Miasteczko Middlemarch t. 1-2

Czytanie tej powieści to jak zanurzanie się w cudownym ciepłym morzu: niby są tam jakieś większe fale i prądy, ale życie płynie spokojnie, utartym torem.
Potrzebowałam trochę czasu(kilkudziesięciu stron),aby odkryć urok tego pięknego świata opisanego przez autorkę. Ale warto, wspaniałe opisy mieszkańców, relacji, otoczenia w którym są bohaterowie. Jakież to inne od zwariowanej rzeczywistości, w której jesteśmy my ludzie XXI wieku.

Czytanie tej powieści to jak zanurzanie się w cudownym ciepłym morzu: niby są tam jakieś większe fale i prądy, ale życie płynie spokojnie, utartym torem.
Potrzebowałam trochę czasu(kilkudziesięciu stron),aby odkryć urok tego pięknego świata opisanego przez autorkę. Ale warto, wspaniałe opisy mieszkańców, relacji, otoczenia w którym są bohaterowie. Jakież to inne od...

Co to za monumentalna historia! Wiadomo, dziś połowa zostałaby wykreślona przez redakcję, ale w XIX wieku takie rzeczy jeszcze się nie działy. Wspaniale nakreśleni bohaterowie, ekscytujące plotki i prawdziwe ludzkie dramaty. Oto wszystko w jednej powieści, na zaledwie 1000 stron.

Co to za monumentalna historia! Wiadomo, dziś połowa zostałaby wykreślona przez redakcję, ale w XIX wieku takie rzeczy jeszcze się nie działy. Wspaniale nakreśleni bohaterowie, ekscytujące plotki i prawdziwe ludzkie dramaty. Oto wszystko w jednej powieści, na zaledwie 1000 stron.

Dawno nie przeczytałem czegoś tak dobrego. Po przeczytaniu od razu przychodzi do głowy, że to materiał na serial, który został nakręcony już dawno :)
Oparcie książki na bohaterach, pokazanie ich drogi, tego jak się zmieniają, przeżywają swoje problemy i ewoluują sprawia, że chce się czytać i śledzić losy bohaterów. Na minus na pewno długość - niektóre opisy na pewno mogły by być skrócone. Widać, że to było wydawane w gazecie w odcinkach.

Dawno nie przeczytałem czegoś tak dobrego. Po przeczytaniu od razu przychodzi do głowy, że to materiał na serial, który został nakręcony już dawno :)
Oparcie książki na bohaterach, pokazanie ich drogi, tego jak się zmieniają, przeżywają swoje problemy i ewoluują sprawia, że chce się czytać i śledzić losy bohaterów. Na minus na pewno długość - niektóre opisy na pewno mogły...

Historia zwykłych ludzi opisana w niezwykle piękny sposób.
Dawno żaden autor nie zaskoczył mnie tak trafnymi przemyśleniami ujętymi w tak kwiecisty i błyskotliwy sposób.
Z przedmowy dowiedziałam się, że George Eliot była bardzo wykształconą osobą. Jej inteligencja jest widoczna w każdym zdaniu książki.
Podziękowania należą się również tłumaczce, pani Annie Przedpełskiej-Trzeciakowskiej, która mogła tą piękną historię spłycić a przyczyniła się do tego jak duże wrażenie na mnie wywarła.

Historia zwykłych ludzi opisana w niezwykle piękny sposób.
Dawno żaden autor nie zaskoczył mnie tak trafnymi przemyśleniami ujętymi w tak kwiecisty i błyskotliwy sposób.
Z przedmowy dowiedziałam się, że George Eliot była bardzo wykształconą osobą. Jej inteligencja jest widoczna w każdym zdaniu książki.
Podziękowania należą się również tłumaczce, pani Annie...

