Darkdawn

Z całą pewnością najlepszy i najbardziej fascynujący tom w całej trylogii. Zapewnie dałabym lepszą ocenę, gdyby wątek romantyczny, który był na siłę wciskany wszędzie, był naprawdę wart uwagi. Jednak pomijając tę kwestię, powieść była naprawdę pasjonująca.

Z całą pewnością najlepszy i najbardziej fascynujący tom w całej trylogii. Zapewnie dałabym lepszą ocenę, gdyby wątek romantyczny, który był na siłę wciskany wszędzie, był naprawdę wart uwagi. Jednak pomijając tę kwestię, powieść była naprawdę pasjonująca.

Dobry to był finał. Bawiłam się wcale niegorzej niż na poprzednich częściach. Trochę zaskoczyło mnie szczęśliwe zakończenie bo nie było tajemnicą od niemal początku, że Mii pisana jest śmierć. A jednak! Tym samym uważam, że bohaterka tyle przeszła przez te trylogię, że zasłużyła na takie zakończenie. Książki nie zwalniają ani na chwilę. Świat wykreowany we wszystkich częściach jest świetny, czuć że żyje. Miałam z nim jedynie parę problemów na początku. Wzruszyłam się na scenie pojednania Trica z Ashlinn. Naprawdę to co między nimi zaszło było trudne ale dobrze, że im się udało. Miałam tyle myśli po zakończeniu każdej z części, że już wszystkiego nie pamiętam, bo w końcu nie zabrałam sie za napisanie opinii ale podsumowując już całość: naprawdę warto się za to zabrać. Będę tęsknić za Panem Życzliwym, Mercurio, klimatem tego świata. Część mnie zamieszkała w tym świecie i będę dobrze wspominać tę książkę. Przypisy to swietna sprawa w tych książkach. Cieszyłam się nawet, że po wszystkim Tkaczka miała tyle mocy żeby poskładać swoje ciało do kupy. Wydaje się, że wszyscy z grubsza dostali to na co zasłużyli. Chociaż, nie byłam pewna co do Trica. Mam nadzieję, że odpoczywa przy Palenisku. No świetny świat i historia.

Dobry to był finał. Bawiłam się wcale niegorzej niż na poprzednich częściach. Trochę zaskoczyło mnie szczęśliwe zakończenie bo nie było tajemnicą od niemal początku, że Mii pisana jest śmierć. A jednak! Tym samym uważam, że bohaterka tyle przeszła przez te trylogię, że zasłużyła na takie zakończenie. Książki nie zwalniają ani na chwilę. Świat wykreowany we wszystkich...

Mega. Zakończenie warte zapamiętania. Akcja, zwroty akcji....mega

Mega. Zakończenie warte zapamiętania. Akcja, zwroty akcji....mega

Za dużo powstawania z zmarłych. Wątki romantyczno-erotyczne jeszcze są do przeżycia chociaż mogło ich być mniej. Słyszałam dużo negatywnych opinii na temat tej ostatniej części, że niby miało naprawdę tragicznie... No i nie było. Chociaż wyobrażałam sobie inne zakończenie.

Za dużo powstawania z zmarłych. Wątki romantyczno-erotyczne jeszcze są do przeżycia chociaż mogło ich być mniej. Słyszałam dużo negatywnych opinii na temat tej ostatniej części, że niby miało naprawdę tragicznie... No i nie było. Chociaż wyobrażałam sobie inne zakończenie.

📖 Jay Kristoff - Kroniki Nibynocy: „Nibynoc” , „Bożogrobie”, „Bezświt”

✒️(…)”Dziewczyna, która ważyła się na to, na co inni ważyć się nie śmieli; która nigdy nie widziała świata w taki sposób jak pozostali”(…)

Fantastyka.
Do gatunku podchodzę zawsze z ociąganiem, bo męczy mnie, że zanim „wejdę” w fabułę, muszę poznać świat, rządzone nim zasady, klany, sytuację polityczną itp. I tutaj pojawił się Jay. K. ze swoimi przypisami. Słyszałam wiele opinii, że są męczące, zajmują czasem półtorej strony, jak nie lepiej i są okropnym przerywnikiem. Ja się z nimi – przypisami w sensie, polubiłam. Spodobało mi się, że czytając o zjawisku natury, BACH – przypis – trzy słońca są to… Działają tak i tak… Powstały w taki sposób, że… No cudowne. Nie opisano mi tego na początku historii, kiedy nie wiem jeszcze co i jak, ale w trakcie trwania fabuły, kiedy potrzebuję szczegółów lub genezy powstania.

