Written in blood

Książka „Dziennik śmierci” autorstwa Chris Carter to kolejny niezwykle wciągający thriller z Robertem Hunterem w roli głównej. Tym razem fabuła koncentruje się wokół tajemniczego dziennika, który staje się kluczowym elementem śledztwa. Jego zapiski są niepokojące i pełne mroku – zawierają szczegółowe opisy zbrodni oraz myśli osoby, która zdaje się być bezpośrednio związana z brutalnymi wydarzeniami. Wraz z rozwojem akcji okazuje się, że dziennik nie jest tylko zapisem przeszłości, ale może mieć związek z kolejnymi, coraz bardziej przerażającymi morderstwami. To sprawia, że napięcie rośnie z każdą stroną, a czytelnik razem z detektywami próbuje zrozumieć, kto stoi za tym wszystkim i jaki jest jego cel.
Największym atutem książki jest sposób, w jaki Chris Carter buduje atmosferę zagrożenia. Opisy zbrodni są bardzo sugestywne i momentami brutalne, ale to właśnie one nadają historii realizmu i sprawiają, że emocje są tak intensywne. Autor mistrzowsko prowadzi narrację, podrzucając tropy i myląc czytelnika. Postać Roberta Huntera jak zwykle wypada świetnie – jego analityczny umysł i zdolność łączenia faktów są kluczowe w rozwikłaniu sprawy. Jednocześnie widać, jak bardzo angażuje się emocjonalnie w śledztwo, co dodaje mu autentyczności i sprawia, że łatwo się z nim utożsamić.
„Dziennik śmierci” to książka, która nie tylko dostarcza mocnych wrażeń, ale też zmusza do zastanowienia się nad naturą zła i ludzkiej psychiki. To jedna z tych powieści, które zostają w głowie na długo po przeczytaniu. Jeśli ktoś, tak jak ja, jest fanem twórczości Chris Carter, zdecydowanie się nie zawiedzie.

Książka „Dziennik śmierci” autorstwa Chris Carter to kolejny niezwykle wciągający thriller z Robertem Hunterem w roli głównej. Tym razem fabuła koncentruje się wokół tajemniczego dziennika, który staje się kluczowym elementem śledztwa. Jego zapiski są niepokojące i pełne mroku – zawierają szczegółowe opisy zbrodni oraz myśli osoby, która zdaje się być bezpośrednio związana...

Książka która wciąga naprawdę szybko się czyta przede wszystkim dzięki krótkim rozdziałom. Książka trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie super wykreowani z własnym bagażem doświadczeń łącznie ze złoczyńcom. Końcówka książki według mnie delikatnie naciągana

Książka która wciąga naprawdę szybko się czyta przede wszystkim dzięki krótkim rozdziałom. Książka trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie super wykreowani z własnym bagażem doświadczeń łącznie ze złoczyńcom. Końcówka książki według mnie delikatnie naciągana

Trzyma w napięciu do samego końca.

Trzyma w napięciu do samego końca.

Robert Hunter wraca i robi dokładnie to, co potrafi najlepiej Wciąga w mrok, nie daje chwili oddechu i zmusza do czytania „jeszcze jednego rozdziału”. A potem kolejnego.

Robert Hunter wraca i robi dokładnie to, co potrafi najlepiej Wciąga w mrok, nie daje chwili oddechu i zmusza do czytania „jeszcze jednego rozdziału”. A potem kolejnego.

Z wszystkich książek o Hunterze ta jak dla mnie jest najsłabsza. Nie zmienia to jednak w niczym mojej miłości do autora. Jest jednym z bardziej lubianych. Treść przykuwa uwagę i każe pędzić do ostatniej kartki.

Z wszystkich książek o Hunterze ta jak dla mnie jest najsłabsza. Nie zmienia to jednak w niczym mojej miłości do autora. Jest jednym z bardziej lubianych. Treść przykuwa uwagę i każe pędzić do ostatniej kartki.

To chyba juz czwarta książka przeczytana autora Chrisa Curtera, wszystkie byly bardzo ciekawe i i trygujace ale ta... sztos. Najbardziej lubię analizy psychologiczne. Książka wciagnieta w 2 wieczory :) polecam

To chyba juz czwarta książka przeczytana autora Chrisa Curtera, wszystkie byly bardzo ciekawe i i trygujace ale ta... sztos. Najbardziej lubię analizy psychologiczne. Książka wciagnieta w 2 wieczory :) polecam

