Sen wioski Ding

Uff, mocna książka. Problem z rozprzestrzenianiem się wirusa HIV zwykle kojarzymy z kwestiami takimi jak aktywność seksualna, czy narkomania, a tu mamy historię, która poszła w zupełnie inną stronę (i to jeszcze opisuje prawdziwe w tamtym czasie i regionie zjawisko). Przykro się to czytało, ale nie dało się odwrócić wzroku i odłożyć tej książki na bok.

Uff, mocna książka. Problem z rozprzestrzenianiem się wirusa HIV zwykle kojarzymy z kwestiami takimi jak aktywność seksualna, czy narkomania, a tu mamy historię, która poszła w zupełnie inną stronę (i to jeszcze opisuje prawdziwe w tamtym czasie i regionie zjawisko). Przykro się to czytało, ale nie dało się odwrócić wzroku i odłożyć tej książki na bok.

Pierwsza styczność z tym autorem. Cóż to była za karuzela sprzecznych uczuć, w zasadzie nawet teraz nie wiem co myślę o tej książce. Z całą pewnością styl autora jest ciekawy i przystępny, historia wioski i dziadka wciąga, a kolejne wydarzenia to wywołują mnóstwo sprzecznych uczuć. Na koniec i tak jestem pozytywnie zaskoczona i zainteresuje się innymi książkami autora.

Pierwsza styczność z tym autorem. Cóż to była za karuzela sprzecznych uczuć, w zasadzie nawet teraz nie wiem co myślę o tej książce. Z całą pewnością styl autora jest ciekawy i przystępny, historia wioski i dziadka wciąga, a kolejne wydarzenia to wywołują mnóstwo sprzecznych uczuć. Na koniec i tak jestem pozytywnie zaskoczona i zainteresuje się innymi książkami autora.

Wciągająca, niesamowicie ciekawa. Napisana typowym chińskim stylem ale jako ktoś, kto rzadko sięga po powieści - bardzo dobra i przyjemna do czytania, mimo że porusza trudne tematy i osadzona jest w ciężkim dla Chin, a zwłaszcza dla mieszkańców wsi okresie. Śmierć, chciwość, relacje rodzinne, realia historyczne i życie na wsi

Wciągająca, niesamowicie ciekawa. Napisana typowym chińskim stylem ale jako ktoś, kto rzadko sięga po powieści - bardzo dobra i przyjemna do czytania, mimo że porusza trudne tematy i osadzona jest w ciężkim dla Chin, a zwłaszcza dla mieszkańców wsi okresie. Śmierć, chciwość, relacje rodzinne, realia historyczne i życie na wsi

Niewielka miejscowość, która zyskuje rozgłos za sprawą wybuchu epidemii AIDS wskutek wielokrotnego, a zarazem niesterylnego poboru krwi jej mieszkańców. Wioska Ding przypomina osadę przeklętych z wyrokami rychłej śmierci. Szaleństwo masowych zgonów nie omija ojca oraz jego synów, których zza grobu obserwuje wnuk i uważnie przygląda się ich postępowaniu w obliczu narastających antagonizmów wewnątrz wsi.

Yan Lianke powierza fabułę powieści ludziom obarczanym największą odpowiedzialnością za upiorne oblicze oczekujących na śmierć, co nie znaczy, aby pomijał jednostkowe losy pozostałych mieszkańców wioski Ding. Spojrzenie na epidemię oczami wielu osób pozwala dostrzec różnorodność, a niekiedy skrajność postaw wobec choroby oraz pozostałego życia. Pokrewieństwo ojca i synów nie stanowi o rodzinnym przywiązaniu, skoro każdy z bohaterów wyznaje inne wartości, zaś podejmowane przez nich decyzje dowodzą odmiennych granic moralności w dobie wyniszczającej gorączki. Masowe zgony nie przeszkadzają jednemu w bogaceniu się na ludzkiej krzywdzie. Własna niedola usprawiedliwia małżeństwo drugiego z umierającą żoną kuzyna. Z kolei targające ojcem wyrzuty sumienia zmuszają go do poszukiwania sposobów zadośćuczynienia chorym za sprowadzone nieszczęście.

