Wilcza rzeka

Kupiłam, bo niegdyś jej debiut Guguły razem z ksiazkami Halber, Tulli, Lech były moimi ulubionymi. jednak się zawiodłam. Książka jest nijaka, przegadana, bez duszy, w ogóle do mnie nie trafiła.

Kupiłam, bo niegdyś jej debiut Guguły razem z ksiazkami Halber, Tulli, Lech były moimi ulubionymi. jednak się zawiodłam. Książka jest nijaka, przegadana, bez duszy, w ogóle do mnie nie trafiła.

Całkiem ciekawa powieść autobiograficzna, polskiej emigrantki, po rozstaniu z mężem tułającej się z córką po wynajmowanych mieszkaniach i ośrodkach pomocy... Opis mieszkania z byłym mężem, który oszukiwał ją mamiąc wizją czekającego na nią mieszkania, wśród innych rodaków ćpających, pijących, bluźniących etc.. przerażał mnie. Ten kontrast pomiędzy inteligentną, wrażliwa autorką a... polską patologią w czystej postaci. Mimo wszystko ciekawie napisane. Można porównać jak obostrzenia pandemiczne wyglądały w Polsce a jak w Wielkiej Brytanii, gdzie polityka rządu mówiła, że każdy miał się zarażać by zyskać odporność co okazało się totalną bzdurą. Polecam.

Całkiem ciekawa powieść autobiograficzna, polskiej emigrantki, po rozstaniu z mężem tułającej się z córką po wynajmowanych mieszkaniach i ośrodkach pomocy... Opis mieszkania z byłym mężem, który oszukiwał ją mamiąc wizją czekającego na nią mieszkania, wśród innych rodaków ćpających, pijących, bluźniących etc.. przerażał mnie. Ten kontrast pomiędzy inteligentną, wrażliwa...

Piękny język, poetycki, wręcz magiczny. Narracja niespieszna, nienarzucająca się, wręcz monotonna. Brak akcji czy jakiekolwiek odkrywczości. Ale ma swój niewątpliwy urok. Myślę, że to nie jest książka dla każdego. Mnie się podobała, nawet bardzo.

Piękny język, poetycki, wręcz magiczny. Narracja niespieszna, nienarzucająca się, wręcz monotonna. Brak akcji czy jakiekolwiek odkrywczości. Ale ma swój niewątpliwy urok. Myślę, że to nie jest książka dla każdego. Mnie się podobała, nawet bardzo.

Nic odkrywczego , ani ciekawego

Nic odkrywczego , ani ciekawego

Bardzo chciałbym napisać lepszą opinię, lubię szukać pozytywów, nie jestem w osądach kapryśny, ale w tym wypadku niestety się nie da. Jest to moja pierwsza książka tej pisarki, wybrałem właśnie celowo pozycję mniej znaną, bo nie lubię poznawać pisarstwa przez książki nagradzane i usilnie polecane przez Empiki i inne.
Dojechałem do strony 297 i już dalej nie mogę. Akcja stoi w miejscu, stylu nie ma, jest nijaki, ani grzeje ani ziębi, fragmentaryczny, czasem lepszy w opisach przyrody, są tam jakby namiastki talentu. Są też jakieś chwilowe próby i ambicje intelektualne, ale generalnie autorka trzyma się ziemi, książka jest przyziemna, bohaterka totalnie uwięziona we własnych problemach, nie umiejąca patrzeć na nic z boku. Pozycja pisana bez dyscypliny, bez planu, niedbale, bez szacunku dla czytelnika, czasami próbuje czymś zaszokować, ale wytrawny czytelnik dużo już w życiu przeczytal. Poczucia humoru zero, i to chyba najbardziej mi przeszkadzało. Natomiast tak autobiograficzna powieść przepełniona jest diabolicznymi postaciami mężczyzn, którzy są zazwyczaj seksualnie agresywni i jednocześnie żenująco głupi i po świńsku wręcz nielojalni. Niby to ma być kronika pandemii, ale nie ma tam refleksji nad samą pandemią, autorka musiała przecież być świadoma wszelkich kontrowersji i nie wiedziała jak ten temat podjąć, zdecydowała w to nie wchodzić. Pozostała we własnej głowie. Przyjemność z czytania była mizerna, gdybym akurat nie miał dwunastgodzinnego lotu samolotem, na który tą książkę przeznaczyłem to odłożyłbym tą lekturę wcześniej. Chcialbym by ta opowieść była lepsza, ale ratunku nie widzę. I kto tu mnie teraż przekona do sięgnięcia po te pozycje autorki które były nagradzane?

