Królestwo kanciarzy

Dużo gorsza niż pierwsza część. Początek i koniec naprawdę super, natomiast środek to taki typowy wypełniacz, który niewiele wnosi. Niektóre wątki zupełnie niepotrzebne. Zdarzały się całe rozdziały z rozmowami, które potem nie miały żadnego znaczenia. Mimo to zakończenie tej historii naprawdę super. Pojedyncze epickie momenty, które zapadną w pamięć. Polecam

Dużo gorsza niż pierwsza część. Początek i koniec naprawdę super, natomiast środek to taki typowy wypełniacz, który niewiele wnosi. Niektóre wątki zupełnie niepotrzebne. Zdarzały się całe rozdziały z rozmowami, które potem nie miały żadnego znaczenia. Mimo to zakończenie tej historii naprawdę super. Pojedyncze epickie momenty, które zapadną w pamięć. Polecam

Świetna książka. Moim zdaniem ciekawsza od pierwszej części.

Świetna książka. Moim zdaniem ciekawsza od pierwszej części.

W tym tomie zdecydowanie bardziej kibicowałam Szumowinom i może też z tego powodu jakby irytowały mnie coraz to nowe „kłody pod nogi”. Wcześniej akcja wydawała mi się wartka i niezwykle wciągająca, ale z czasem kiedy każda akcja miała ukryte drugie a nawet trzecie dno, zaczęło mnie to męczyć. Drugi tom dłużył mi się, nie mogłam się dobrze wciągnąć. Niemniej jednak zakończenie jak najbardziej satysfakcjonujące i nie bez emocji.

W tym tomie zdecydowanie bardziej kibicowałam Szumowinom i może też z tego powodu jakby irytowały mnie coraz to nowe „kłody pod nogi”. Wcześniej akcja wydawała mi się wartka i niezwykle wciągająca, ale z czasem kiedy każda akcja miała ukryte drugie a nawet trzecie dno, zaczęło mnie to męczyć. Drugi tom dłużył mi się, nie mogłam się dobrze wciągnąć. Niemniej jednak...

Dobre zamknięcie całej historii, jednak książka za bardzo mi się dłużyła, po kilku plot twistach zrobilo się za bardzo powtarzalnie.

Dobre zamknięcie całej historii, jednak książka za bardzo mi się dłużyła, po kilku plot twistach zrobilo się za bardzo powtarzalnie.

Trochę topornie szło mi czytanie tej części, ale to raczej z mojej winy. Ogólnie podobała mi się. Dalej mamy wiele punktów widzenia, bardziej poznajemy naszych bohaterów. Jest trochę wzruszających momentów. Dostaliśmy pewne zamknięcie, ale autorka zdecydowanie mogłaby to jeszcze pociągnąć dalej, a słyszałam, że jest taka plotka. W przyszłości być może sięgnę też po serię Griszów autorki.

Trochę topornie szło mi czytanie tej części, ale to raczej z mojej winy. Ogólnie podobała mi się. Dalej mamy wiele punktów widzenia, bardziej poznajemy naszych bohaterów. Jest trochę wzruszających momentów. Dostaliśmy pewne zamknięcie, ale autorka zdecydowanie mogłaby to jeszcze pociągnąć dalej, a słyszałam, że jest taka plotka. W przyszłości być może sięgnę też po serię...

Leigh Bardugo pisze bardzo ładną angielszczyzną, dlatego książki czyta się ultra przyjemnie, jednak ta część była jak dla mnie nieco za długa. Po 5 plot twiście zrobiło się naprawdę mało wiarygodnie. Postaci pierwsza klasa

Leigh Bardugo pisze bardzo ładną angielszczyzną, dlatego książki czyta się ultra przyjemnie, jednak ta część była jak dla mnie nieco za długa. Po 5 plot twiście zrobiło się naprawdę mało wiarygodnie. Postaci pierwsza klasa

Ciekawa i godna polecenia.

Ciekawa i godna polecenia.

Arcydzieło o przetrwaniu, zemście i nieobliczalnym poświęceniu.

Po lekturze „Królestwa kanciarzy” nie mam wątpliwości – dylogia Leigh Bardugo to prawdziwe arcydzieło współczesnej fantastyki. Nawet po odłożeniu książki i rozpoczęciu innej lektury, moje myśli wciąż krążyły po brudnych ulicach Ketterdamu. To rzadki przypadek, gdy kontynuacja nie tylko dorównuje genialnemu pierwszemu tomowi, ale podnosi stawkę, zmieniając opowieść o ucieczce w brutalną lekcję przetrwania i zemsty.

Jako pisarz doceniam fakt, że autorce udało się do samego końca utrzymać unikalność głosów całej szóstki bohaterów. To już nie jest tylko grupa specjalistów od skoku na bank; to jeden, nierozerwalny organizm. Fascynujące jest obserwowanie, jak w tym tomie poszczególne „części” tego organizmu muszą stanąć przed próbami, których nie przewidziałby nawet Kaz Brekker.

