Dom nieba i oddechu. Część 1

Początek tej książki był dla mnie zdecydowanie najtrudniejszy z całej serii. Przez pierwsze rozdziały dość ciężko było mi się wciągnąć w historię – tempo było wolniejsze, pojawiało się dużo nowych informacji o świecie i bohaterach, przez co momentami czytało mi się to trochę wolniej.

Z czasem jednak zaczęłam lepiej odnajdywać się w tym uniwersum. Rozumiem też, że tak rozbudowane wprowadzenie było potrzebne, żeby późniejsze wydarzenia miały sens i żeby czytelnik dobrze poznał świat przedstawiony.

Mimo początkowych trudności książka ostatecznie okazała się w porządku i stanowi solidny wstęp do kolejnych części serii, w których akcja zdecydowanie przyspiesza.

Początek tej książki był dla mnie zdecydowanie najtrudniejszy z całej serii. Przez pierwsze rozdziały dość ciężko było mi się wciągnąć w historię – tempo było wolniejsze, pojawiało się dużo nowych informacji o świecie i bohaterach, przez co momentami czytało mi się to trochę wolniej.

Z czasem jednak zaczęłam lepiej odnajdywać się w tym uniwersum. Rozumiem też, że tak...

Lektura pierwszego tomu "Księżycowego Miasta" utwierdziła mnie w przekonaniu, że Maas na stałe wpisała odważną erotykę do swojego warsztatu – szkoda tylko, że kosztem fabuły. Choć pierwsza połowa książki była znośna, późniejsze sceny między Bryce a Huntem wydały mi się zbyt dosłowne i niepotrzebne w powieści fantasy.
Najbardziej jednak ubolewam nad brakiem tej specyficznej magii i głębi, którą znam z poprzednich serii autorki. "Księżycowe Miasto" nie dorównuje klimatem początkom „Dworów...”, które czytało się z zapartym tchem. Pierwszy tom oceniam jako przeciętny i mam nadzieję, że kolejna część naprawi te niedociągnięcia.

Lektura pierwszego tomu "Księżycowego Miasta" utwierdziła mnie w przekonaniu, że Maas na stałe wpisała odważną erotykę do swojego warsztatu – szkoda tylko, że kosztem fabuły. Choć pierwsza połowa książki była znośna, późniejsze sceny między Bryce a Huntem wydały mi się zbyt dosłowne i niepotrzebne w powieści fantasy.
Najbardziej jednak ubolewam nad brakiem tej specyficznej...

Strasznie się wynudziłam podczas czytania. Przez większość czasu praktycznie nic się nie dzieje, a fabuła ciągnie się w nieskończoność i skupia na mało interesujących rozmowach. Dopiero ostatni rozdział faktycznie coś wnosi i sprawia, że pojawia się minimalna chęć sięgnięcia po dalszą część. Szczerze mówiąc, to jedyny moment, który naprawdę przyciąga uwagę.

Strasznie się wynudziłam podczas czytania. Przez większość czasu praktycznie nic się nie dzieje, a fabuła ciągnie się w nieskończoność i skupia na mało interesujących rozmowach. Dopiero ostatni rozdział faktycznie coś wnosi i sprawia, że pojawia się minimalna chęć sięgnięcia po dalszą część. Szczerze mówiąc, to jedyny moment, który naprawdę przyciąga uwagę.

Co tu się wydarzyło...
W pierwszej części fabuła nawet miewała sens, bohaterowie byli wkurzający ale nawet dało się ich lubić. Tutaj wszystko zostało wrzucone do blendera i zmiksowane, wyszła z tego średnio gładka masa, którą czasami dawało się łyknąć, a czasami trafiały się większe kawałki trudne do przegryzienia. Z przewagą tych drugich.

Bohaterowie są tak nieakceptowalnie irytujący (Bryce!!!) co było dla mnie głównym problemem przy przebrnięciu przez ten tom. Bryce, która nagle wie wszystko i jest niczym mastermind od intryg zarządza wszystkimi jak chce, ma w nosie uczucia innych i leci na Hunta TYLKO I WYŁĄCZNIE bo jest przystojny. W wieku 25 lat w końcu dowiaduje się, że czyny mają konsekwencje, nie można sobie raz być księżniczką, a raz nie. Hunt stał się rozmemłanym pantoflem, który wkurza się jak dziewczyna go wyłącza z akcji, ale w sumie ją kocha więc co tam. Ruhn ma swoją akcję, która jest po prostu dziwna. Całą akcję do przodu pchają Declan i Jesiba, którzy mają raz na jakiś czas swoje wejścia.

Nic się tu nie trzyma kupy. Książka jest monotonna, bardzo długa, całe sceny są przegadane tylko po to, by w którymś momencie padło jedno słowo, które napędzi dalsze wydarzenia.

No i koniec. Akcja z głównym złolem to sceny z Micah 2.0. Bez tego JEDNEGO skoku między światami, reszta przewidywalna. Autorka miała pomysł na ten skok w bok Bryce i wokół tego stworzyła fabułę, która koniec końców nie miała większego sensu i w sumie jakby wątku Sophie i Emila nie było to resztę ekipy możnaby połączyć na jednej z imprez w domu Ruhna i też by było.

