Katedra w Barcelonie

To pierwsza moja książka z gatunku powieści historycznych. I może dlatego tak bardzo mi się podobało!
Pierwszy rozdział był brutalny. Potem akcja nie była szybka ani dynamiczna, jednak w tym tkwi piękno. "Katedra w Barcelonie" wywołała u mnie coś, co już rzadko która książka potrafi. Emocje.
Niesprawiedliwość, przemoc, bieda, niewolnictwo. To wszystko było czymś kompletnie innym, ponieważ jest na faktach autentycznych, a nie jak w gatunku fantasy, w jakim normalnie się lubuję. Autor starał się jak najlepiej odzwierciedlić dawne czasy. To, że kobiety były przedstawione w taki a nie inny sposób nie oznacza, że autor sam tak o nich myśli. A jednak obrazuje jak daleko zaszliśmy jako społeczeństwo.

To pierwsza moja książka z gatunku powieści historycznych. I może dlatego tak bardzo mi się podobało!
Pierwszy rozdział był brutalny. Potem akcja nie była szybka ani dynamiczna, jednak w tym tkwi piękno. "Katedra w Barcelonie" wywołała u mnie coś, co już rzadko która książka potrafi. Emocje.
Niesprawiedliwość, przemoc, bieda, niewolnictwo. To wszystko było czymś kompletnie...

Co umęczy, to umęczy. Czy może umęczyć coś, co sprawne jest, szlachetne jest, co opowiada ciekawą, historyczną treść z XIV wieku? Blisko 700 stron odmóżdżenia, czytanego nie wiadomo po co. Ale i takie doświadczenie lektury jest potrzebne. Miesiąc oddałem ci, książko. Teraz czas o tobie zapomnieć. Ładne, ładne i niepotrzebne.

Co umęczy, to umęczy. Czy może umęczyć coś, co sprawne jest, szlachetne jest, co opowiada ciekawą, historyczną treść z XIV wieku? Blisko 700 stron odmóżdżenia, czytanego nie wiadomo po co. Ale i takie doświadczenie lektury jest potrzebne. Miesiąc oddałem ci, książko. Teraz czas o tobie zapomnieć. Ładne, ładne i niepotrzebne.

Są takie książki, które zamiast papierowych stron posiadają kamienne ściany i strzeliste sklepienia, stając się nie tyle lekturą, co architektonicznym doświadczeniem utkanym z najgłębszych ludzkich emocji. „Katedra w Barcelonie” Ildefonso Falconesa to monumentalna budowla wzniesiona na fundamencie historii, oddychająca surowością XIV-wiecznego świata, w którym modlitwa miesza się z krwią, a nędza z nieujarzmioną nadzieją. Czytając tę powieść, nie przeglądamy jedynie kroniki losów Arnaua Estanyola, lecz fizycznie przechodzimy przez mroczną nawę gotyckiej świątyni, słysząc echo kroków dawnych pokoleń odbijające się od chłodnych murów przeszłości. Autor otwiera przed nami panoramę dawnej Barcelony, miasta szorstkiego i tętniącego życiem, gdzie zapach dymu z placów targowych miesza się z chłodem inkwizycyjnych katowni. Choć język narracji pozostaje współczesny i przystępny, duch epoki przenika nas poprzez drobne detale, ślady codziennego trudu i obraz dziecka, które w cieniu wielkiej budowy uczy się, co to znaczy pragnąć wolności.
W centrum tego świata wyrasta Santa María del Mar – katedra budowana przez lud i dla ludu, stająca się żywym symbolem ludzkiej egzystencji. Obserwujemy, jak Arnau dojrzewa i krzepnie wraz z rosnącymi murami, uświadamiając nam, że życie każdego człowieka jest procesem nieustannego wznoszenia własnej godności wbrew niszczycielskim wichrom historii. Ta powieść przypomina średniowieczne arcydzieło pełne światłocieni, gdzie obok okrucieństwa i zdrady zawsze tli się przebaczenie i miłość, a żadna instytucja czy postać nie jest namalowana wyłącznie czarną barwą. Falcones unika łatwych werdyktów, oferując w zamian szeroki horyzont ludzkich losów, w których nawet po najstraszniejszej burzy nadchodzi chwila kojącej ciszy. „Katedra w Barcelonie” to dzieło, które zostaje w czytelniku niczym niezatarte wspomnienie, ucząc nas, że choć nadzieja bywa krucha jak szkło w witrażach, potrafi przetrwać wieki. To uniwersalna opowieść o każdej duszy, która kiedykolwiek poczuła ciężar losu i zapragnęła przekuć go w coś pięknego i trwałego.

