Wiek niewinności

Martin Scorsese zrobił swojego czasu z "Wieku Niewinności" TAKI film, że do tej pory, jak pomyślę o tamtejszych kostiumach, mam w oczach łzy szczęścia (oesu, co to były za cudowności, czy możemy porozmawiać o czekoladowej sukni Winony Ryder ze sceny, kiedy ta idzie po schodach ze świecznikiem w ręku, chcę mieć taki hologram na własnych schodach!). Tak czy inaczej okazało się, że wygrana w tym bingo jest podwójna, albowiem film został nakręcony wiernie na podstawie równie świetnej książki.

"Ethan Frome" był pyszniutki, i aż podziw mnie teraz bierze, że autorka potrafiła napisać dwie tak różne książki, od noweli o ludziach, którzy prawie nic nie posiadają i walczą o przetrwanie każdego dnia, do wysmakowanej powieści psychologicznej o znudzonych bogaczach. Główny bohater pracuje nie dlatego, że musi, ale dlatego, że to "męskie" i, jak przystało na znudzonego osobnika gatunku homo sapiens, ma wpatrzoną w niego młodziutką żonę, ale wzdycha do tajemniczej hrabiny.

Ten wspaniały portret dziewiętnastowiecznej nowojorskiej socjety jest odmalowany realistycznie i trójwymiarowo. Okładki skrywają portreciki sytuacyjne: jak ówcześni spędzali czas, czym się interesowali, co było wtedy na topie - gdzie się chodziło, co się nosiło, co się jadło, co było modne w różnych dziedzinach kultury i sztuki - trzeci plan w tej powieści to właściwie taki dziewiętnastowieczny Instagram. Do tego nie ma w tym nic sztucznego: autorka naprawdę żyła i mieszkała w Nowym Jorku w tamtych czasach i obracała się w tych sferach. Kupuję to!

Psychologia postaci jest misterna, koronkowa. Autorka eksploruje temat konsekwencji indywidualnych wyborów jednostki, i rzuca rękawicę pytając, czy gdybyśmy wybrali inaczej, rzeczywiście bylibyśmy szczęśliwsi. Czy jest w tym jakiś fatalizm? (Poza tym, przepraszam, ale muszę: Archer! Ty pipo...!!)

Pewnie większość czytelników niezainteresowanych tematyką uzna tę powieść za skończone nudziarstwo, ale pod miłośnikami dziewiętnastego wieku ugną się kolana!

Martin Scorsese zrobił swojego czasu z "Wieku Niewinności" TAKI film, że do tej pory, jak pomyślę o tamtejszych kostiumach, mam w oczach łzy szczęścia (oesu, co to były za cudowności, czy możemy porozmawiać o czekoladowej sukni Winony Ryder ze sceny, kiedy ta idzie po schodach ze świecznikiem w ręku, chcę mieć taki hologram na własnych schodach!). Tak czy inaczej okazało...

Newland Archer. Nie połapał się z rzeczywistością za młodu, potem życie pociągnęło go samo, w efekcie miał je niespełnione. Ciągle wartościowe, dzieci, żona...

Newland Archer. Nie połapał się z rzeczywistością za młodu, potem życie pociągnęło go samo, w efekcie miał je niespełnione. Ciągle wartościowe, dzieci, żona...

W Wieku niewinności autorka opisuje duszną, pełną konwenansów atmosferę Nowego Yorku.
W ustabilizowany światek śmietanki towarzyskiej wkracza nagle prawdziwa femme fatale czyli hrabina Oleńska, która ośmieliła się wrócić do rodziny po tym jak odeszła od męża przemocowca. Taki występek przeciwko świętej instytucji małżeństwa w latach 70tych XIX wieku był nie do zaakceptowania przez nowojorskie elity. Mamy tu cały szereg ciasnych poglądów, dyskryminacji, pozorów i konwenansów, które niczym gorset spinają socjetę i każda próba poluzowania go spotyka się z brakiem akceptacji i jawnym wykluczeniem.

Mamy tu również pięknie opisany portret mężczyzny Newlanda Archera, który będąc zaręczony z inną kobietą, zakochuje się w hrabiance Oleńskiej. Mężczyzna musi wybierać między tym co dyktuje mu serce a tym co nakazuje mu obowiązek i konwenanse.