Bardzo chciałbym napisać lepszą opinię, lubię szukać pozytywów, nie jestem w osądach kapryśny, ale w tym wypadku niestety się nie da. Jest to moja pierwsza książka tej pisarki, wybrałem właśnie celowo pozycję mniej znaną, bo nie lubię poznawać pisarstwa przez książki nagradzane i usilnie polecane przez Empiki i inne.
Dojechałem do strony 297 i już dalej nie mogę. Akcja...

Dlaczego ta kobieta musi wciąż uciekać, ratować siebie i córkę, znosić upokorzenia, ukrywać się? Czy boginie Parki nie słyszały o siostrzeństwie i dla Wioli z Julią specjalnie zawiązują supełki na nitce losu? Odpuśćcie kochane, już dosyć tych zakrętów, tajemnic, strachu, niedostatków, no a pandemia to już było prawdziwe przegięcie. Może nadszedł czas na gładki splot, na powrót matki i córki do ustabilizowanego życia zwykłych ludzi, na nadzieję...
Poruszyła mnie ta opowieść o pogmatwanym życiu pisarki, jej zmaganiach z konsekwencjami własnych wyborów, a jednocześnie jej wrażliwości na urodę świata, przyrodę. Patrzę na nią jak na bilardową kulę, która odbiera uderzenia z najróżniejszych stron i obiera przeróżne trajektorie. Aby przerwać ten chaotyczny taniec próbuje nawet samounicestwienia.. Na usta cisną się słowa: kobieto, ogarnij się! Masz już swoje lata, jesteś matką, byłą żoną, najwyższy czas przejąć stery własnego życia. Tylko że ta rada wytrych nie włamie się do wnętrza bohaterki, bo taka właśnie jest Wiola - już dryfuje w stronę mitycznego Marka, znów rozpaczliwie chce zacumować w bezpiecznym porcie kolejnej miłości.
Życzę bohaterce szczęścia, bo chociażby prawdopodobieństwo wymaga, żeby raz jej się wreszcie udało. Bo miłość do córki i walka
o zapewnienie jej bezpieczeństwa utrzymuje ją na powierzchni.
Bo jest kobietą jak ja.

Dlaczego ta kobieta musi wciąż uciekać, ratować siebie i córkę, znosić upokorzenia, ukrywać się? Czy boginie Parki nie słyszały o siostrzeństwie i dla Wioli z Julią specjalnie zawiązują supełki na nitce losu? Odpuśćcie kochane, już dosyć tych zakrętów, tajemnic, strachu, niedostatków, no a pandemia to już było prawdziwe przegięcie. Może nadszedł czas na gładki splot, na...

Wioletta Grzegorzewska „Wilcza rzeka”

Chętnie sięgam po książki wydawnictwa W.A.B i jedyne nad czym mogę ubolewać, iż nie ma ich w platformie Legimi, a zachęcających tytułów jest co niemiara. Jednym z nich była „Wilcza rzeka”, na którą ostrzyłam sobie przysłowiowe zęby, i na całe szczęście w kościańskiej bibliotece nabyłam jej egzemplarz.

Wioletta Grzegorzewska w swojej prozie zabierze nas na brytyjskie wyspy, do czasu, który z pewnością chcemy wymazać z pamięci – czas ogólnoświatowego lockdownu wywołanego covidem. Ograniczenia spotkań, limity w sklepach, maseczki, obowiązkowa dezynfekcja i poczucie strachu i niepewności przewija się na łamach „Wilczej rzeki”, gdzie wraz z bohaterami przypominamy sobie ten trudny czas.