Ale ja nie o przypisach chciałam. Chciałam tę książkę polecić z całego serca wszystkim, którzy twierdzą, że fantastyka to nie ich gatunek. Bo w tych trzech częściach, jest – parafrazując słowotwórczo Gary’ego Oldman’a w „Leonie Zawodowcu”: EVERYTHING!!!😍
Mamy motyw szkoły, zemsty, miłości, zdrady, przyjaciół którzy okazują się wrogami i wrogów stających się sprzymierzeńcami. Wielką politykę w tle, walkę o władzę i jedną dziewczynę, która postanowiła w imię zemsty, ten porządek świata rozpieprzyć w pył. I to wszystko już było, ja to wszystko znam. Ale Kristoff tak to wszystko mi opowiada, że choć sama nie wiem jak wmanewrowałam się w wyzwanie u Anity Book Reviews i przeczytanie całej trylogii, BARDZO SIĘ CIESZĘ, że uległam prawdopodobnej manipulacji. Niczego nie żałuję♥️

Tutaj wszystko gra. Wierzę w motywacje tych bohaterów, klnę kiedy giną – trup ściele się gęściej niż w „Grze o tron”. Tutaj autor się nie p.. , nie ma cudownie ocalonych (oprócz sytuacji kiedy w pobliżu jest … ). Jest brutalnie, jest sex – również w różnych konfiguracjach, jest gęsto od przelewanej krwi, są przekleństwa, trucizny, rozrywanie na strzępy. Główna bohaterka nie rozkminia całymi rozdziałami nad swoją sytuacją. W godzinie próby podejmuje decyzję, jakiej ja wydaje mi się, prawdopodobnie bym nie podjęła. A na pewno mocno zastanawiałam się, czy też bym postąpiła jak ona – ojjj, bardzo kiepsko to o mnie świadczy. Okazuje się bowiem, że Mia, młoda dziewczyna kształtowana przez lata przez morderców, ma i własną wolę i sumienie. Ale fakt jest faktem. I ona to przyznaje. Jest morderczynią. Zastanawia się czasami kim byli ludzie którzy stanęli jej na drodze, czy mieli rodziny. Ale nie jest hipokrytką. To jej droga do celu. I konsekwentnie nią podąża. Godząc się na zło które czyni i wiedząc o konsekwencjach i cenie za to wszystko. Wszak „kiedy karmimy Paszczę ofiarą, oddajemy też cząstkę siebie”.

Jest tylko jeden haczyk. Absolutnie, nie można oceniać tej książki w częściach. Ta historia domyka się po poznaniu wszystkich części Kronik i to domyka się tak pięknie, że wciąż mi smutno, że to już koniec.
Tric- najpiękniejsza postać tej książki.
Pan Życzliwy, Eklipsa- pozeoliłabym im zjeść i mój strach
Obłok Corleone _ B... - fantastyczny typ
mój ulubiony „złol” - Zabójczyni Pająków, Shahiida Prawd.
Będzie mi ich brakowało 🥹

📖 Jay Kristoff - Kroniki Nibynocy: „Nibynoc” , „Bożogrobie”, „Bezświt”

✒️(…)”Dziewczyna, która ważyła się na to, na co inni ważyć się nie śmieli; która nigdy nie widziała świata w taki sposób jak pozostali”(…)

Fantastyka.
Do gatunku podchodzę zawsze z ociąganiem, bo męczy mnie, że zanim „wejdę” w fabułę, muszę poznać świat, rządzone nim zasady, klany, sytuację...