Są takie książki, które zamiast papierowych stron posiadają kamienne ściany i strzeliste sklepienia, stając się nie tyle lekturą, co architektonicznym doświadczeniem utkanym z najgłębszych ludzkich emocji. „Katedra w Barcelonie” Ildefonso Falconesa to monumentalna budowla wzniesiona na fundamencie historii, oddychająca surowością XIV-wiecznego świata, w którym modlitwa...

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Czytałem dawno, było znakomite. Pamiętam, że czytałem jednym tchem. Jedna z moich ulubionych książek

Czytałem dawno, było znakomite. Pamiętam, że czytałem jednym tchem. Jedna z moich ulubionych książek

Książka rozkręca się dopiero około 200. strony, wtedy fabuła staje się wciągająca. Akcja jest pełna tragedii i nagłych śmierci bohaterów, które często wydają się nielogiczne i nieuzasadnione przez wcześniejsze zachowania postaci, na przykład ojciec bohatera ginie mimo spokojnego charakteru, siostra ginie nagle, a jej mąż zostaje baronem w sposób mało realistyczny. Wątek brata, który z wspaniałego towarzysza staje się złym inkwizytorem, jest przesadnie uproszczony, podobnie jak przedstawienie bezinteresowności i wdzięczności Żydów i Maurów. Wątki erotyczne są nadmierne i nie wnoszą znacząco do rozwoju fabuły ani postaci, a kobiety w książce zostały przedstawione stereotypowo, niemal wszystkie jako negatywne. Mimo tych zastrzeżeń książka jest wartościowa pod względem historycznym, dostarcza szczegółowych informacji o średniowiecznej Barcelonie, budowie katedry i życiu codziennym ludzi w XIII wieku, ale miejscami jest przydługa i przesadzona w dramacie.

Książka rozkręca się dopiero około 200. strony, wtedy fabuła staje się wciągająca. Akcja jest pełna tragedii i nagłych śmierci bohaterów, które często wydają się nielogiczne i nieuzasadnione przez wcześniejsze zachowania postaci, na przykład ojciec bohatera ginie mimo spokojnego charakteru, siostra ginie nagle, a jej mąż zostaje baronem w sposób mało realistyczny. Wątek...

Bardzo przyjemna powieść.

Bardzo przyjemna powieść.

Piękna!

Piękna!

Książka wpadła mi w ręce dosłownie miesiąc po powrocie z Barcelony, więc wspomnienia tego cudownego miasta były bardzo świeże. Chociaż akcja toczy się w okrutnych czasach średniowiecza, odnalazłam opisywane miejsca w rzeczywistej Barcelonie i przeżywałam losy bohaterów wędrując z nimi w wyobraźni uliczkami miasta. Książka jest z tych "konkretnych", ale czyta się świetnie, losy bohaterów niesamowicie angażują emocjonalnie, a jednocześnie chociaż to fikcja literacka autor doskonale wplótł akcję w autentyczne wydarzenia historyczne. Naprawdę warto przeczytać.

Książka wpadła mi w ręce dosłownie miesiąc po powrocie z Barcelony, więc wspomnienia tego cudownego miasta były bardzo świeże. Chociaż akcja toczy się w okrutnych czasach średniowiecza, odnalazłam opisywane miejsca w rzeczywistej Barcelonie i przeżywałam losy bohaterów wędrując z nimi w wyobraźni uliczkami miasta. Książka jest z tych "konkretnych", ale czyta się świetnie,...

Męczarnie przez połowę książki. Postacie płytkie, mało wyraziste. Po połowie książki zaczęło robić się ciekawie i przyznam, że czytałem z ogromną chęcią. Ogólnie denerwował sposób pisania lub tłumaczenia, co wg mnie wprowadzało sporo chaosu.
Jeśli ktoś myśli, że jest to książka na miarę Filarów Ziemi to odradzam. Do pięt nie dorasta.

Męczarnie przez połowę książki. Postacie płytkie, mało wyraziste. Po połowie książki zaczęło robić się ciekawie i przyznam, że czytałem z ogromną chęcią. Ogólnie denerwował sposób pisania lub tłumaczenia, co wg mnie wprowadzało sporo chaosu.
Jeśli ktoś myśli, że jest to książka na miarę Filarów Ziemi to odradzam. Do pięt nie dorasta.