Bardzo pasjonująca lektura, mógłby z tego być świetny film akcji. A jednocześnie przerażający kryminał.
Bohaterowie wyraziści (no może poza kapitan Blake). Detektyw Hunter jak zwykle w super formie.
O przerażających zbrodniach popełnionych przez nieznanego dotychczas sprawcę policja z Los Angeles dowiaduje się przez przypadek.
Złodziejka kieszonkowa Angela kradnie pewnemu opryskliwemu facetowi torbę z ni to notesem, ni pamiętnikiem.
A to, co w nim przeczytała, jeży jej włosy na głowie i skłania do podrzucenia tych memuarów policji.
Dzięki temu detektywi z wydziału do spraw zabójstw ze szczególnym okrucieństwem- Hunter i Garcia- mają w rękach opisy potwornych morderstw, popełnionych przez seryjnego zabójcę pod wpływem tajemniczych ,,głosów". O swoich zbrodniach ów seryjny szczegółowo się rozpisuje. Niektóre szczątki ofiar udaje się śledczym odnaleźć dzięki tym opisom.
Przed nimi nie lada wyzwanie- rozkminić, kim jest sprawca, któremu nadano kryptonim Wilkołak. A przy tym zapewnić ochronę nieszczęsnej Angeli, nad którą teraz wisi miecz Damoklesa- namierzający ją bezwzględny właściciel dzienniczka.
Akcja jest bardzo dynamiczna, ciągle coś się dzieje. Życie osobiste Huntera ledwie muśnięte w tym tomie- spotkanie z dawną dziewczyną, Tracy. Żadnych ckliwości, ,,harlequinizmów", a jednak ten wątek ostatecznego pożegnania dawnych kochanków robi wrażenie.
Wisienką na torcie jest postać czarnego charakteru w tym tomie. Autor urabia w czytelniku przekonanie, że to tylko i wyłącznie bezlitosna bestia. A w końcówce wykonuje taki zwrot, że czytając o porąbanym, zatraconym życiu Wilkołaka, gdzieś tam mimo wszystko budzi się współczucie i okazuje się, że nawet i taki typ ma swoje zasady.
Świetna, choć drastyczna lektura. Carter w najlepszej odsłonie.

Bardzo pasjonująca lektura, mógłby z tego być świetny film akcji. A jednocześnie przerażający kryminał.
Bohaterowie wyraziści (no może poza kapitan Blake). Detektyw Hunter jak zwykle w super formie.
O przerażających zbrodniach popełnionych przez nieznanego dotychczas sprawcę policja z Los Angeles dowiaduje się przez przypadek.
Złodziejka kieszonkowa Angela kradnie pewnemu...

… a na koniec wzrusz mnie dopadł

… a na koniec wzrusz mnie dopadł

„Dziennik śmierci” to moje drugie spotkanie z twórczością Chrisa Cartera i uważam je za bardzo udane. Odpowiada mi styl Cartera, zwięzły, ale pełen detali, a także brak wątków dodatkowych, obyczajowych. Interesująco wykreowani są detektywi, którzy na szczęście nie mają problemów z narkotykami, alkoholem i kobietami. Towarzyszymy w śledztwie detektywowi Robertowi Hunterowi, który jest człowiekiem obdarzonym analitycznym umysłem i wspaniale odczytującym ludzką psychikę, ale jednocześnie niepozbawionym wad.
Doktor Susaan Slater z laboratorium analizy mikrośladów dostaje dziwny i makabryczny pamiętnik. Pamiętnik zawiera szczegółowe opisy kolejnych morderstw: dane ofiar, sposoby pozbawienia ich życia, sposoby pozbycia się zwłok, a nie kiedy też zdjęcia. Oczywiście natychmiast powiadamia detektywa Huntera i sierżanta Garcie. Szybko odkrywają, że wszystkie te osoby są na listach osób zaginionych. Po odkryciu pierwszych zwłok już mają pewność, że ten dziennik nie jest mistyfikacją, ale pamiętnikiem seryjnego mordercy. Szybko też odkrywają, że otrzymali ten pamiętnik od świetnego złodzieja kieszonkowego, Angeli, która dość przypadkowo weszła w jego posiadanie. Niestety morderca też to odkrywa i Angela jest w ogromnym niebezpieczeństwie. Oprócz tego dziennika nic nie łączy z sobą tych morderstw. Rozpoczyna się śledztwo, a Hunter na podstawie tego pamiętnika musi stworzyć portret psychologiczny mordercy, a później go wytropić i ująć.
„Dziennik śmierci” jest bardzo dobrze skonstruowanym thrillerem psychologicznym. Carter jest mistrzem budowania napięcia i atmosfery grozy. Buduje to dzięki dynamicznej narracji i ciekawym dialogom. W jego powieści nie ma przewidywalnych zwrotów akcji, ani utartych schematów, potrafi czytelnika zaskoczyć. Pomimo odrazy, jaką budzi morderca, byłam pod wrażeniem jego inteligencji i pomysłowości. Hunter w tej powieści miał godnego siebie przeciwnika. Ciekawym zabiegiem, tak jak w „Egzekutorze” wprowadzenie w ten bardzo męski świat, postaci młodej kobiety, którą należy chronić. Carter jest pisarzem, po którego kryminały warto sięgać.

„Dziennik śmierci” to moje drugie spotkanie z twórczością Chrisa Cartera i uważam je za bardzo udane. Odpowiada mi styl Cartera, zwięzły, ale pełen detali, a także brak wątków dodatkowych, obyczajowych. Interesująco wykreowani są detektywi, którzy na szczęście nie mają problemów z narkotykami, alkoholem i kobietami. Towarzyszymy w śledztwie detektywowi Robertowi Hunterowi,...

Jak zwykle autor pozamiatał!

Jak zwykle autor pozamiatał!