Bożogrobie

Boże, w końcu książka fantasy, która ma sens i jest mega przemyślana. Pierwsza część bardzo dobra, ale ta 👏 poproszę o oklaski dla Pana Jaya Kristoffa. Jedna rzecz wynika z drugiej, jedno wydarzenie ma wpływ na inne i wynikają z niego kolejne. Dwie linie czasu, które w pewnym momencie tłumacza się nawzajem. Bohaterowie, trudne decyzje, dylematy. Zemsta, sojusze z wrogami WOW! Oby 3 część trzymała poziom.

Boże, w końcu książka fantasy, która ma sens i jest mega przemyślana. Pierwsza część bardzo dobra, ale ta 👏 poproszę o oklaski dla Pana Jaya Kristoffa. Jedna rzecz wynika z drugiej, jedno wydarzenie ma wpływ na inne i wynikają z niego kolejne. Dwie linie czasu, które w pewnym momencie tłumacza się nawzajem. Bohaterowie, trudne decyzje, dylematy. Zemsta, sojusze z wrogami...

Musze ostrzec, że moje zdanie o tej książce polega tylko! i wyłącznie na tym tomie. Nie czytałam pierwszego. Każdemu sie zdarza.

Na początku czułam sie trochę zagubiona. Dwie perspektywy, obie bardzo ciekawe, ale nie wiedziałam jak sie połączą co dawało mi troche nie pewności. Jednak niech was to nie zwiedzie, końcowo łączą sie cudownie. Tylko, że przez moje wątpiwości odłożyłam ją na miesiąc, wiedząc, że do niej wrócę. Bardzo ciekawa forma narratora nie pomagała w tym. Jednak gdy tylko do niej wróciłam, z bardziej oczyszczoną głową, polubiłam bardziej, to co mi sie w niej podobało i nie podobało. Zakończenie zbiło mnie z nóg. Bohaterowie, uważam, za dobrze zbudowanych, budzili prawdziwe emocje. A i ich emocje dało sie wyczuć mimo masek, które każdy zakładał.
Mimo tego, że nie czytałam pierwszego tomu, na pewno chwycę za trzeci i wróce do niego poprostu w ciekawej kolejności xD

Musze ostrzec, że moje zdanie o tej książce polega tylko! i wyłącznie na tym tomie. Nie czytałam pierwszego. Każdemu sie zdarza.

Na początku czułam sie trochę zagubiona. Dwie perspektywy, obie bardzo ciekawe, ale nie wiedziałam jak sie połączą co dawało mi troche nie pewności. Jednak niech was to nie zwiedzie, końcowo łączą sie cudownie. Tylko, że przez moje wątpiwości...

📖 Jay Kristoff - Kroniki Nibynocy: „Nibynoc” , „Bożogrobie”, „Bezświt”

✒️(…)”Dziewczyna, która ważyła się na to, na co inni ważyć się nie śmieli; która nigdy nie widziała świata w taki sposób jak pozostali”(…)

Fantastyka.
Do gatunku podchodzę zawsze z ociąganiem, bo męczy mnie, że zanim „wejdę” w fabułę, muszę poznać świat, rządzone nim zasady, klany, sytuację polityczną itp. I tutaj pojawił się Jay. K. ze swoimi przypisami. Słyszałam wiele opinii, że są męczące, zajmują czasem półtorej strony, jak nie lepiej i są okropnym przerywnikiem. Ja się z nimi – przypisami w sensie, polubiłam. Spodobało mi się, że czytając o zjawisku natury, BACH – przypis – trzy słońca są to… Działają tak i tak… Powstały w taki sposób, że… No cudowne. Nie opisano mi tego na początku historii, kiedy nie wiem jeszcze co i jak, ale w trakcie trwania fabuły, kiedy potrzebuję szczegółów lub genezy powstania.

Ale ja nie o przypisach chciałam. Chciałam tę książkę polecić z całego serca wszystkim, którzy twierdzą, że fantastyka to nie ich gatunek. Bo w tych trzech częściach, jest – parafrazując słowotwórczo Gary’ego Oldman’a w „Leonie Zawodowcu”: EVERYTHING!!!😍
Mamy motyw szkoły, zemsty, miłości, zdrady, przyjaciół którzy okazują się wrogami i wrogów stających się sprzymierzeńcami. Wielką politykę w tle, walkę o władzę i jedną dziewczynę, która postanowiła w imię zemsty, ten porządek świata rozpieprzyć w pył. I to wszystko już było, ja to wszystko znam. Ale Kristoff tak to wszystko mi opowiada, że choć sama nie wiem jak wmanewrowałam się w wyzwanie u Anity Book Reviews i przeczytanie całej trylogii, BARDZO SIĘ CIESZĘ, że uległam prawdopodobnej manipulacji. Niczego nie żałuję♥️

