Marina

"Wszyscy skrywamy w najgłębszych zakamarkach duszy jakiś sekret."

Óscar Drai, mieszkający i uczący się w internacie, podczas spaceru odkrywa posiadłość ukrytą w zaniedbanym ogrodzie, porośniętym gęstymi krzewami i drzewami. Spotyka tam dziewczynę o imieniu Marina, która oczarowała go zarówno swoim wyglądem, jak i dojrzałością i inteligencją. Od tej chwili pragnie spędzać z nią każdą wolną chwilę. Młodzieńcza ciekawość prowadzi ich na cmentarz, gdzie napotykają tajemniczą damę w czerni i pusty nagrobek z symbolem motyla. Jest to początek ich niebezpiecznej, ale też fascynującej przygody, pełnej sekretów.

Historia mnie naprawdę urzekła. Pokazane jest tu przepiękne, naturalne i szczere uczucie między dwojgiem młodych osób. Taka bezwarunkowa miłość i oddanie. Wspaniale było to śledzić. Fabuła jest prowadzona powoli, ale dzięki temu zostawia nam miejsce na chwile refleksji. Całość przepełniona jest dodatkowo atmosferą tajemnicy i lekkiego niepokoju, co wciąga i sprawia, że chce się więcej.

W książce pojawiają się też nawiązania do Frankensteina, którego czytałam rok temu, więc był to dla mnie przyjemny powrót myślami do tej lektury.

"Wszyscy skrywamy w najgłębszych zakamarkach duszy jakiś sekret."

Óscar Drai, mieszkający i uczący się w internacie, podczas spaceru odkrywa posiadłość ukrytą w zaniedbanym ogrodzie, porośniętym gęstymi krzewami i drzewami. Spotyka tam dziewczynę o imieniu Marina, która oczarowała go zarówno swoim wyglądem, jak i dojrzałością i inteligencją. Od tej chwili pragnie spędzać z...

Wspaniała

Wspaniała

Sporo wątków jak na długość książki. Niestety mimo świetnego pomysłu na fabułę, ta historia nie zostanie ze mną na długo ;//.

Sporo wątków jak na długość książki. Niestety mimo świetnego pomysłu na fabułę, ta historia nie zostanie ze mną na długo ;//.

Mam dość melancholijny początek roku i ciągnie mnie do tego, co już czytałam.
Miałam straszną ochotę wrócić do "Mariny" i cieszę się, że to zrobiłam, bo wyrobiłam sobie jeszcze lepszą opinię o tej książce. Mimo że najbardziej ulubioną spośród książek Zafóna zawsze będzie dla mnie "Gra Anioła", to "Marinę" chyba umieszczę zaraz po niej.
Mamy tu osobliwe połączenie klimatu książek Zafóna z "Frankensteinem".
Jest to również niebanalna historia nastoletniej miłości, w której najważniejszą rolę gra przyjaźń i szacunek, a pożądanie schodzi na dalszy plan.
Smutne zakończenie porusza serduszko i przepełnia melancholią.
Myślę, że jeszcze nie raz wrócę do tej powieści.

Mam dość melancholijny początek roku i ciągnie mnie do tego, co już czytałam.
Miałam straszną ochotę wrócić do "Mariny" i cieszę się, że to zrobiłam, bo wyrobiłam sobie jeszcze lepszą opinię o tej książce. Mimo że najbardziej ulubioną spośród książek Zafóna zawsze będzie dla mnie "Gra Anioła", to "Marinę" chyba umieszczę zaraz po niej.
Mamy tu osobliwe połączenie klimatu...

Sam jestem nieco zaskoczony. Nie dajcie się zwieść tej nieco naiwnej historyjce jak z opowiadania dla dzieci z serii Poczytaj mi Mamo.

Sam jestem nieco zaskoczony. Nie dajcie się zwieść tej nieco naiwnej historyjce jak z opowiadania dla dzieci z serii Poczytaj mi Mamo.

Wiedziałam, że Zafon pisze pięknym językiem, a jego styl jest wykwintny, ale ta powieść po prostu mnie urzekła. Nie mogłam się od niej oderwać. W pracy myślałam tylko o tym, by móc jak najszybciej wrócić i dalej czytać. Miałam pewne podejrzenia jeśli chodzi o Marinę, ale mimo wszystko zakończenie wbiło mnie w fotel. Człowiek chciałby zrobić wszystko dla osoby, którą kocha, chciałby ją uratować za wszelką cenę. Ale nie możemy bawić się w Boga. Nie możemy igrać z przeznaczeniem. Możemy jedynie szukać sensu w tym wszystkim i za każdym razem odkrywać, że tego sensu po prostu nie ma.
Ta powieść na długo pozostanie w moich myślach i moim sercu.

