Zew Wilka

Troszkę mi zajęło przeczytanie tej książki. W sumie wynika to z tego, że nie do końca lubię czytać o walce takiej wojennej. Jednak sama opowieść mi się bardzo podobała i właśnie biorę się za kolejną część. Muszę też nadrobić zaległości i wcześniejsze historie Vaelina.

Troszkę mi zajęło przeczytanie tej książki. W sumie wynika to z tego, że nie do końca lubię czytać o walce takiej wojennej. Jednak sama opowieść mi się bardzo podobała i właśnie biorę się za kolejną część. Muszę też nadrobić zaległości i wcześniejsze historie Vaelina.

Vaelin Al Sorna, Lord Dorzeczy i Północnej Wieży w służbie Królowej prowadzi relatywnie spokojnie życie. Ta sielanka zostaje przerwana, kiedy w świcie ambasadora, jednego z Kupieckich Królestw, spotyka odrodzonego Posłańca. Ten zasiewa w Vaelinie ziarno niepewności, niepewności, która zaprowadzi go na Daleki Zachód.

Wśród stepów Dzikiego Zachodu, wśród ludu Stahlhastu, wyróżnia się jeden wojownik. Ma on duże szanse zostać mestra-skeltirem, czyli wodzem wodzów, który zjednoczy lud stepów i poprowadzi ich nad Złote Morze. Tyle, że ten wojownik odkrył coś w Grobowcu Niewidzialnych, coś co dało mu ogromną moc…

Kiedy przeczytałem trylogię kruczego cienia, nie wiedziałem nawet, że jest jakaś kontynuacja w formie duologii. Trylogia tak mi się spodobała, że nie zwlekałem. Książka trzyma poziom. Dostajemy sporą porcję dark fantasy, z całą masą mrocznych momentów, wielkich bitew i magii (nie można zapomnieć o magii). Fabuła wciąga praktycznie od pierwszych stron, a im dalej, tym tylko lepiej. Bardzo duży plus.

Vaelin Al Sorna, Lord Dorzeczy i Północnej Wieży w służbie Królowej prowadzi relatywnie spokojnie życie. Ta sielanka zostaje przerwana, kiedy w świcie ambasadora, jednego z Kupieckich Królestw, spotyka odrodzonego Posłańca. Ten zasiewa w Vaelinie ziarno niepewności, niepewności, która zaprowadzi go na Daleki Zachód.

Wśród stepów Dzikiego Zachodu, wśród ludu Stahlhastu,...

Po trylogii Kruczy Cień wziąłem się za kolejne przygody Vaelina. Super było ponownie przenieść się do tego świata. Początek super, znani bohaterzy których poznajemy trochę starszych i pojawiają się również kilku nowych, by później przenieść się na Daleki Wschód a u autora Daleki Zachód czyli krainy w której rządzą dzisiejsi Chińczycy, a przeciwnikami ich są dzisiejsi Mongołowie. Tak chyba sobie wymyślił autor. I jest trochę słabiej by na koniec dać mocno do pieca. Nie jest to na pewno najlepsza książka autora ale trzyma poziom. I proponuje wcześniej przeczytać wcześniejszą trylogię, gdyż jest sporo nawiązań do tych historii. Ogólnie autor nie zawiódł trzyma wysoki poziom a świat jest coraz bardziej rozwinięty.

Po trylogii Kruczy Cień wziąłem się za kolejne przygody Vaelina. Super było ponownie przenieść się do tego świata. Początek super, znani bohaterzy których poznajemy trochę starszych i pojawiają się również kilku nowych, by później przenieść się na Daleki Wschód a u autora Daleki Zachód czyli krainy w której rządzą dzisiejsi Chińczycy, a przeciwnikami ich są dzisiejsi...

To był mój pierwszy kontakt z tym autorem. Dość mroczne fantasy, dla dorosłych. Bardzo szybka akcja, częsta zmiana scenerii nadaje pędu narracji i trzyma przy książce. Czasem trochę brakuje takiego spowolnienia aby lepiej poczuć sytuację. Ale coś za coś.

To był mój pierwszy kontakt z tym autorem. Dość mroczne fantasy, dla dorosłych. Bardzo szybka akcja, częsta zmiana scenerii nadaje pędu narracji i trzyma przy książce. Czasem trochę brakuje takiego spowolnienia aby lepiej poczuć sytuację. Ale coś za coś.

O ile poprzedzającą trylogię łyknąłem z prędkością i smakiem małego kufelka ciemnego ale, o tyle tu już miałem zgrzyt. Niby się dzieje, jednak nie sprawiło mi to aż takiej przyjemności.
Odnoszę wrażenie, że ten cykl powstał na fali popularności Kruczego Cienia, a jak to bywa w takich sytuacjach, zaczyna się "szycie na siłę".
Resztki przyjemności z czytania dobiły takie rzeczy jak akcja na bagnach i ludzki taran, który to, już przekroczył granice absurdu.
Mimo powyższego daję książce 6*, bo jednak dała się doczytać do końca.

O ile poprzedzającą trylogię łyknąłem z prędkością i smakiem małego kufelka ciemnego ale, o tyle tu już miałem zgrzyt. Niby się dzieje, jednak nie sprawiło mi to aż takiej przyjemności.
Odnoszę wrażenie, że ten cykl powstał na fali popularności Kruczego Cienia, a jak to bywa w takich sytuacjach, zaczyna się "szycie na siłę".
Resztki przyjemności z czytania dobiły takie...