Tutaj wszystko gra. Wierzę w motywacje tych bohaterów, klnę kiedy giną – trup ściele się gęściej niż w „Grze o tron”. Tutaj autor się nie p.. , nie ma cudownie ocalonych (oprócz sytuacji kiedy w pobliżu jest … ). Jest brutalnie, jest sex – również w różnych konfiguracjach, jest gęsto od przelewanej krwi, są przekleństwa, trucizny, rozrywanie na strzępy. Główna bohaterka nie rozkminia całymi rozdziałami nad swoją sytuacją. W godzinie próby podejmuje decyzję, jakiej ja wydaje mi się, prawdopodobnie bym nie podjęła. A na pewno mocno zastanawiałam się, czy też bym postąpiła jak ona – ojjj, bardzo kiepsko to o mnie świadczy. Okazuje się bowiem, że Mia, młoda dziewczyna kształtowana przez lata przez morderców, ma i własną wolę i sumienie. Ale fakt jest faktem. I ona to przyznaje. Jest morderczynią. Zastanawia się czasami kim byli ludzie którzy stanęli jej na drodze, czy mieli rodziny. Ale nie jest hipokrytką. To jej droga do celu. I konsekwentnie nią podąża. Godząc się na zło które czyni i wiedząc o konsekwencjach i cenie za to wszystko. Wszak „kiedy karmimy Paszczę ofiarą, oddajemy też cząstkę siebie”.

Jest tylko jeden haczyk. Absolutnie, nie można oceniać tej książki w częściach. Ta historia domyka się po poznaniu wszystkich części Kronik i to domyka się tak pięknie, że wciąż mi smutno, że to już koniec.
Tric- najpiękniejsza postać tej książki.
Pan Życzliwy, Eklipsa- pozeoliłabym im zjeść i mój strach
Obłok Corleone _ B... - fantastyczny typ
mój ulubiony „złol” - Zabójczyni Pająków, Shahiida Prawd.
Będzie mi ich brakowało 🥹

📖 Jay Kristoff - Kroniki Nibynocy: „Nibynoc” , „Bożogrobie”, „Bezświt”

✒️(…)”Dziewczyna, która ważyła się na to, na co inni ważyć się nie śmieli; która nigdy nie widziała świata w taki sposób jak pozostali”(…)

Fantastyka.
Do gatunku podchodzę zawsze z ociąganiem, bo męczy mnie, że zanim „wejdę” w fabułę, muszę poznać świat, rządzone nim zasady, klany, sytuację...

Ciężko mi ocenić ten tom cyklu Nibynocy.
Z jednej strony dobrze mi się czytało, ale najwięcej emocji przeżywałam na początku i na końcu powieści, gdyż środek był dobry, ale tylko dobry. Nieustannie oczekiwałam pojawienia się tej tajemniczej postaci, która uratowała Mię oraz poruszenia kwestii księżyca, a otrzymywałam tylko fabułę o gladiati - nie było to złe, ale mało tajemnicze i fascynujące.
Pierwszy tom Nybynoc był nafaszerowany nowościami, tajemnicą, zwrotami akcji, pewną namiętnością, a tutaj w przeważającej części dostałam okraszone fantastyką opowiadanie o rzymskich gladiatorach - dobrze się czytało, ale to nie był polot, który znam z książek Kristoffa, aczkolwiek zakończenie jest obiecującym wstępem do Bezświtu.

Ciężko mi ocenić ten tom cyklu Nibynocy.
Z jednej strony dobrze mi się czytało, ale najwięcej emocji przeżywałam na początku i na końcu powieści, gdyż środek był dobry, ale tylko dobry. Nieustannie oczekiwałam pojawienia się tej tajemniczej postaci, która uratowała Mię oraz poruszenia kwestii księżyca, a otrzymywałam tylko fabułę o gladiati - nie było to złe, ale mało...

Kristoff zgrabnie przeszedł od szkoły zabójców do areny gladiatorów, stworzył szereg potworów godnych średniowiecznego bestiariusza, dobudował do intrygi ze dwa piętra, podarował bohaterce nowych wrogów i przyjaciół nie rezygnując ze starych (oczywiście jeśli pozwolił im przeżyć cz. 1) i przy tym wszystkim nawet nie dostał zadyszki.

