Opowieści kosmikomiczne

Kosmiczne głównie materialistycznie, jednak komiczne często faktycznie i przede wszystkim przebogate w formy i wciągające w labirynty ciągów myślowych, w które trudno samemu wejść w codziennym życiu. Były dla mnie miłą odskocznią i dawały momenty zanurzenia się w światy (nie)byłe, w których ten jakiś on wciąż zmagał się z dążeniem do jakiejś onej w ramach rozmyślań nad jakimś wyrwanym z szerszego kontekstu stwierdzeniem z dziedziny nauki. Jako rozrywka i odskocznia od codzienności - rewelacja.

Kosmiczne głównie materialistycznie, jednak komiczne często faktycznie i przede wszystkim przebogate w formy i wciągające w labirynty ciągów myślowych, w które trudno samemu wejść w codziennym życiu. Były dla mnie miłą odskocznią i dawały momenty zanurzenia się w światy (nie)byłe, w których ten jakiś on wciąż zmagał się z dążeniem do jakiejś onej w ramach rozmyślań nad...

Bardzo ciekawy koncept! W kilkunastu opowiadaniach Calvino umieszcza ludzkie umysły w świecie przedumysłowym i sprawdza, co można by było wówczas pomyśleć. Jednocześnie przykłada naszą ludzką miarę do czasu kosmicznego czy tempa ewolucji i pozwala dzięki temu lepiej poczuć i zrozumieć ich nieprzystawalność. Motywem, który powtarza się w wielu z tych historii, jest brak spełnienia, tak jakby Calvino właśnie to uznawał za największy pewnik - to, czego najbardziej pragniemy, jest tym, co stać się nie może.

Bardzo ciekawy koncept! W kilkunastu opowiadaniach Calvino umieszcza ludzkie umysły w świecie przedumysłowym i sprawdza, co można by było wówczas pomyśleć. Jednocześnie przykłada naszą ludzką miarę do czasu kosmicznego czy tempa ewolucji i pozwala dzięki temu lepiej poczuć i zrozumieć ich nieprzystawalność. Motywem, który powtarza się w wielu z tych historii, jest brak...

Zbiór opowiadań opartych na brawurowym założeniu narracyjnym: przyjąć perspektywę przedludzką i opisać czasy sprzed pojawienia się człowieka. Ostatecznie jednak historie powstania świata, planet i organizmów są na wpół humorystyczne, na wpół groteskowe - bardziej przywodzą na myśl przypowiastki Woltera, niż utwory science fiction.

Niekiedy są urocze i interesujące („Dinozaury”),ale przeważnie wydawały mi się zbyt wymęczone, na siłę wykoncypowane, pozbawione osławionej Calvinowskiej lekkości, która cechuje na przykład wspaniałą trylogię „Nasi przodkowie”. Wolę zdecydowanie, gdy Calvino, zamiast inspirować się nauką, odczytuje na nowo toposy i po prostu bawi się literaturą.

Zbiór opowiadań opartych na brawurowym założeniu narracyjnym: przyjąć perspektywę przedludzką i opisać czasy sprzed pojawienia się człowieka. Ostatecznie jednak historie powstania świata, planet i organizmów są na wpół humorystyczne, na wpół groteskowe - bardziej przywodzą na myśl przypowiastki Woltera, niż utwory science fiction.

Niekiedy są urocze i interesujące...

Uwielbiam! Wychowalem sie na tej ksiazce, podkradanej rodzicom...

Uwielbiam! Wychowalem sie na tej ksiazce, podkradanej rodzicom...

Calvino jak zwykle mnie oczarował.
Wprowadził w stan nieważkości...
Przeżywałam wszystko co tam we Wszechświecie się działo...

Calvino jak zwykle mnie oczarował.
Wprowadził w stan nieważkości...
Przeżywałam wszystko co tam we Wszechświecie się działo...

Ciekawa - tak.
Zabawna - tak.
Wybitna - nie sądzę.