Przypomnienie światu o wyludnieniu zapomnianej wioski stanowi pretekst do krytyki władz chińskich, które pod pozorem pojedynczych, a zarazem znikomych dobrodziejstw w postaci trumien dla umierających lub racji żywnościowych, stygmatyzują ofiary epidemii i próbują odżegnywać się od odpowiedzialności za zbrodniczy proceder na szeroką skalę. Na długo zapamiętam tę powieść, albowiem nie mogłem pohamować emocji z powodu zbiorowej tragedii, która wylewa się strumieniami z historii o pozbawieniu człowieka cząstki życia z każdą kroplą odebranej mu krwi.

Niewielka miejscowość, która zyskuje rozgłos za sprawą wybuchu epidemii AIDS wskutek wielokrotnego, a zarazem niesterylnego poboru krwi jej mieszkańców. Wioska Ding przypomina osadę przeklętych z wyrokami rychłej śmierci. Szaleństwo masowych zgonów nie omija ojca oraz jego synów, których zza grobu obserwuje wnuk i uważnie przygląda się ich postępowaniu w obliczu...

to chyba pierwszy raz, kiedy literatura azjatycka tak bardzo mnie zmęczyła, ilością powtórzeń, dziwnymi, niezbyt sympatycznymi bohaterami, których działania i motywacje zupełnie nie są jasne, konfudującą narracją. z ulgą skończyłam.

to chyba pierwszy raz, kiedy literatura azjatycka tak bardzo mnie zmęczyła, ilością powtórzeń, dziwnymi, niezbyt sympatycznymi bohaterami, których działania i motywacje zupełnie nie są jasne, konfudującą narracją. z ulgą skończyłam.

Po „Sen wioski Ding” sięgnęłam skuszona poleceniem pod postem na jednej z grup internetowych, dotyczącym moich ukochanych „Stu lat samotności”. Miał być realizm magiczny, miał być klimat i błyskotliwość pisarska autora. Niestety, niczego takiego nie znalazłam w tej książce. Sięgnęłam po nią, nie czytając nawet krótkiej recenzji czy opisu, żeby się nie sugerować. Jednak po ok 60 stronach postanowiłam przynajmniej przeczytać krótką notkę, żeby mieć jakiekolwiek odniesienie.
Książka opowiada o degeneracji małej społeczności jednej z chińskich wiosek, spowodowanej epidemią AIDS. Niestety według mnie jest po prostu nudna, bohaterowie płascy i bezpłciowi, historia ciągnie się bez polotu, a styl, w którym autor co chwilę powtarza to samo zdanie po kilka razy, niestrawny. Dobrnęłam do końca mocno się męcząc. Zdecydowanie nie moja bajka i nie moja bańka 😖

Po „Sen wioski Ding” sięgnęłam skuszona poleceniem pod postem na jednej z grup internetowych, dotyczącym moich ukochanych „Stu lat samotności”. Miał być realizm magiczny, miał być klimat i błyskotliwość pisarska autora. Niestety, niczego takiego nie znalazłam w tej książce. Sięgnęłam po nią, nie czytając nawet krótkiej recenzji czy opisu, żeby się nie sugerować. Jednak po...

„Jak zachwyca, skoro nie zachwyca…”
Pierwsze strony książki zapowiadały ciekawą fabułę i interesująca problematykę. Przez moment myślałem, że będzie to chiński odpowiednik „Dżumy” Camus’a i „Folwarku zwierzęcego” Orwell’a. Niestety książka okazała się nudna, niewciągająca z bogatymi opisami przyrody, która miały chyba za zadanie być literackim lustrem emocji i przeżyć lokalnej społeczności. Trzymając się tego środka wyrazu moje odczucia względem treści byłby odzwierciedlone gęstą i ciemną mgłą…
Jako że każda zaczęta i nieskończona przeze mnie książka staje się osobistym literackim wyrzutem sumienia dobrnąłem do jej końca zupełnie bez satysfakcji… ale też i bez sił…
Nie polecam!