Co sprawia, że ta historia zostanie ze mną na długo?
- Pojedynek logiki z traumą: Kaz Brekker, genialny strateg, musi zmierzyć się z kosztami bycia „Brudnorękim”. Widzimy momenty, w których jego chłodna kalkulacja przegrywa z emocjami i strachem o bezpieczeństwo Inej.
- Walka o tożsamość: Inej przechodzi drogę od „Zjawy” do kobiety, która odzyskuje własny głos i prawo do decydowania o sobie. Jej marzenia o walce z niesprawiedliwością nadają tej mrocznej opowieści głębszy, moralny sens.
- Ciężar magii: Powraca pytanie o narkotyk "jurda parem" – czy potęga, którą daje, to dar czy wyrok?. Nina płaci za nią straszliwą cenę, a jej nowa moc władania nad umarłymi budzi lęk i skłania do refleksji nad naturą daru, który niszczy nosiciela.
- Wątki socjologiczne: Relacja Wylana z ojcem oraz wewnętrzna walka Jespera, który wypiera się swojej natury, to mistrzowskie studia psychologiczne, rzadko spotykane w literaturze młodzieżowej.
- Przemiana Matthiasa: Postać żołnierza, który musi oduczyć się nienawiści, stawia przed czytelnikiem ważne pytania o granice tolerancji i walkę ze złem.

Finał tej historii, a zwłaszcza zakończenie wątku Niny i Matthiasa, kompletnie mnie zaskoczył. Bardugo pokazała, że w świecie bez litości, gdzie jedynym bogiem jest plan, to właśnie ludzkie poświęcenie jest jedyną rzeczą, której nie da się obliczyć ani przewidzieć.

Jeśli szukacie fantastyki, która jest brudna, szczera i emocjonalnie dewastująca – ta dylogia jest dla Was. Gorąco polecam każdemu, nie tylko fanom gatunku.

Arcydzieło o przetrwaniu, zemście i nieobliczalnym poświęceniu.

Po lekturze „Królestwa kanciarzy” nie mam wątpliwości – dylogia Leigh Bardugo to prawdziwe arcydzieło współczesnej fantastyki. Nawet po odłożeniu książki i rozpoczęciu innej lektury, moje myśli wciąż krążyły po brudnych ulicach Ketterdamu. To rzadki przypadek, gdy kontynuacja nie tylko dorównuje genialnemu...

Dla takich książek się żyje :D Leigh Bardugo stworzyła coś, co rzadko udaje się w kontynuacjach - wzięła te wszystkie genialne, poplątane wątki i zaczęła nimi żonglować. Ten brudny, lepki klimat Ketterdamu czuć na każdej stronie. Jednak to, co w tej części kupuje mnie najbardziej, to fakt, że cała ta wielopoziomowa intryga na koniec wskakuje na swoje miejsce z precyzją szwajcarskiego zegarka. Żadnych tanich rozwiązań, żadnego wyciągania królika z kapelusza. Po prostu czysty, strategiczny geniusz, gdzie każda porażka okazuje się elementem większej gry.
Do tego relacje między bohaterami to jakaś osobna kategoria bólu i satysfakcji. To nie są papierowe postacie z typowych młodzieżówek, to ludzie zbudowani z krwi, kości i traum, którzy budują zaufanie tam, gdzie teoretycznie nie ma na nie miejsca. Dziesiątka to tutaj jedyna sprawiedliwa ocena. Bez kanciarstwa. Muszę nadrobić pozostałe książki Bardugo.

Dla takich książek się żyje :D Leigh Bardugo stworzyła coś, co rzadko udaje się w kontynuacjach - wzięła te wszystkie genialne, poplątane wątki i zaczęła nimi żonglować. Ten brudny, lepki klimat Ketterdamu czuć na każdej stronie. Jednak to, co w tej części kupuje mnie najbardziej, to fakt, że cała ta wielopoziomowa intryga na koniec wskakuje na swoje miejsce z precyzją...

Jedyne co wiem po skończeniu tej książki to to, że nic nie wiem. Cały czas coś się działo, nie było chwili na odpoczynek, ciężko było się rozstać chociażby po to żeby się przespać. Brakuje mi porządnego zakończenia bo jak zacznę sobie dopowiadać to zepsuje sobie za pewne wrażenia. Przyjemna lektura, kolorowe postacie, wartka akcja. Dołączcie do Szumowin i przeczytajcie Królestwo Kanciarzy.

Jedyne co wiem po skończeniu tej książki to to, że nic nie wiem. Cały czas coś się działo, nie było chwili na odpoczynek, ciężko było się rozstać chociażby po to żeby się przespać. Brakuje mi porządnego zakończenia bo jak zacznę sobie dopowiadać to zepsuje sobie za pewne wrażenia. Przyjemna lektura, kolorowe postacie, wartka akcja. Dołączcie do Szumowin i przeczytajcie...