Profil użytkownika: zapisanawksiazkach

To jest chaos na papierze. Trochę brak też konsekwencji. Autorka w gruncie rzeczy snuje dwie książki i żadna nie wychodzi dobrze. Zamysł jest ciekawy, ale nie został dobrze zrealizowany.
Wkurzało mnie, że Rae, podobnie jak inni bohaterowie, ciągle powtarzała, że jest zła, nikczemna, ale to się słabo odbijało w jej zachowaniu. Wmawiała czytelnikowi nieprawdę, co zostawia spory niesmak.
Za dużo wątków. Finalny twist przewidywalny - spodziewałam się go przez to, jak była prowadzona książka.
Ogólnie przemęczyłam tę lekturę.

To jest chaos na papierze. Trochę brak też konsekwencji. Autorka w gruncie rzeczy snuje dwie książki i żadna nie wychodzi dobrze. Zamysł jest ciekawy, ale nie został dobrze zrealizowany.
Wkurzało mnie, że Rae, podobnie jak inni bohaterowie, ciągle powtarzała, że jest zła, nikczemna, ale to...

Rozwiń

Zwiń

Szmaragdowy ogień to piąty tom cyklu Ukryte Dziedzictwo opowiadającego o rodzinie Baylorów, a zarazem druga książka o przygodach Cataliny. Serię napisał duet autorski kryjący się pod pseudonimem Ilona Andrews. W Polsce serię wydaje Wydawnictwo Fabryka Słów.

Jestem fanką cyklu, a dzięki niemu również pokochałam urban fantasy. Od dłuższego czasu śledzę losy rodziny Baylorów i za każdym razem niecierpliwie wyczekuję kolejnych tomów. I chociaż początkowo nieco sceptycznie podchodziłam do przejęcia narracji przez Catalinę przy poprzednim tomie, przy tym nie miałam żadnych wątpliwości. Wiedziałam, że Szmaragdowy ogień będzie pełną emocji lekturą, której prędko nie zapomnę. I tak naprawdę było.

Książka przedstawia historię Cataliny, będącej zastępczynią Strażnika Teksasu, a zarazem głową Rodu Baylor, na której barkach spoczywa przyszłość całej rodziny. To młoda osoba o błyskotliwym umyśle oraz potężnej mocy, którą wciąż ukrywa przed niewtajemniczonymi. W życiu Cataliny rządzą sekrety, którymi musi zwinnie żonglować nie tylko przy swojej pracy, ale również w intrygach snutych przez babkę. Staje się to dużo trudniejsze, gdy na ulice Houston wylęgają niebezpieczne konstrukty łączące magię mechaniczną z biologią.

Ten tom porwał mnie bez reszty. Był też w sumie pierwszym, który przeczytałam w pełni w papierze – pozostałe raczej słuchałam albo przeskakiwałam pomiędzy audiobookiem a papierem. Pozwoliło mi się to dużo lepiej wgryźć w historię i wyciągnąć z niej wiele więcej. Chociaż początkowo nieco się gubiłam przez luki w pamięci na temat wydarzeń z poprzednich tomów, to szybko udało mi się je uzupełnić na tyle, by móc bez większych przeszkód śledzić fabułę.

Bardzo podobał mi się problem, z którym musiała mierzyć się główna bohaterka. Przywykłam, że ten cykl zawsze wprowadza polityki Rodów, liczne intrygi oraz zawirowania rodzinne, a do tego niebezpieczną magię. Szmaragdowy ogień pokazał jednak coś nowego – coś, co wydawało się w ogóle niemożliwe w realiach magicznych. Catalina wraz z sojusznikami musiała zmierzyć się z konstruktem, który z każdym kolejnym rozdziałem okazywał się być coraz bardziej niebezpieczny.

Co mnie w tym kupiło? Przede wszystkim bardzo wyraźna analogia pomiędzy przeciwnikiem z Dziury (miejsce głównej akcji) a obecną sytuacją związaną z technologią sztucznej inteligencji. I chociaż książka została wydana w oryginale kilka lat temu, to jednak wiele zawartych w niej ostrzeżeń oraz eksplorowanych myśli pozostaje w niej aktualnych. Szmaragdowy ogień to bardzo dobrze wyważona pozycja, która łączy w sobie ważne przemyślenia oraz wartką akcję, od której nie da się łatwo oderwać.

Bohaterowie też lśnią. Książka śledzi rozterki Cataliny, gdy ta próbuje zapewnić rodzinie bezpieczeństwo wbrew wszystkim kłodom rzucanym jej pod nogi. A jednocześnie walczy, by nie stać się równie bezwzględna co jej babka. Buduje to naprawdę ciekawą dynamikę postaci i pokazuje wiele jej twarzy, co nadaje jej realizmu. Również Alessandro w tym tomie pokazuje się z zupełnie innej strony. Już wcześniej był ciekawą postacią, jednak tutaj tajemnicza aura została zastąpiona głębią – i to jest ogromny plus.

