinów , gejów , lesbijki no i wisienka na torcie wulgaryzmy , które czasami brzmią jak z ust małolata , który nie mając czym , jedynie tym może zaimponować. Kobiety to najczęściej zdziry , suki , szmaty , których rola w tej opasłej cegiełce jest jedynie pretekstem do wykazania swojej mocy wampirzego twardziela. Autor o którego istnieniu chciałbym jak najszybciej zapomnieć Wniosek z tej lektury jest taki , że już nigdy nie zajrzę przed kupieniem książki na youtuberskie kanały czytelnicze poświęcone fantastyce.

Dobrnąłem do końca i muszę stwierdzić , że podobnego kiczadła do tej pory nie czytałem. Ocena głównie za okładkę . Treść jak i dialogi to patologia rodem z hollywoodzkiej tandety , epatowanej ostatnimi laty w serialach streamingowych . Co mamy w tej cegiełce ? Ano przede wszystkim hektolitry krwi , narkotyki , sex rodem z harlequinów , gejów , lesbijki no i wisienka na...

O mój Boże ależ to było dobre. Ostatnie 100 stron dosłownie miota jak szatan.

O mój Boże ależ to było dobre. Ostatnie 100 stron dosłownie miota jak szatan.

wybornie smakuje, jeśli, ktoś lubi mięso, krew i bluzgi w literaturze, ja lubię, bo to jest mrożąco inteligentnie napisane

wybornie smakuje, jeśli, ktoś lubi mięso, krew i bluzgi w literaturze, ja lubię, bo to jest mrożąco inteligentnie napisane

Umęczyłam się... Jak pochłaniam 300/400 stronnicowe książki w dzień, tak tu zeszło mi się z tydzień. Fabuła nie jest zła, tępo też całkiem w porządku, infantylne teksty bohaterów no cóż, jakoś przez nie przebrnęłam.. Niektóre plot twisty spoko, ale część najwyzczajniej przewidywalna.

Umęczyłam się... Jak pochłaniam 300/400 stronnicowe książki w dzień, tak tu zeszło mi się z tydzień. Fabuła nie jest zła, tępo też całkiem w porządku, infantylne teksty bohaterów no cóż, jakoś przez nie przebrnęłam.. Niektóre plot twisty spoko, ale część najwyzczajniej przewidywalna.

„Wampirze Cesarstwo” Jaya Kristoffa to niewątpliwie powiew świeżości w literaturze o krwiopijcach. Autor przygotował dla nas prawdziwą, mroczną ucztę. To nie jest kolejna opowieść o urokliwych wampirach z sąsiedztwa. To brutalne i fascynujące dark fantasy.
Do najważniejszych Atutów książki z pewnością trzeba zaliczyć bardzo dobre tempo narracji. Mimo pokaźnych rozmiarów (blisko 900 stron!),książkę czyta się płynnie i szybko. Kristoff mistrzowsko operuje retrospekcjami, dzięki czemu ani przez moment nie czuć znużenia. Od tej historii po prostu trudno się oderwać. Po drugie, zachwycająco-niepokojąca wizja świata, w którym słońce zgasło, a ludzkość staje na krawędzi wyginięcia. Z jednej strony pociąga swoją tajemniczością i gotyckim klimatem, z drugiej jest absolutnie przerażająca i duszna. To miejsce, w którym nadzieja jest towarem deficytowym. Po trzecie, wampiry w wersji „hardcore”. Zapomnijcie o klasycznych motywach, które znacie z dotychczasowych powieści. Tu walka z wampirami ma zupełnie inne wydanie, jest naprawdę krwawa. Srebrny Zakon i ich sposoby walki z bestiami to coś, co rzuca nowe światło na ten nieco wyeksploatowany gatunek.
Podsumowując, „Wampirze Cesarstwo” to coś dla fanów mroku. To opowieść o upadku, wierze i walce do ostatniej kropli krwi, dosłownie!

„Wampirze Cesarstwo” Jaya Kristoffa to niewątpliwie powiew świeżości w literaturze o krwiopijcach. Autor przygotował dla nas prawdziwą, mroczną ucztę. To nie jest kolejna opowieść o urokliwych wampirach z sąsiedztwa. To brutalne i fascynujące dark fantasy.
Do najważniejszych Atutów książki z pewnością trzeba zaliczyć bardzo dobre tempo narracji. Mimo pokaźnych rozmiarów...

Wampirze Cesarstwo Jaya Kristoffa to świetne rozpoczęcie ociekającej mrokiem serii dark fantasy. Świat stworzony przez autora pozbawiony jest światła zarówno w ujęciu metafizycznym (chociaż na szczęście wyjątki też tu są) jak i w dosłownym. Ludzkość od lat walczy z nieśmiertelnym wrogiem, a jej jedyną nadzieją w tej wydawałoby się z góry przegranej walce jest tajemniczy zakon pół ludzi, pół wampirów.