"Zew wilka" jest interesującą powieścią pod względem militarnym, natomiast pewne jest, że warto znać poprzednie części cyklu "Kruczy cień" by móc zrozumieć jakie są relacje między bohaterami, lub by poznać ich niektóre motywy. Pomimo, że "Królowa ognia" zakończyła się w pewien sposób, nie oznacza, że Autor nie skorzystał z możliwości tzw. " otwartej furtki, którą sobie pozostawił, a mam wrażenie, że nawet szykował pod nią grunt na kartach ostatniej części "Kruczego cienia". I choć wówczas podczas czytania nie zwróciłam uwagi na ten fakt, to jednak zbyt dużo Ryan wtrącił tam ciekawostek z Dalekiego Zachodu, które wtedy nie miały nawet zbyt dużego znaczenia, ponieważ akcja niemal całej trylogii począwszy od "Zewu krwi" skupiała się na zagrożeniu idącym z Volarii - a więc z kompletnie innego kierunku.

Brakowało mi podczas czytania tej części elementu tajemniczości. Czegoś, co byłoby niejasne od początku, a wraz z rozwojem powieści ładnie wychodziłoby na jaw. "Pieśń krwi" miała to coś, i ten enigmatyczny klimat, który uciekł w dwóch kolejnych częściach. Podobnie rzecz ma się w przypadku "Zewu wilka" i prawdopodobnie tak będzie przez cały cykl "Krucze ostrze". Niby nie jest źle, ale czegoś tu brakuje. Wszystko od początku jest jasne, a bohaterowie Dalekiego Zachodu nie są tak barwni jak z poprzedniego cyklu.

Zbyt dużo jak dla mnie opisów starć zbrojnych. Przy charakterystyce miejsc akcji wkrada się chaos, którego wcześniej nie było u Autora tak dużo. Ciężko się zorientować co i gdzie się dzieje. Trochę też zawodzi tłumacz, bądź korekta. W kilku przypadkach dialogi są po prostu bez sensu.

Myślałam, że więcej będzie scen między Vaelinem a Sherin, którzy rozstali się w dość przykrych okolicznościach. I trochę się zawiodłam, ponieważ nie było tego za wiele, a co więcej niczego między nimi nie wyjaśniło.

"Zew wilka" jest interesującą powieścią pod względem militarnym, natomiast pewne jest, że warto znać poprzednie części cyklu "Kruczy cień" by móc zrozumieć jakie są relacje między bohaterami, lub by poznać ich niektóre motywy. Pomimo, że "Królowa ognia" zakończyła się w pewien sposób, nie oznacza, że Autor nie skorzystał z możliwości tzw. " otwartej furtki, którą sobie...

O rany, jak ja chciałam ją rzucić. Na szczęście mój upór co do kończenia tego co się zaczęło wygrał. Książka do setnej strony jest nudnawa. Nie czytałam poprzedniej serii i trochę doskwierał mi brak wiedzy co do niektórych spraw, są one delikatnie wyjaśniane, ale tak na szybko (wiadomo).
Książka się rozpędza, jest świetna! Świat, magia, te kamienie, tajemnica, walnięty antagonista - rany jak on mnie...!
Biorę się za drugi tom.

O rany, jak ja chciałam ją rzucić. Na szczęście mój upór co do kończenia tego co się zaczęło wygrał. Książka do setnej strony jest nudnawa. Nie czytałam poprzedniej serii i trochę doskwierał mi brak wiedzy co do niektórych spraw, są one delikatnie wyjaśniane, ale tak na szybko (wiadomo).
Książka się rozpędza, jest świetna! Świat, magia, te kamienie, tajemnica, walnięty...

Nie było dane mi czytać Lorda wieży z powodu kosmicznych cen na portalach. Usłyszawszy o reedycji, postanowiłem sięgnąć po Zew Wilka. Przyznam, że poza jednym momentem, pozycja przekonała mnie do sięgnięcia zarówno po 2 tom jak i wcześniejszą historię z tego uniwersum. Nie wiem natomiast czy nie jest to spowodowane checią poznania bohaterów i wydarzeń przytaczanych w powieści, które odnoszą się do poprzedniej

Nie było dane mi czytać Lorda wieży z powodu kosmicznych cen na portalach. Usłyszawszy o reedycji, postanowiłem sięgnąć po Zew Wilka. Przyznam, że poza jednym momentem, pozycja przekonała mnie do sięgnięcia zarówno po 2 tom jak i wcześniejszą historię z tego uniwersum. Nie wiem natomiast czy nie jest to spowodowane checią poznania bohaterów i wydarzeń przytaczanych w...

Sięgając po "Zew wilka" nie znałam poprzednich części z uniwersum. Autor bardzo często przywołuje dawniejsze losy bohaterów, nie rzadko korzystając z nachalnej ekspozycji, co może wybić nowego czytelnika z rytmu, bo wspominane imiona czy wydarzenia nie zawsze mają związek z aktualną historią.
Bohaterowie są "standardowi" dla gatunku. Prawdziwą perełką, o której trzeba wspomnieć są sceny walki - fantastycznie, szczegółowo i angażująco opisane.

Sięgając po "Zew wilka" nie znałam poprzednich części z uniwersum. Autor bardzo często przywołuje dawniejsze losy bohaterów, nie rzadko korzystając z nachalnej ekspozycji, co może wybić nowego czytelnika z rytmu, bo wspominane imiona czy wydarzenia nie zawsze mają związek z aktualną historią.
Bohaterowie są "standardowi" dla gatunku. Prawdziwą perełką, o której trzeba...

Książka spoko ale szczerze liczyłam na coś więcej.
Ta pozycja to moje pierwsze spotkanie z tym autorem ale na 100% sięgnę po tom 2 bo końcówka tej książki była najciekawszą jej częścią.

Książka spoko ale szczerze liczyłam na coś więcej.
Ta pozycja to moje pierwsze spotkanie z tym autorem ale na 100% sięgnę po tom 2 bo końcówka tej książki była najciekawszą jej częścią.