Profil użytkownika: zuzpru

to naprawdę sztuka; napisać czterysta stron o czymś, co można zawrzeć na dwudziestu.
przegadane i rozwleczone, bohaterowie nieprzekonujący, Bondys niebondysowy i w ogóle jakieś takie nijakie.

to naprawdę sztuka; napisać czterysta stron o czymś, co można zawrzeć na dwudziestu.
przegadane i rozwleczone, bohaterowie nieprzekonujący, Bondys niebondysowy i w ogóle jakieś takie nijakie.

we get it, Szczepek - pojechałeś na front i kumplujesz się z żołnierzami.
mało co wkurza mnie w książkach tak bardzo, jak narracja drugoosobowa i emanujące z każdego zdania poczucie wyższości autora, w dodatku tematyka zupełnie nie moja. chciałam zobaczyć, co w tym roku zgarnia statuetki dla najlepszych książek i okrutnie się umęczyłam.

we get it, Szczepek - pojechałeś na front i kumplujesz się z żołnierzami.
mało co wkurza mnie w książkach tak bardzo, jak narracja drugoosobowa i emanujące z każdego zdania poczucie wyższości autora, w dodatku tematyka zupełnie nie moja. chciałam zobaczyć, co w tym roku zgarnia statuetki ...

Rozwiń

Zwiń

“Akuszerki” fascynowały, choć były ciut przydługie. “Położne” są za długie tak o 2137% - pretensjonalne, bez pomysłu, z za dużą ilością wykrzykników na końcach zdań i absurdalnym zakończeniem, które miało chyba być lekko metafizyczne, ale nie wyszło.
milo było spotkać Reginę i jej rodzinę ponownie, ale w tej książce nie zagrało tak wiele - głównie na poziomie językowym i prowadzenia wątków - że czytałam jednocześnie nie mogąc się oderwać i marząc o tym, żeby już skończyć.

“Akuszerki” fascynowały, choć były ciut przydługie. “Położne” są za długie tak o 2137% - pretensjonalne, bez pomysłu, z za dużą ilością wykrzykników na końcach zdań i absurdalnym zakończeniem, które miało chyba być lekko metafizyczne, ale nie wyszło.
milo było spotkać Reginę i jej rodzinę...

Rozwiń

Zwiń

ach, pójść na jednego do Stokrotki z Profesorem Krukiem!
czułe są to mikroopowiastki, czy może raczej relacjo-dygresje, zanurzone w moim Grochowie i na obcych mi Stegnach, pyszne językowo, choć nie zawsze porywające.

ach, pójść na jednego do Stokrotki z Profesorem Krukiem!
czułe są to mikroopowiastki, czy może raczej relacjo-dygresje, zanurzone w moim Grochowie i na obcych mi Stegnach, pyszne językowo, choć nie zawsze porywające.

Pana Siembiedę zawsze czytam z przyjemnością, mimo że Jakub Kania nie wzbudza we mnie tak intensywnych pozytywnych emocji, jak u niektórych tutaj - jawi mi się jako błyskotliwy, choć nieco omkły gość czujący się nieco lepszy od innych, a przez to dość pretensjonalny.
ale to nic, jego postać jest bowiem tylko tłem dla tych doskonałych zagadek kryminalnych, które mają zawsze korzenie w przeszłości. tak jest i tutaj - wątek z Reymontem wspaniały, a Muzeum Literatury zapisane na liście „do odwiedzenia w Bielsku-Białej”. do tego wyborny język, inteligentne i nienachalne poczucie humoru i nieoczywisty zabieg już na samym początku.
pyszne!

Pana Siembiedę zawsze czytam z przyjemnością, mimo że Jakub Kania nie wzbudza we mnie tak intensywnych pozytywnych emocji, jak u niektórych tutaj - jawi mi się jako błyskotliwy, choć nieco omkły gość czujący się nieco lepszy od innych, a przez to dość pretensjonalny.
ale to nic, jego post...

Rozwiń

Zwiń

bardzo dziękuję wydawnictwu Znak za egzemplarz recenzencki i zaprawdę powiadam Wam - ta książka, choć niewolna od wad, to świetna przygoda!
nieoczywiste pomysły, makabryczne motywacje i tajemnice z przeszłości podane w otoczeniu gęstej, mrocznej puszczy.
niestety, żebyście przypadkiem nie zapomnieli, że Oszast jest groźny, tajemniczy i niebezpieczny, Pan Autor wspomina o tym niemal na każdej stronie, a jego język ewidentnie kuleje, kiedy trzeba opisać relacje międzyludzkie, więc nie są zbyt przekonujące. ale to nic, bo tych na szczęście nie ma tu zbyt wiele (w końcu nie tego oczekuje się od kryminału), a sama historia niesamowita.
bawiłam się wybornie i z przyjemnością sięgnę po kolejną część (a na jej powstanie może wskazywać nieoczywisty finał).

bardzo dziękuję wydawnictwu Znak za egzemplarz recenzencki i zaprawdę powiadam Wam - ta książka, choć niewolna od wad, to świetna przygoda!
nieoczywiste pomysły, makabryczne motywacje i tajemnice z przeszłości podane w otoczeniu gęstej, mrocznej puszczy.
niestety, żebyście przypadkiem ni...

Rozwiń

Zwiń

wspaniałe, wspaniałe, wspa nia łe!
Lauren Groff jest mistrzynią kreślenia delikatną kreską portretów kobiet silnych, choć zagubionych i próbujących odnaleźć się w świecie, który chce dostosować je do siebie.
przepiękny język, doskonałe tłumaczenie, cudowna okładka.
bardzo mi szkoda, że lektura już za mną

wspaniałe, wspaniałe, wspa nia łe!
Lauren Groff jest mistrzynią kreślenia delikatną kreską portretów kobiet silnych, choć zagubionych i próbujących odnaleźć się w świecie, który chce dostosować je do siebie.
przepiękny język, doskonałe tłumaczenie, cudowna okładka.
bardzo mi szkoda, że lek...

Rozwiń

Zwiń

pierwsza część porwała mnie chyba bardziej, nie potrzebuję od kryminału roztrząsania rozterek miłosnych głównej bohaterki.
niemniej jest w tej serii potencjał i chętnie dowiem się, jak to wszystko się łączy i kończy.

pierwsza część porwała mnie chyba bardziej, nie potrzebuję od kryminału roztrząsania rozterek miłosnych głównej bohaterki.
niemniej jest w tej serii potencjał i chętnie dowiem się, jak to wszystko się łączy i kończy.