Kocham rodzinę Baylorów. To różnorodny, ale idealnie zgrany gang, o którego członkach mogłabym czytać chyba w nieskończoność. Każda scena z udziałem całej rodziny sprawiała mi wiele rozrywki i zdecydowanie wpisała się w ranking ulubionych fragmentów książki. Ich dynamika jest świetnie prowadzona, a wsparcie bliskich bardzo dobrze pokazane i podkreślone. Po prostu dobrze się o nich czyta. No i jest jeszcze babcia Frida. Ona sama w sobie lśni. Zdecydowanie najlepsza bohaterka i aż szkoda, że nie ma jej więcej. Nie pogardziłabym całą książką o niej.

Szmaragdowy ogień to historią porywająca. Oczywiście mierzy się i rozprawia z głównym problemem fabuły, ale równocześnie buduje fundament pod kolejny tom. Usnute intrygi oraz urwane wątki, które z pewnością będą eksplorowane dalej sprawiają, że naprawdę nie mogę się doczekać ciągu dalszego.

Szmaragdowy ogień to piąty tom cyklu Ukryte Dziedzictwo opowiadającego o rodzinie Baylorów, a zarazem druga książka o przygodach Cataliny. Serię napisał duet autorski kryjący się pod pseudonimem Ilona Andrews. W Polsce serię wydaje Wydawnictwo Fabryka Słów.

Jestem fanką cyklu, a dzięki ni...

Rozwiń

Zwiń

Chociaż poprzedni tom miał w sobie więcej fabuły, ten przyniósł mi więcej rozrywki. Bardzo mnie cieszy, że relacja Jugyeong z Suho się rozwija.
Czytałam ten tom na raty w różnych porach dnia i było to dziwne doświadczenie. Zdecydowanie wolę pochłaniać ten komiks w formie tom na raz.

Chociaż poprzedni tom miał w sobie więcej fabuły, ten przyniósł mi więcej rozrywki. Bardzo mnie cieszy, że relacja Jugyeong z Suho się rozwija.
Czytałam ten tom na raty w różnych porach dnia i było to dziwne doświadczenie. Zdecydowanie wolę pochłaniać ten komiks w formie tom na raz.

Ten tom to duży rozstrzał wątków. Naprawdę podoba mi się, że autorka przedstawia te ciemne strony popularności, ale też zwykłego życia. A jednocześnie prowadzi przez cały czas niezwykle słodką historię, przy której nie potrafię się nie uśmiechać.

Ten tom to duży rozstrzał wątków. Naprawdę podoba mi się, że autorka przedstawia te ciemne strony popularności, ale też zwykłego życia. A jednocześnie prowadzi przez cały czas niezwykle słodką historię, przy której nie potrafię się nie uśmiechać.

Wieczna królowa to pierwszy tom serii napisanej przez Paulę Lafferty, która opowiada o Verze – dziewczynie będącej wcieleniem królowej Ginewry. Książkę inspirowaną legendami arturiańskich wydało w Polsce Wydawnictwo Jaguar.

Od razu zacznę od tego, że nie jest to pozycja będąca retellingiem legend o królu Arturze czy wiernie oddająca klimat znanych wczesnośredniowiecznych opowieści. Ta książka się nimi inspiruje, trochę z nich czerpie – głównie nazwy własne – często się też do nich odnosi, ale w gruncie rzeczy aż tak wiele z nimi wspólnego nie ma. Więc jeśli ktoś oczekuje podobnych treści po tej książce, może się poczuć rozczarowany.

Wieczna królowa to z całą pewnością bardzo ciekawa pozycja. Główna bohaterka, Vera, to postać wychowana w czasach współczesnych, która nagle cofa się w czasie, by powrócić do swojego prawdziwego życia w Camelocie, którego… w ogóle nie pamięta. Dzięki temu razem z nią poznajemy średniowieczne życie królowej oraz rycerzy Okrągłego Stołu czy samego Artura. Mało co jednak zgadza się z tym, co znane jest z legend. Autorka się nimi wyraźnie bawi, czerpie inspiracje i na bazie tych inspiracji buduje bardzo wciągającą historię.

Przyjemnie się tę książkę czytało. Trudno wręcz było mi ją odłożyć, co nieco mnie zaskoczyło, bo samej akcji nie ma w fabule zbyt wiele. Większość książki to czekanie, aż Verze wrócą wspomnienia, podczas gdy ona stara się normalnie funkcjonować w nowej rzeczywistości. Wszelkie wydarzenia mają raczej charakter epizodyczny i niewiele z nich ma wpływ na to, jak toczy się główna fabuła. Dają za to mnóstwo czasu, by poznać bohaterów i się z nimi zżyć.