To było dla mnie prawdziwe zanurzenie się w świat prowincjonalnej Anglii XIX wieku – świat, który mimo upływu lat wydaje się zaskakująco bliski i zrozumiały. To powieść, której siła tkwi w realizmie oraz odwadze ukazania społeczności w całej jej złożoności i prawdzie. Choć akcja osadzona jest w epoce odległej, to ludzkie dylematy, marzenia, lęki i potrzeby bohaterów są uniwersalne i niezwykle aktualne nawet dziś.
To, co najbardziej zachwyciło mnie w „Middlemarch”, to niezwykła złożoność psychologiczna zarówno głównych, jak i drugoplanowych postaci. Każdy bohater, nawet ten pojawiający się na chwilę, ma swoje motywacje, historię i wewnętrzne konflikty.
Najwięcej ciepła i podziwu budzi we mnie Dorothea Brooke. Jej dążenie do rozwoju i poszukiwanie sensu życia w świecie, który na każdym kroku ją ogranicza, są poruszające i inspirujące. Dorothea pragnie czegoś „więcej” – nie zadowala się rolą biernej damy, szuka wpływu na rzeczywistość, chce kochać i być użyteczna. Jej droga od naiwności do dojrzałości to opowieść o trudnych wyborach i cenie marzeń, która pozostaje aktualna dla wielu kobiet także dziś.
Szacunkiem darzę również Mary Garth i jej ojca Caleba. Mary imponuje mi zdrowym rozsądkiem i konsekwencją w trzymaniu się własnych wartości. Jest przykładem kobiety, która nie ulega presji ani złudnym obietnicom, a swój szacunek do pracy i uczciwość wynosi z domu. Caleb z kolei to wzór mądrego, pracowitego człowieka, który kieruje się dobrem innych i nie szuka poklasku. Ich postawa pokazuje, że autentyczna wartość człowieka nie zależy od majątku czy pozycji, lecz od charakteru.
Wśród postaci, do których trudno mi poczuć sympatię, na pierwszym miejscu stawiam Rosamundę Vincy. Egoistyczna, powierzchowna i manipulująca. Ucieleśnia tę część społeczeństwa, która ponad wszystko ceni pozory i własną wygodę, nie zważając na konsekwencje swoich działań. Podobne uczucia budzi we mnie pan Casaubon – zimny, zapatrzony w siebie. Jego ambicje są jałowe, a relacja z żoną nacechowana jest kontrolą i brakiem zaufania.
Dla mnie jednym z najważniejszych tematów powieści jest pozycja kobiet w społeczeństwie. Eliot z odwagą pokazuje, jak ograniczone były możliwości kobiet i ile wysiłku wymagało wyjście poza wyznaczone ramy. Szczególnie bolesna jest obserwacja, jak często to same kobiety – poprzez wychowanie, presję i akceptację norm – utrwalały patriarchalne wzorce, zniechęcając do niezależności i samodzielności myślenia. Krytycznie patrzę na te bohaterki, które zamiast wspierać się nawzajem, stają się strażniczkami tradycji i przeszkodą na drodze do zmiany. To przestroga, jak łatwo można stać się narzędziem systemu, który wcale nie służy naszemu dobru.
Czytając „Middlemarch”, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ludzie w XXI wieku niewiele różnią się od bohaterów powieści. Wciąż zmagamy się z presją społeczną, plotkami, dylematami moralnymi i pragnieniem akceptacji. Współczesne kobiety nadal muszą walczyć o swoje miejsce i niezależność, a dylematy związane z pracą, miłością czy sensem życia pozostają niezmiennie aktualne. To, co się zmienia, to dekoracje – ludzkie emocje i mechanizmy społeczne trwają niezmiennie.
„Middlemarch” to powieść, która nagradza cierpliwość i otwartość czytelnika. Uczy empatii, krytycznego myślenia i odwagi w poszukiwaniu własnej drogi.

To było dla mnie prawdziwe zanurzenie się w świat prowincjonalnej Anglii XIX wieku – świat, który mimo upływu lat wydaje się zaskakująco bliski i zrozumiały. To powieść, której siła tkwi w realizmie oraz odwadze ukazania społeczności w całej jej złożoności i prawdzie. Choć akcja osadzona jest w epoce odległej, to ludzkie dylematy, marzenia, lęki i potrzeby bohaterów są...

Wysłuchana od deski do deski, przyjemna klasyka,trochę przewidywalna, ale jakże miło się przez tę losy i dzieje brnęlo. Trochę o społeczeństwie, religii, poglądach i tabu tamtej epoki. Świetnie spędziłam czas.

Wysłuchana od deski do deski, przyjemna klasyka,trochę przewidywalna, ale jakże miło się przez tę losy i dzieje brnęlo. Trochę o społeczeństwie, religii, poglądach i tabu tamtej epoki. Świetnie spędziłam czas.

Jakie to smaczne! Jaka piękna odtrutka na zadyszaną, pędzącą na oślep przed siebie współczesność i na książki, które ją opisują! Wnikliwe obserwacje ludzkich obyczajów, osobowości, relacji umieszczone w prowincjonalnym angielskim miasteczku w pierwszej połowie XIX wieku. Bardzo przyjemne poczucie humoru.

Jakie to smaczne! Jaka piękna odtrutka na zadyszaną, pędzącą na oślep przed siebie współczesność i na książki, które ją opisują! Wnikliwe obserwacje ludzkich obyczajów, osobowości, relacji umieszczone w prowincjonalnym angielskim miasteczku w pierwszej połowie XIX wieku. Bardzo przyjemne poczucie humoru.

Pierwsza książka, której nie dokończyłam, nie takiej książki się spodziewałam 🙈
boziu jaki zapychacz, śmiało połowę, albo i więcej można by wyrzucić.
Resztę niedoczytanej historii poznam z serialu, może coś mnie zaskoczy i będę żałować, że nie doczytałam 😄

Edit:
Nie żałuję, serial 4/10.

Pierwsza książka, której nie dokończyłam, nie takiej książki się spodziewałam 🙈
boziu jaki zapychacz, śmiało połowę, albo i więcej można by wyrzucić.
Resztę niedoczytanej historii poznam z serialu, może coś mnie zaskoczy i będę żałować, że nie doczytałam 😄

Edit:
Nie żałuję, serial 4/10.

Powieść napisana w latach 1871-1872 przez panią George Eliot, z której Umberto Eco zapożyczył do swego Wahadła Foucaulta postać erudyty Casaubona

Powieść napisana w latach 1871-1872 przez panią George Eliot, z której Umberto Eco zapożyczył do swego Wahadła Foucaulta postać erudyty Casaubona

Napisana "wieki temu", a jednak nadal równie aktualna i uniwersalna! Komedia romantyczna, ale o kilka poziomów wyżej niż hollywoodzkie hity. Klasa i klasyka, elegancja i wyczucie, dzięki którym emocje iskrzą na każdej stronie. Niezapomniane chwile spędzone w samym sercu świata bez massmediów, wiecznej gonitwy i elektroniki, za to pełnego nostalgicznego czaru.

Napisana "wieki temu", a jednak nadal równie aktualna i uniwersalna! Komedia romantyczna, ale o kilka poziomów wyżej niż hollywoodzkie hity. Klasa i klasyka, elegancja i wyczucie, dzięki którym emocje iskrzą na każdej stronie. Niezapomniane chwile spędzone w samym sercu świata bez massmediów, wiecznej gonitwy i elektroniki, za to pełnego nostalgicznego czaru.