Andromeda Romano-Lax

sprawnie skrojone pod ambitniejszą publikę czytadło, w tym sensie porównanie z Zafonem jest jak najbardziej uprawnione. Autorka..... ale ale, co ja mówie, co ja mówie, przecież jak ona się nazywa... Nie dość że Andromeda, to jeszcze Romano a do tego Lax... Nigdzie nie znalazłem wyjaśnienia, czy w roku 1970 faktycznie urodziła się pod tak powalającym na kolana imieniem i nazwiskiem, czy też jest to literacka ksywa. No w każdym razie ja zakochałem się w pani Andromedzie od razu, za samo imię. No a potem błyskawicznie się odkochałem. Konfekcja, wyprodukowana jakby przez automat agregujący trendy czytelnictwa i co schodzi na rynku księgarskim. Oczywiście miłość, bo to zawsze sprzedaje się najlepiej. Dalej: egzotyka (znaczy, Hiszpania),wielkie wichry dziejowe (wojna domowa),szczytne wzmożenia kontra bezlitosna dyktatura (frankizm) oraz humanizm kontra katolickie sekciarstwo, a a wszystko skrojone tak żeby niby było realistycznie, ale żeby nie było wątpliwości że pani Andromeda trzyma z kim trzeba przeciw tym co są źli. Uwaga: dałem se siana po jakiś 150 stronach. Więc może na kolejnych jest coś, co zupełnie zmienia sytuację na froncie, w sensie Armia Czerwona przechodzi do kontrofensywy pod Stalingradem. Nie mogę natomiast zupełnie wypowiedzieć się na temat wątku muzycznego, to znaczy na ile pani Andromeda ogarnia temat. Powodem jest to, że posiadam tylko pierwszy stopień umuzykalnienia (znaczy rozróżniam kiedy grają, a kiedy nie)