Postacie nie są takie, jakich można by oczekiwać – tutaj również autorka postanowiła się zabawić. Brakuje też wielu postaci, które pojawiają się w legendach. Zamiast tego czytelnik otrzymuję dość zgraną grupę, w której łatwo się odnaleźć. Pojawiają się dawkami, przez co nie ma poczucia przytłoczenia, a do tego każda z postaci ma swoje wyraźne miejsce w fabule. Co prawda są one dość stereotypowe jeśli chodzi o książki – bardzo łatwo przewidzieć ich losy oraz związane z nimi zwroty akcji. Mimo to pomagają zaangażować się czytelnikowi w fabułę.

W trakcie czytania zwróciłam uwagę na kilka problemów tej książki. Pierwszy, i chyba największym, będzie brak emocji ze strony Very. Porzucenie życia oraz przeniesienie się do średniowiecza niemal zupełnie na nią nie wpłynęło. Przeszła nad tym jak nad czymś, co przydarza się jej każdego dnia. Nie była to jednorazowa sytuacja – Vera ogólnie mało emocji czuła. I rozumiem, że autorka miała w tym zamysł fabularny, ale równocześnie odebrała tym wiarygodności głównej bohaterce. Zabrakło przez to pewnej głębi, która mogłaby naprawdę nieźle urozmaicić książkę.

Inne problemy dotyczą logiki fabuły. Książka osadzona jest w VII wieku i choć od początku mówione jest, że przez magię świat nie wygląda tak, jakby się to mogło wydawać, to ani przez moment nie odczułam, że to jest średniowiecze. Nie zachowana była żadna realistyczność w hierarchii, podejściu monarchii do pospólstwa, właściwie z zachowań postaci widać było, że wszyscy są wobec siebie równi i odnosili się niezwykle swobodnie. Raczej królowa klnąca w miejscu publicznym w tych realiach to coś, co nie powinno przejść.

W kwestii logiki to niektóre wydarzenia były kiepsko tłumaczone. Najwięcej dowiadywałam się nie z dialogów, które wprowadzały pewne fakty, a z tego, jak Vera jako narratorka je podsumowywała. Tak zrozumiałam pogmatwany (a zarazem bardzo wtórny) system magiczny oraz pewne wydarzenia, które są ważne dla głównej fabuły. Czytałam niektóre fragmenty i zastanawiałam się, czy na pewno dostałam pełną wersję dialogu, bo nijak nie mogłam znaleźć w nich tego, o czym mówiła Vera.

Nie zmienia to jednak faktu, że bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce. Ma swoje wady, ale jak wyłączyłam patrzenie na nie, była całkiem niezła. Wciągnęłam się i jestem bardzo ciekawa, jak wszystko się dalej potoczy w kolejnych tomach. Wiadomo, że wszystkie wątki należą do moich ulubionych, niektóre były iście oczywiste, ale i tak nie mogę się doczekać, by zobaczyć, jak autorka zamierza je doprowadzić do końca.

Wieczna królowa to pierwszy tom serii napisanej przez Paulę Lafferty, która opowiada o Verze – dziewczynie będącej wcieleniem królowej Ginewry. Książkę inspirowaną legendami arturiańskich wydało w Polsce Wydawnictwo Jaguar.

Od razu zacznę od tego, że nie jest to pozycja będąca retellingie...

Rozwiń

Zwiń

Łabędzia córa to książka napisana przez Roshani Chokshi, której twórczość poznałam dzięki Pozłacanym wilkom. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo Galeria Książki.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że ta książka w ogóle nie wpasuje się w moje gusta. No bo turniej o rękę księcia? To brzmi jak seria, w której zaczytywałam się jako nastolatka, a która z perspektywy czasu wcale nie była dobra. Ku Łabędziej córze skusiła mnie jednak obietnica, która widnieje w podtytule: „Przypuszczalnie dość nieszczęśliwa historia miłosna”. I bardzo się cieszę, że mnie zaintrygowała na tyle, bym przeczytała tę książkę. Bo było to tego warte. Nawet bardzo.

Łabędzia córa, tak, skupia się dość mocno na turnieju w walce o rękę księcia. A raczej o jego serce i to tak dosłownie. Kandydatki w gruncie rzeczy walczą między sobą o możliwość objęcia tronu, a do tego muszą zdobyć książęce serce – w przenośni lub dosłownie. Z kolei książę chce… cóż, żyć. I ten konkurs to jego szansa na to, by znaleźć wybrankę, która mu tego serca z piersi nie wydrze. Samo to tworzy naprawdę ciekawe połączenie, które odrzuca na bok mrzonki o szukaniu prawdziwej miłości.