Najmocniejszą stroną książki są postacie. Większość z nich, na czele z głównym bohaterem jest dobrze rozwinięta. Ich działania nie są jednoznaczne moralne, ale umotywowane są najprawdziwszymi życiowymi przekonaniami. Nie mówię tu o honorze czy sprawiedliwości, a raczej o zemście, nienawiści, czy zwykłej przekorze. Gdy dodamy do tego barwny język, w którym roi się od wulgaryzmów (co zawsze wydawało mi się bardziej naturalne niż często spotykane salonowe oratorstwo wybrańców z zapyziałego pogranicza) oraz wartką akcją przepełnioną zwrotami akcji to otrzymujemy kawał naprawdę ciekawego dark fantasy. Plusem wydaje się być także forma narracji, która buduje więź z głównym bohaterem i która pozwala na jego zrozumienie. Mitologia świata nie jest mocna rozwinięta, to nie Malazan, ale poznamy to co musimy. To książka bazująca przede wszystkim na bohaterach ich emocjach i interakcjach między nimi oraz o historii ich życia. Reszta jest w dużej mierze otoczką wokół której budowana jest historia.

Czy zatem są jakieś wady?
Owszem są.

- dużo seksualnych odniesień. Generalnie nie mam nic przeciwko nim, ale tu jest tego zatrzęsienie. Są i nieletni, jest i LGBT (czasem nawet w przeważającej formie),a także wampiryczna erotyka.
- drugi minus to wykorzystanie przez autora kilku scen rodem z twórczości innych, celem podbudowania atrakcyjności lub epickości utworu. Sam zauważyłem kilka, jak ta wyjęta wprost z Miasteczka Salem S.Kinga z tamtejszym Ojcem Callahanem.
- Dla niektórych forma narracji może być problemem. Bohater snuje swoją opowieść, a więc jest "bezpieczny". Generalnie zgodziłbym się z takim obrotem spraw, gdyby nie fakt, że nie jest to opowieść tylko o nim. Poza tym, nie każda książka jest Grą o Tron,  by główny bohater miał ginąć w pierwszym tomie, by "zaskoczyć" czytelnika.

Moją ostatnią uwagą jest fakt, że mimo iż na początku książka była niezwykle pozytywnym zaskoczeniem i takim 8+, z czasem jakby straciła impet (i nie mówię tu o samej akcji, tej jest pod dostatkiem). Pewne elementy straciły świeżość, a moja końcowa ocena szła w kierunku 7,5. To raczej subiektywne odczucie, ale takie właśnie miałem.

Mimo wszystko polecam, bo cała trylogia zapowiada się naprawdę solidnie.

Wampirze Cesarstwo Jaya Kristoffa to świetne rozpoczęcie ociekającej mrokiem serii dark fantasy. Świat stworzony przez autora pozbawiony jest światła zarówno w ujęciu metafizycznym (chociaż na szczęście wyjątki też tu są) jak i w dosłownym. Ludzkość od lat walczy z nieśmiertelnym wrogiem, a jej jedyną nadzieją w tej wydawałoby się z góry przegranej walce jest tajemniczy...

Cenię „Wampirze Cesarstwo” przede wszystkim za skomplikowanych, wielowymiarowych bohaterów, którzy nie są ani całkowicie dobrzy, ani całkowicie źli. Każda postać ma swoje motywacje, słabości i tajemnice, co sprawia, że historia jest niezwykle wciągająca. Dodatkowo, mroczny i nieco przytłaczający klimat książki potęguje napięcie i wciąga w świat, który jest zarówno fascynujący, jak i niepokojący.
Czytając tę pozycję, nie mogłem oprzeć się skojarzeniu z serią Wiedźmin od Andrzeja Sapkowskiego, podobnie jak tam, spotykamy świat pełen moralnych dylematów, brutalnych wyborów i bohaterów, których losy śledzi się z mieszanką ciekawości i niepokoju.
Polecam tę książkę każdemu, kto lubi historie, w których świat nie jest czarno-biały, a emocje bohaterów są równie złożone, co ich czyny. To pozycja, przy której można naprawdę poczuć napięcie, a zarazem docenić głębię i staranność w kreowaniu postaci i świata przedstawionego.

Cenię „Wampirze Cesarstwo” przede wszystkim za skomplikowanych, wielowymiarowych bohaterów, którzy nie są ani całkowicie dobrzy, ani całkowicie źli. Każda postać ma swoje motywacje, słabości i tajemnice, co sprawia, że historia jest niezwykle wciągająca. Dodatkowo, mroczny i nieco przytłaczający klimat książki potęguje napięcie i wciąga w świat, który jest zarówno...

Miałam ochotę na wampiry, ale nie te "Zmierzchowe", tylko takie prawdziwe i tak trafiłam na tę olbrzymią cegłę. Duża cegła, długa opinia.