Wiola, Julia, kot i pies wędrują do Southampton, a następnie do Hastings. Stamtąd nie ma powrotu, bo pandemia i ograniczenia z nią związane to utrudniają. Wydaje się że autorka przełożyła na łamach książki część swoich wspomnień: traumę o dziecko, o przyszłość, lęk związany z sytuacją materialno-bytową. Gorzko-słodki zapis ich tułaczki, wszystko osadzone w Wielkiej Brytanii tak zróżnicowanej kulturowo. Utrudnienia, przepisy, brak płynności finansowej wydaje się niczym trójkąt bermudzki okalać Wiolę i Julię, i nie pozwolić, by mogły spokojnie wieść życie. To bolesne zmierzenie się z rzeczywistością jest próbą pokazania życia obcokrajowców bez nadmiernego koloryzowania. Nie zapominajmy że wielu naszych rodaków za granicą nie wiedzie łatwego i przyjemnego życia, o czym boleśnie przypomina autorka. To nie może szokować, tylko powinno być polem do dyskusji o kondycji społeczeństwa w ogóle.

Intymne i osobiste wspomnienia pięknie niosą nas przez powieść, czujemy tęsknotę, ból obawy Wioli i Julii. Szczęśliwe życie pragnie mieć każdy z nas, ale nie każdemu będzie to dane. Trafne opisy codzienności, przyrody i społeczeństwa są niewątpliwie ogromnym atutem pisarstwa Grzegorzewskiej. Nic nie pozostawiła przypadkowi, odkrywa umiejętnie przed swoim czytelnikiem te strony, które mogą zaintrygować. Autobiograficzne wątki nie kłócą się z historią, ale są idealnie zespolone w jedno.

Polecam.
7/10

Wioletta Grzegorzewska „Wilcza rzeka”

Chętnie sięgam po książki wydawnictwa W.A.B i jedyne nad czym mogę ubolewać, iż nie ma ich w platformie Legimi, a zachęcających tytułów jest co niemiara. Jednym z nich była „Wilcza rzeka”, na którą ostrzyłam sobie przysłowiowe zęby, i na całe szczęście w kościańskiej bibliotece nabyłam jej egzemplarz.

Wioletta Grzegorzewska w swojej...

Właściwie to nie wiem o czym jest ta powieść. W opisie "stało" napisane, że o samotności, podróży przez życie i poszukiwaniu swojego miejsca. Serio?
Bohaterka według mnie ani trochę nie dała się polubić, nie wzbudziła we mnie ani odrobiny sympatii. Kobieta pod pięćdziesiątkę, owszem sponiewierana przez życie, ale chyba na własne życzenie. Ciągle podejmuje błędne decyzje i nie wyciąga z tego wniosków.
Myślałam też, że temat pandemii zostanie bardziej rozwinięty. Obostrzenia, zamknięcie w czterech ścianach, osamotnienie... inaczej to pamiętam. W powieści jest, bo jest. I nic ponad to. A miał to chyba być jeden z ważniejszych wątków - samotność.
Poza tym, autorka zostawiła wiele niedopowiedzianych historii, dygresji w formie wspomnień, których sami sobie nie dopowiemy, bo opisywała zdarzenia, których była świadkiem, więc chyba wiem jak i co się zakończyło.
Pozostaję w lekkim niedosycie, bo spodziewałam się zupełnie czegoś innego.

Właściwie to nie wiem o czym jest ta powieść. W opisie "stało" napisane, że o samotności, podróży przez życie i poszukiwaniu swojego miejsca. Serio?
Bohaterka według mnie ani trochę nie dała się polubić, nie wzbudziła we mnie ani odrobiny sympatii. Kobieta pod pięćdziesiątkę, owszem sponiewierana przez życie, ale chyba na własne życzenie. Ciągle podejmuje błędne decyzje i...

Lubię Wiolettę Grzegorzewską. Trafia do mnie. Wilcza rzeka płynie niespiesznie, meandruje, rozlewa się i wpada do morza.

Lubię Wiolettę Grzegorzewską. Trafia do mnie. Wilcza rzeka płynie niespiesznie, meandruje, rozlewa się i wpada do morza.

"Rozdzierająca jak tygrysa pazur antylopy plecy' jest ta książka. Przytulam autorkę.

"Rozdzierająca jak tygrysa pazur antylopy plecy' jest ta książka. Przytulam autorkę.