„Jak zachwyca, skoro nie zachwyca…”
Pierwsze strony książki zapowiadały ciekawą fabułę i interesująca problematykę. Przez moment myślałem, że będzie to chiński odpowiednik „Dżumy” Camus’a i „Folwarku zwierzęcego” Orwell’a. Niestety książka okazała się nudna, niewciągająca z bogatymi opisami przyrody, która miały chyba za zadanie być literackim lustrem emocji i przeżyć...

Piękna i brutalnie szczera opowieść o ludziach - o ich postawach i próbach charakteru w obliczu epidemii nieznanej choroby i nieuchronnej śmierci, o korzystaniu z krótkiego czasu, jaki im pozostał, zderzeniu tradycji z nowym, ale niekoniecznie lepszym światem i ludzi dzierżących władzę ze zwykłym szarym obywatelem, który jak zawsze nie ma w tym starciu szans i zdany jest tylko na siebie. Nie mogę zliczyć, jak wiele razy czułam się bezsilna czytając tę książkę i jak dopingowałam niektórym jej bohaterom w ich niełatwej drodze przez resztę życia, jakie się w nich tliło. Aż ciężko uwierzyć, że coś takiego mogło się zdążyć naprawdę i to całkiem przecież niedawno.

Piękna i brutalnie szczera opowieść o ludziach - o ich postawach i próbach charakteru w obliczu epidemii nieznanej choroby i nieuchronnej śmierci, o korzystaniu z krótkiego czasu, jaki im pozostał, zderzeniu tradycji z nowym, ale niekoniecznie lepszym światem i ludzi dzierżących władzę ze zwykłym szarym obywatelem, który jak zawsze nie ma w tym starciu szans i zdany jest...

Gdyby ktoś nie wiedział, że historia ta, inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, mógłby pomyśleć sobie, że czyta powieść fantasy gdzie ludzie sprzedają krew wampirom. Niestety, ale okazuje się, że to naprawdę się wydarzyło. I pół biedy gdyby ten proceder był wykonywany profesjonalnie, ale nie był i nie chodzi już nawet o to, że krew była pobierana w hurtowych ilościach (nawet dwa razy tego samego dnia od jednej osoby),ale przede wszystkim o to, że odbywało się to, bez zachowania jakiejkolwiek higieny i sterylności (przy pomocy jednej igły obsługiwano po kilka osób),a stąd do rozprzestrzenienia się śmiertelnej zarazy zostaje już tylko niewielki krok. Mimo całej tej apokalipsy, która spadła na wioskę Ding, do końca odbywa się walka o władzę, mimo iż powoli i tak nie było już kim rządzić. Krótko mówiąc: powieść ta, to kameralna, a jednocześnie globalna opowieść o społeczności, która musi zginąć. I o imperatywie umierania, który tutaj łączy się z tym, co bolesne za życia – z zawłaszczaniem, przemocą, upokorzeniem i co w tym wszystkim najbardziej irracjonalne - dążeniem do władzy.

Gdyby ktoś nie wiedział, że historia ta, inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, mógłby pomyśleć sobie, że czyta powieść fantasy gdzie ludzie sprzedają krew wampirom. Niestety, ale okazuje się, że to naprawdę się wydarzyło. I pół biedy gdyby ten proceder był wykonywany profesjonalnie, ale nie był i nie chodzi już nawet o to, że krew była pobierana w hurtowych ilościach...

Perełka w serii, jedna z najlepszych od PIWu.

Perełka w serii, jedna z najlepszych od PIWu.