Na początek styl Autora - musiałam się przyzwyczaić, żeby popłynąć, nie weszłam w książkę jak nóż w miękkie masło, dopiero po kilkudziesięciu stronach kliknęło, też kwestia, że zainteresowała mnie historia.

Podoba mi się szczegółowość i obrazowość opisów (jestem z tych co lubią drobiazgi),to buduje klimat, a ten jest niesamowity, mroczny, czuć te ciemności. Szanuję.
Ale... Nie lubię jak się wielokrotnie powtarza to samo, a Autor kilkukrotnie mielił te same informacje na przestrzeni kilku stron.

Z początku przeszkadzało mi, że część będąca opowieścią Gabriela nie jest wyraźnie oddzielona od jego dialogu z Jeanem-Francois. Bo tu nagle toczy się rozmowa z przeszłości, a kilka akapitów dalej Jean-Francois coś komentuje.

I te sprytne triki, żeby zainteresować czytelnika - urwanie części historii w jednym momencie, przejście do innej części, gdzie okazuje się, że bohater w międzyczasie coś przeżył i wzbudzenie zaciekawienia: "ale jak do tego doszło", zdecydowanie skłoniło mnie do brnięcia w tę historię. Jednych może to wkurzać, dla mnie to sprytne.

Motyw gościa o wyjątkowych umiejętnościach, który w ogóle jest wyjątkowy, bo inny od reszty - nawet "swoich", przechodzi trening, żeby walczyć ze złem - było nie raz i nie dwa. Ale w literaturze było już wszystko, kwestia jak dany motyw zostanie podany przez Autora. Jay Kristoff obala mit bohatera, za którego uważany jest Gabriel i robi antybohatera. To też oklepane (w kryminałach często się zdarza - glina po przejściach, co działa nie do końca zgodnie z prawem i chla oczywiście). Ten tu dodatkowo jest do przegięcia nie do zdarcia (ci którzy czytali powinni zrozumieć o co mi chodzi). Mimo wszystko Autor jakoś przekonał mnie, żeby kibicować Gabrielowi, szczególnie temu młodszemu, więc wygląda na to, że wszystko zadziałało.
Moją sympatię zdobyli też prawie wszyscy bohaterowie, którzy otaczają Gabriela na każdym etapie jego przygód - mistrz Szaroręki, Aaron, Baptiste, Astrid, Dior, Chloe i cała ekipa, nawet Jean Francois...

Szanuję za kreację świata, ludzi, systemu, mniej religii - nawiązań do religii chrześcijańskiej jest tu mnóstwo, można było się pokusić o coś własnego, a nie tak zżynać i momentami ostro jechać... Serio, lubię jak autorzy na potrzeby świata tworzą własną mitologię. Tu niby to jest, ale za bardzo "spisane" i lekko przerobione...

Generalnie wyciągnęłam się w tę historię. Jak na takiego kolosa, w miarę sprawnie przebrnęłam, bo mega dużo się dzieje, za bardzo nie ma miejsca na oddech. Są też momenty poruszające, które łamią serce, a skoro i mnie zabolało tak jak bohatera, za to plus. Końcówka trzymała w maksymalnym napięciu i oderwać się nie mogłam aż do ostatniej strony.

Co mi przeszkadzało?
Literówki, niewiele jak na takiego kolosa, ale rzucały się w oczy.
Wulgaryzmy. Tak jak w dialogach od pół biedy ujdą (jeśli nie są w nadmiarze) i taka jest kreacja bohatera (jednego, max dwóch, nie co drugiego!!!),to w narracji zgrzytają i są niepotrzebne.
Wymiany tekstów między bohaterami na poziomie gimbazy typu: "i twoją matkę też" tylko brzydko. Nie. Totalnie nie.

Jeszcze nigdy nie miałam tak mieszanych uczuć dając ocenę książce...

Miałam ochotę na wampiry, ale nie te "Zmierzchowe", tylko takie prawdziwe i tak trafiłam na tę olbrzymią cegłę. Duża cegła, długa opinia.

Na początek styl Autora - musiałam się przyzwyczaić, żeby popłynąć, nie weszłam w książkę jak nóż w miękkie masło, dopiero po kilkudziesięciu stronach kliknęło, też kwestia, że zainteresowała mnie historia.

Podoba mi się szczegółowość...

Mimo tego, że w książce pojwia się dość typowy motyw drogi wybrańca i broniącego go bohatera, to musze przyznać, że świat w okół tego zbudowany jest intrygujący, mocno rozwinięty i nawet przeskoki czasowe (które mnie osobiście drażnią) nie zmniejszaja dynamiki tej histori.

Mimo tego, że w książce pojwia się dość typowy motyw drogi wybrańca i broniącego go bohatera, to musze przyznać, że świat w okół tego zbudowany jest intrygujący, mocno rozwinięty i nawet przeskoki czasowe (które mnie osobiście drażnią) nie zmniejszaja dynamiki tej histori.