Ciekawa - tak.
Zabawna - tak.
Wybitna - nie sądzę.

Oryginalny tutuł tej książki to "Le Cosmicomiche" zawierający w sobie dwa słowa (nie licząc słowa "Le", który jest rodzajnikiem): "cosmiche" ("kosmiczne") i "comiche" ("komiczne"). Książka jest zbiorem dwunastu niezależnych od siebie opowiadań, które zawsze są rozwijane na podstawie przedstawionej na początku hipotezy naukowej, których dziedziny się powtarzają. Ich rozwój jest opowiedziany przez główną postać, o trudnym do wymówienia i palindromowym imieniu, Qfwfq, który niezupełnie obala te teorie, tylko przedstawia swoją wersję faktów, które miały miejsce dawno temu i których był świadkiem. Nie wiadomo czym dokładnie jest, jego forma jest zależna i zmienna od otaczającego go świata, w szerokim tego słowa znaczeniu. Wiadomo, że był m.in. dinozaurem, mięczakiem i że jego "ja" istniało jeszcze przed utworzeniem się Wszechświata. Upływ czasu w opowieściach jest zupełnie inaczej odebrany przez narratora od nas, tam miliard lat można by powiedzieć, że dla nas to może godzina, dzień czy trochę więcej. Te opowiadania zawierają w sobie absurdalne sytuacje, okoliczności, jak dla mnie nie sposób było nie docenić wyobraźni Pana Autora, choć często to, co pisał, trudno było mi sobie wyobrazić, bo wyobraźnia też wymaga minimum logiki, ale za tą osłoną absurdu mają one za cel przedstawić pewne ludzkie problemy egzystencjalne. Z jednej strony zawierają pewną dozę komizmu, ale z drugiej nieomal cały czas odczułam bijącą z kartek melancholię w postaci np. nieosiągalnego zdobycia kobiety (nie powiem "zdobycia serca kobiety", bo najwyraźniej Pan Autor ma inną definicję miłości od mojej, co powodowało u mnie wielokrotne zniesmaczenie) czy strachu przed złą opinią, a co za tym idzie, przed brakiem akceptacji. Momentami potrafił zanudzać długimi filozoficznymi i teoretycznymi gadaniami, że wiele razy traciłam wątek, bo mój mózg, w nagłym oznaku protestu, nie chciał rozumieć co czytam, wolę konkrety.

Oryginalny tutuł tej książki to "Le Cosmicomiche" zawierający w sobie dwa słowa (nie licząc słowa "Le", który jest rodzajnikiem): "cosmiche" ("kosmiczne") i "comiche" ("komiczne"). Książka jest zbiorem dwunastu niezależnych od siebie opowiadań, które zawsze są rozwijane na podstawie przedstawionej na początku hipotezy naukowej, których dziedziny się powtarzają. Ich rozwój...

Italo Calvino zaskoczył mnie po raz kolejny. Nawet nie przypuszczałam, że zbiór 13 opowiadań może kryć w sobie tak wiele metafor i ukrytych znaczeń, a równocześnie być wciągającą i nieco absurdalną historią Wszechświata. Jednak tym razem czytanie nie było tak łatwe jak w przypadku "Niewidzialnych miast" i mam pełną świadomość tego, że wielu tajemnic nie udało mi się rozszyfrować, dlatego też pozostawiam tę książkę bez oceny.

Italo Calvino zaskoczył mnie po raz kolejny. Nawet nie przypuszczałam, że zbiór 13 opowiadań może kryć w sobie tak wiele metafor i ukrytych znaczeń, a równocześnie być wciągającą i nieco absurdalną historią Wszechświata. Jednak tym razem czytanie nie było tak łatwe jak w przypadku "Niewidzialnych miast" i mam pełną świadomość tego, że wielu tajemnic nie udało mi się...

Niezwykły koncept, znakomicie wykonany.

Niezwykły koncept, znakomicie wykonany.