Wiedziałam, że Zafon pisze pięknym językiem, a jego styl jest wykwintny, ale ta powieść po prostu mnie urzekła. Nie mogłam się od niej oderwać. W pracy myślałam tylko o tym, by móc jak najszybciej wrócić i dalej czytać. Miałam pewne podejrzenia jeśli chodzi o Marinę, ale mimo wszystko zakończenie wbiło mnie w fotel. Człowiek chciałby zrobić wszystko dla osoby, którą kocha,...

Piękna powieść, kolejna tego autora, która mogę polecić z czystym sumieniem.

Piękna powieść, kolejna tego autora, która mogę polecić z czystym sumieniem.

To najbardziej melancholijna i oniryczna podróż po Barcelonie, jaką można sobie wyobrazić. Historia Mariny i Oscara to piękna, a zarazem tragiczna opowieść o tajemnicach, które powinny pozostać pogrzebane. Zafón z niezwykłą czułością maluje obraz miasta pełnego cieni i zapomnianych pałaców.

To najbardziej melancholijna i oniryczna podróż po Barcelonie, jaką można sobie wyobrazić. Historia Mariny i Oscara to piękna, a zarazem tragiczna opowieść o tajemnicach, które powinny pozostać pogrzebane. Zafón z niezwykłą czułością maluje obraz miasta pełnego cieni i zapomnianych pałaców.

“Marina” to książka, którą trudno jednoznacznie przypisać do jednego gatunku. Jest tu trochę tajemnicy, trochę grozy, trochę romansu i bardzo dużo melancholii. To historia, którą bardziej się czuje, niż analizuje - i właśnie na tym polega jej siła.

Moje poprzednie spotkanie z twórczością Zafóna było… bardzo dawno temu, chyba jeszcze w podstawówce. Dlatego kiedy kumpel polecił mi “Marinę”, naprawdę się ucieszyłam. Wracanie do autora po tylu latach miało w sobie coś sentymentalnego - i jednocześnie byłam bardzo ciekawa, jak dziś odbiorę jego książkę.

Głównym bohaterem jest Óscar Drai, młody chłopak uczący się w szkole z internatem w Barcelonie. Podczas jednej z samotnych wędrówek trafia do zapomnianej willi i poznaje Marinę - dziewczynę równie tajemniczą jak miejsce, w którym mieszka. Ich znajomość szybko przeradza się we wspólne śledztwo, prowadzące do mrocznej historii sprzed lat, pełnej obsesji, straty i śmierci. Co wyniknie z tej historii? Czy uda im się rozwiązać zagadkę?

Szczerze? Nie spodziewałam się aż takiej ilości grozy. Zafón kojarzył mi się przede wszystkim z emocjami, nostalgią i melancholią, a tutaj momentami naprawdę czuć niepokój. Ta historia nie straszy wprost , a raczej powoli wpełza pod skórę i zostawia lekki dyskomfort.

Fabuła rozwija się spokojnie, chwilami wręcz leniwie, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Najważniejszy jest tutaj zdecydowanie klimat - duszny, gotycki, podszyty smutkiem i poczuciem przemijania. Barcelona Zafóna wydaje się zawieszona poza czasem, jakby istniała trochę obok rzeczywistości.

Jedyną rzeczą, która momentami mi przeszkadzała, był faktycznie język. Mam ogólnie problem z bardzo stylizowanym, “dawnym” sposobem pisania, który kojarzy mi się trochę z lekturami szkolnymi. To jednak absolutnie nie zmienia faktu, że styl Zafóna jest piękny, obrazowy i poetycki - nawet jeśli nie zawsze trafia w moje osobiste preferencje.

Czy spociło mi się oko?
Być może.

“Marina” to książka, którą trudno jednoznacznie przypisać do jednego gatunku. Jest tu trochę tajemnicy, trochę grozy, trochę romansu i bardzo dużo melancholii. To historia, którą bardziej się czuje, niż analizuje - i właśnie na tym polega jej siła.

Moje poprzednie spotkanie z twórczością Zafóna było… bardzo dawno temu, chyba jeszcze w podstawówce. Dlatego kiedy kumpel...

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.