Przeczytałam serię ACOTAR i teraz lecę przez Crescent City (tomy wydane do 2026) i mogę śmiało stwierdzić, że autorka nie jest dobra w swoim fachu. Czytałam wszystkie książki w oryginale i język, słownictwo czy zabiegi stylistyczne są na średnim poziomie. Sam pomysł na bohatera lub akcję nie jest wystarczający, by pisać książki na 1000 stron.

Zapoznałam się z książkami Sarah J. Maas bo chciałam wiedzieć o co cały ten szum. No to już wiem, ale nie polecam.

Co tu się wydarzyło...
W pierwszej części fabuła nawet miewała sens, bohaterowie byli wkurzający ale nawet dało się ich lubić. Tutaj wszystko zostało wrzucone do blendera i zmiksowane, wyszła z tego średnio gładka masa, którą czasami dawało się łyknąć, a czasami trafiały się większe kawałki trudne do przegryzienia. Z przewagą tych drugich.

Bohaterowie są tak...

Tę książkę zaczynamy od mocnego prologu, który totalnie nic nie mówi czytelnikowi. On ma sens dopiero na późniejszym etapie czytania książki. W pewnym momencie, aż wróciłam do niego, bo informacja z książki mnie mocno zaskoczyła i musiałam ją zweryfikować z prologiem. Przeczytałam przecież już dwie serie Sarah J. Maas i nadal potrafi mnie zaskoczyć.
Ta część skupia się na rebaliantach. Bryce i Hunt próbują ułożyć sobie spokojne życie, ale zostają wciągnięci w sprawy rebeliantów. Od tej pory próbują odnaleźć rodzeństwo piorunowców, czyli istot, które rzekomo wyginęły. Muszą stawić czoła wielu nieprzyjemnym sytuacjom i nie wiedzą jeszcze komu mogą w pełni zaufać.
Oczywiście Sarah J. Maas znęca się nad nami nadal. To już 3 książka z tej serii, a oni nadal nie robili cimcirimci 😂. Owszem, były między nimi zbliżenia, ale tylko oralne. Jakby się ktoś zastanawiał nad wielkością sprzętu Hunta, to przychodzę z odpowiedzią - ma takiego, że jak obejmiesz dłonią to palce się ledwo stykają.
Dlaczego w tej chwili to sprawdzasz? 😏
No cóż. Chyba bez sensu pisać cokolwiek więcej, bo ta książka jest po prostu dobra

Tę książkę zaczynamy od mocnego prologu, który totalnie nic nie mówi czytelnikowi. On ma sens dopiero na późniejszym etapie czytania książki. W pewnym momencie, aż wróciłam do niego, bo informacja z książki mnie mocno zaskoczyła i musiałam ją zweryfikować z prologiem. Przeczytałam przecież już dwie serie Sarah J. Maas i nadal potrafi mnie zaskoczyć.
Ta część skupia się na...

Fabuła świetna jak zawsze w przypadku książek SJM, jednak pierwszy raz nie mam ulubionej postaci, jakoś nikt nie wzbudza we mnie aż tak pozytywnych emocji żeby mu kibicować :c

Fabuła świetna jak zawsze w przypadku książek SJM, jednak pierwszy raz nie mam ulubionej postaci, jakoś nikt nie wzbudza we mnie aż tak pozytywnych emocji żeby mu kibicować :c

Ja się chyba starzeję, to była droga przez mękę 🤦 a czeka mnie jeszcze druga część i opasły trzeci tom. Nie wiem skąd we mnie tyle masochizmu... 🤦

Ja się chyba starzeję, to była droga przez mękę 🤦 a czeka mnie jeszcze druga część i opasły trzeci tom. Nie wiem skąd we mnie tyle masochizmu... 🤦

Sarah, ty brudna bestio... Mimo to jak zawsze, dobrze się czyta. Sprawy mogłyby mieć trochę szybszy obrót, ale lecę już do kolejnej części.

Sarah, ty brudna bestio... Mimo to jak zawsze, dobrze się czyta. Sprawy mogłyby mieć trochę szybszy obrót, ale lecę już do kolejnej części.

Ciąg dalszy historii bohaterów. Tu nic nie jest proste i łatwe, wszystko się komplikuje i nie ma prostych i łatwych odpowiedzi. Książkę czytałam z ogromną przyjemnością.

Ciąg dalszy historii bohaterów. Tu nic nie jest proste i łatwe, wszystko się komplikuje i nie ma prostych i łatwych odpowiedzi. Książkę czytałam z ogromną przyjemnością.

Nie mogę ocenić, póki nie skończę części drugiej. Traktuję to jako całość. Na pewno widzę gorsze tłumaczenie po zmianie tłumacza. Czyta się nieraz bardziej topornie. Tłumaczka używa dziwnego języka, niekiedy dosyć archaicznego.

Nie mogę ocenić, póki nie skończę części drugiej. Traktuję to jako całość. Na pewno widzę gorsze tłumaczenie po zmianie tłumacza. Czyta się nieraz bardziej topornie. Tłumaczka używa dziwnego języka, niekiedy dosyć archaicznego.