Chokshi odrzuca na bok „i żyli długo i szczęśliwie”, bo to dzisiaj jest już nudne. Zamiast tego tworzy naprawdę dogłębnie przemyślany świat, gdzie miłość może być piękna, ale przede wszystkim jest niebezpieczna. I maluje tę myśl na dwóch płaszczyznach. Najpierw opowiada historię matki głównej bohaterki, która kocha swojego męża, ale równocześnie jest jego niewolnicą. A drugą płaszczyzną jest historia przedstawiona na kartach całej powieści, czyli historia Demelzy. Oraz Arrisa – bo raczej nie wrzuciłabym ich do jednego worka.

Jest to książka przede wszystkim o poszukiwaniu wolności poczucia bezpieczeństwa. I o poszukiwaniu siebie. Każdy z głównych bohaterów żyje, by spełniać czyjeś oczekiwania – Demelza jest tą mądrą córką swojego ojca, która ma pomóc mu zrealizować jego wielkie plany, a Arris ma zginąć zaraz po ślubie, jak to mówi rzucona na jego rodzinę klątwa. Każde z nich jest zagubione w tym losie i próbuje wyciągnąć z niego coś dla siebie. Pozwala to stworzyć naprawdę ciekawe kreacje bohaterów, o których się dobrze czyta.

Ogromnym atutem tej powieści jest wykreowany świat. W skrócie – to baśń. Taka rasowa. Zwierzęta gadają, rośliny ożywają i powstrzymują schadzki, magia jest wszędzie, a przodkowie Arrisa zamienili się w drzewa. A to wszystko raptem wierzchołek góry lodowej. Nie ma momentu, w którym autorka odkrywa wszystkie karty świata, dzięki czemu co chwila czytelnik przeżywa zaskoczenie i kwestionuje zasady działania tego miejsca. Trochę jak przy czytaniu Alicji w Krainie Czarów. Wydaje się to nieco chaotyczne, ale wspaniale pasuje do tkanej przez autorkę fabuły.

Poza tym książka w fascynujący sposób przedstawia zderzenie pięknego, baśniowego świata, gdzie wszystko wydaje się możliwe, z niebezpiecznymi postaciami. Bohaterowie w tej powieści są żądni krwi, agresywni i pełni przemocy. Buduje to głęboki dysonans, który potrafi namieszać w głowie czytelnika, ale jednocześnie jest nieco karykaturalną wizją świata. Autorka pokazała w swoich bohaterach, mniej lub bardziej istotnych dla fabuły, chyba wszystkie przywary ludzkości, a jednocześnie zdołała zachować czystość i piękno świata.

Sama fabuła… no nie powiem, że porywa. Zadania z turnieju są ciekawe, ale nie zajmują wiele czasu. Długo budowane są podstawy, czyli wprowadzenie przede wszystkim historii Demelzy, która jest tutaj tą główną. A poza tym jest sporo czekania między wyzwaniami turnieju, podczas których bohaterowie poznają nie tylko siebie nawzajem, ale również samych siebie. To jest najcenniejszy element tej książki. Chokshi eksploruje tutaj nie tylko romantyzm, wolę życia, wolność, ale również marzenia i ich spotkanie z oczekiwaniami świata.

Całość czyta się naprawdę dobrze. Wciągnęłam się w tę książkę i znalazłam w niej nie tylko mnóstwo przyjemności, ale stała się też źródłem wielu przemyśleń. Najbardziej jednak przemówiło do mnie to, co wielu autorów odrzuca na bok przy wątkach romantycznych. Ta książka nie skupia się na miłości jako pięknej rzeczy, do której trzeba dążyć. Pokazuje jej niebezpieczeństwa, oczywiście przerysowane na potrzeby fabuły, oraz to, jak ważne jest w miłości zaufanie do drugiego człowieka. Bo to nie jest książka o zakochiwaniu się – to historia o budowaniu kruchego zaufania.

Łabędzia córa to naprawdę niezwykła pozycja, która zostanie w mojej głowie na długi czas. Nie jest idealna, może bywa nieco przewidywalna, a momentami ciut zbyt młodzieżowa, ale jest naprawdę przemyślana – a przez to też dobra sama w sobie. Jestem wręcz zaskoczona, jak bardzo zderzyła się z moimi oczekiwaniami i pozytywnie mnie zaskoczyła. Co powiedzieć więcej, jeśli jesteś fanem baśni, odnajdziesz się w niej idealnie.

Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem.

Łabędzia córa to książka napisana przez Roshani Chokshi, której twórczość poznałam dzięki Pozłacanym wilkom. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo Galeria Książki.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że ta książka w ogóle nie wpasuje się w moje gusta. No bo turniej o rękę księcia? To brzmi jak...

Rozwiń

Zwiń