Kristoff zgrabnie przeszedł od szkoły zabójców do areny gladiatorów, stworzył szereg potworów godnych średniowiecznego bestiariusza, dobudował do intrygi ze dwa piętra, podarował bohaterce nowych wrogów i przyjaciół nie rezygnując ze starych (oczywiście jeśli pozwolił im przeżyć cz. 1) i przy tym wszystkim nawet nie dostał zadyszki.

Ten tom fabularnie wypada dużo lepiej niż pierwszy, a przede wszystkim można w nim znaleźć pierwsze przejawy oryginalności i wyjścia poza szablon. Pomysł walk gladiatorskich na arenie był świetny, a do tego bardzo dobrze się wypisywał w świat, który wykreował autor. Ale… dla mnie główna bohaterka jest kompletnie obojętna. Ani jej nie lubię, ani lubię – po prostu mnie nie obchodzi, co się z nią dzieje. Z tego powodu czytanie, a właściwie słuchanie jako że przerzuciłam się na audiobooka po angielsku, by nie mogę zdzierżyć tych przypisów na pół strony, było nużące. Trzeba jednak przyznać, że cieszyłam się z fabuły, aż do ostatniego zwrotu akcji, który sporo popsuł.

Ten tom fabularnie wypada dużo lepiej niż pierwszy, a przede wszystkim można w nim znaleźć pierwsze przejawy oryginalności i wyjścia poza szablon. Pomysł walk gladiatorskich na arenie był świetny, a do tego bardzo dobrze się wypisywał w świat, który wykreował autor. Ale… dla mnie główna bohaterka jest kompletnie obojętna. Ani jej nie lubię, ani lubię – po prostu mnie nie...

Kawał dobrego, zabawnego fantasy.
Lepsza od części pierwszej

Kawał dobrego, zabawnego fantasy.
Lepsza od części pierwszej

Recenzja
Tytuł: Bożogrobie
Autor: Jay Kristoff
Gatunek: Fantastyka
Ocena: 9/10

Mia zostaje Ostrzem Pani od Błogosławionego Morderstwa. Niestety wielu członków Duchowieństwa Czerwonego Kościoła nie uważa, że należy jej się ten tytuł. Wykonuje powierzone jej zadania, aż do spotkania z dziewczynką, która kiedyś była jej przyjaciółką. Nagle okazuje się, że nie wszystko jest takie jakie się wydaje. Dziewczyna przeciwstawia się Kościołowi i sprzedaje się do niewoli, żeby dostać się do finału wielkich igrzysk. Jako zwycięzca będzie miała okazję stanąć na wprost kardynała Duomo i konsula Scaevy, którzy są odpowiedzialni za śmierć jej rodziny. Mia znajduje nowych sprzymierzeńców, ale w pewnym momencie musi wybrać między lojalnością, a zemstą. Co wybierze?

Ten tom podobał mi się ciut mniej niż poprzedni, ale dalej jestem jak na razie wielką fanką tej historii. Mia mnie niczym nie zaskoczyła, choć pod koniec trochę w nią zwątpiłam. Autor świetnie wykreował jej postać i jestem pod wrażeniem, jak ta bohaterka ewoluuje. "Bożogrobie" czyta się szybko i z wielkim zainteresowaniem. Jedyne co mnie dziwi to to, że Mia dość szybko wybaczyła wszystko Ash. Jest wiele fragmentów, które zaskakują, ale to zakończenie zwala z nóg. Po prosto WOW... Tego się nie spodziewałam. Już się nie mogę doczekać, aż zabiorę się za trzeci tom. Polecam Wam, bo WARTO!

Recenzja
Tytuł: Bożogrobie
Autor: Jay Kristoff
Gatunek: Fantastyka
Ocena: 9/10

Mia zostaje Ostrzem Pani od Błogosławionego Morderstwa. Niestety wielu członków Duchowieństwa Czerwonego Kościoła nie uważa, że należy jej się ten tytuł. Wykonuje powierzone jej zadania, aż do spotkania z dziewczynką, która kiedyś była jej przyjaciółką. Nagle okazuje się, że nie wszystko jest...

OMG, Kristoff jest mistrzem.

OMG, Kristoff jest mistrzem.

To była jazda bez trzymanki, szczególnie na koniec. Przerasta pierwszą część. Bardzo podoba mi się przeplatanie czasu przez autora, przybliża nam historię w ciekawy sposób.

To była jazda bez trzymanki, szczególnie na koniec. Przerasta pierwszą część. Bardzo podoba mi się przeplatanie czasu przez autora, przybliża nam historię w ciekawy sposób.