W pierwszych dwóch tomach Kristoff zgrabnie lawiruje w morzu szarości, a tu nagle grubą linią oddziela podłych oprychów chcących Mii odebrać życie od lojalnych do bólu bohaterów gotowych własne życia za nią oddać. Jakby tego było mało ta druga grupa robi się nagle podejrzanie sympatyczna, a autor momentami zbyt zbliża się do patosu. Ta szarość pierwszych części była o niebo lepsza i dużo mniej przewidywalna. W tomie 3 najbardziej podobał mi się ciekawie rozwinięty motyw biblioteki i zgrabnie oddany hołd książce jako idei.
Forma, niezależnie od treści, pozostała niezmiennie doskonała i w tym miejscu trzeba pochwalić nie tylko autora ale i tłumaczkę, która zna się na robocie.
Bardzo dobre są też okładki obu polskich wydań.

W pierwszych dwóch tomach Kristoff zgrabnie lawiruje w morzu szarości, a tu nagle grubą linią oddziela podłych oprychów chcących Mii odebrać życie od lojalnych do bólu bohaterów gotowych własne życia za nią oddać. Jakby tego było mało ta druga grupa robi się nagle podejrzanie sympatyczna, a autor momentami zbyt zbliża się do patosu. Ta szarość pierwszych części była o niebo...

Mam wrażenie, że przy końcu akcja działa się za szybko w porównaniu do pierwszej połowy książki, ale może to tylko ja

Mam wrażenie, że przy końcu akcja działa się za szybko w porównaniu do pierwszej połowy książki, ale może to tylko ja

Przy tym tomie nawet nie próbowałam już czytać, tylko od razu odpaliłam sobie audiobooka. Lektor angielski czyta tę historię fenomenalnie i jest świetnie dobrany, ale… Miałam ochotę porzucić tę książkę po jakichś może stu stronach. Dosłuchałam ją do końca w zasadzie na siłę.
Powiem wprost – nie podobało mi się. Z pewnością wiele wspólnego z tym miał fakt, że nie polubiłam żadnego bohatera. I zakończenie poprzedniego tomu zostawiło mi wiele do życzenia, gdy autor sięgnął po oklepane zwroty akcji. Jestem w stanie zrozumieć ich sens po lekturze finału, ale wciąż uważam, że ten trzeci tom był w gruncie rzeczy nieco zbędny. Połowa była nudna, a druga połowa… cóż, chaotyczna. Nieco się w niej pogubiłam, co może być kwestią słuchania (a jestem raczej wzrokowcem) czy też niechęci. Nie zmienia to faktu, że ta historia mnie mocno wymęczyła.

Przy tym tomie nawet nie próbowałam już czytać, tylko od razu odpaliłam sobie audiobooka. Lektor angielski czyta tę historię fenomenalnie i jest świetnie dobrany, ale… Miałam ochotę porzucić tę książkę po jakichś może stu stronach. Dosłuchałam ją do końca w zasadzie na siłę.
Powiem wprost – nie podobało mi się. Z pewnością wiele wspólnego z tym miał fakt, że nie polubiłam...

Nie walnęło mnie emocjonalnie tak jak w 2 tomie i żaden plot twist nie zaskoczył mnie tak jak ten z 2 tomu, ale wciąż świetnie sie bawiłam. Natomiast rozwiązanie wątku romantycznego jednak było dla mnie rozczarowujące. Wciąż też myślę, co by było, gdyby ta jedna tajemnicza postać z 1 tomu nie umarła...

Nie walnęło mnie emocjonalnie tak jak w 2 tomie i żaden plot twist nie zaskoczył mnie tak jak ten z 2 tomu, ale wciąż świetnie sie bawiłam. Natomiast rozwiązanie wątku romantycznego jednak było dla mnie rozczarowujące. Wciąż też myślę, co by było, gdyby ta jedna tajemnicza postać z 1 tomu nie umarła...

Kompletnie nie rozumiem pozytywnych recenzji. Książka napisana dziwnym stylem, nie mogłam się wciągnąć. Najgorsze w tym wszystkim, że kupiłam 3 tomy, a nie będę w stanie się zmusić do przeczytania kolejnych.

Kompletnie nie rozumiem pozytywnych recenzji. Książka napisana dziwnym stylem, nie mogłam się wciągnąć. Najgorsze w tym wszystkim, że kupiłam 3 tomy, a nie będę w stanie się zmusić do przeczytania kolejnych.