Wiek niewinności to niezwykle ciekawe i krytyczne spojrzenie na elity, na ich hermetyczność i hipokryzję. Warto przeczytać. Polecam!

W Wieku niewinności autorka opisuje duszną, pełną konwenansów atmosferę Nowego Yorku.
W ustabilizowany światek śmietanki towarzyskiej wkracza nagle prawdziwa femme fatale czyli hrabina Oleńska, która ośmieliła się wrócić do rodziny po tym jak odeszła od męża przemocowca. Taki występek przeciwko świętej instytucji małżeństwa w latach 70tych XIX wieku był nie do...

czytałem w innym tłumaczeniu (Urszuli Łada-Zabłockiej)...
jak dla mnie to nuda, choć nie powiem, że odradzam, bo książka ma swoją wartość literacką, jednak...

...jednak początkowo jest po prostu męcząca, potem, kiedy autorka po parudziesięciu stronach poukładała już sobie na scenie osoby, rekwizyty, scenografię, itp... okazuje się, że jest to właściwie staromodny romans na tle obyczajowym (wąskim, bo klasowym i w ściśle określonym środowisku),wzbogacony o nieco pełniejszą psychologię postaci niż klasyczne romansidło...

niestety, jak dla mnie jest to nieco męcząca, monotonna i zarazem dosyć przewidywalna nuda, co nieco zwietrzała i trącąca myszką - choć uznaję, że napisane dobrym językiem...

ci, co przeczytali całość, twierdzą, że zakończenie jest udane - nie wiem, bo ja zaliczyłem 100 stron, czyli mniej więcej jedną trzecią tej powieści i odkładam na półkę... nie pozbywam się z domu - może kiedyś dokończę, żeby się przekonać, czy to zakończenie rzeczywiście takie dobre... ale to chyba wówczas, kiedy akurat naprawdę nie będę miał nic lepszego do czytania pod ręką...

na chwilę obecną postawiłbym 6 (i na pewno nie więcej),ale nie wystawiam oceny, bo zwykle nie oceniam niedokończonych...

p.s.
obejrzałem ekranizację tej powieści, w reżyserii Scorsese, z Danielem D. Lewisem, Michelle Pfeiffer i Winoną Ryder - moim zdaniem film zdecydowanie lepszy od powieści... przyjemny dla oka, dający do myślenia i dobrze zagrany przez całą trójkę.....

o ile książkę, według mnie, można sobie darować, o tyle film polecam... być może moja opinia wynika po części z faktu, że książki nie doczytałem... (kto wie, może jeszcze kiedyś doczytam...)

czytałem w innym tłumaczeniu (Urszuli Łada-Zabłockiej)...
jak dla mnie to nuda, choć nie powiem, że odradzam, bo książka ma swoją wartość literacką, jednak...

...jednak początkowo jest po prostu męcząca, potem, kiedy autorka po parudziesięciu stronach poukładała już sobie na scenie osoby, rekwizyty, scenografię, itp... okazuje się, że jest to właściwie staromodny romans na...

Roman obyczajowy, trochę naciągany, ale zakończenie było idealne

Roman obyczajowy, trochę naciągany, ale zakończenie było idealne

Ahhh nie ma to jak romansik obyczajowy z dawnych lat. Zatopiłam się w nim bez reszty. Nie jest to nic wybitnego, ale idealne dla relaksu.

Ahhh nie ma to jak romansik obyczajowy z dawnych lat. Zatopiłam się w nim bez reszty. Nie jest to nic wybitnego, ale idealne dla relaksu.

Ujmująca powieść o nowojorskiej socjecie, konwenansach krępujących człowieka i niedokonanych wyborach. Ale przede wszystkim o miłości niemającej prawa bytu w XIX-wiecznym społeczeństwie uwięzionym w pozorach dobrej reputacji i tego, co słuszne, a nie właściwe dla dobra jednostki.

Człowiekiem rozdartym wewnętrznie między tymi dwoma światami – wewnętrznym i zewnętrznym – jest Newland Archer. Wharton od początku przedstawia go nam jako idealistę i intelektualistę, który za wszelką cenę próbuje wyjść poza panujące ówcześnie normy, prezentując nowoczesny, ale pełen hipokryzji światopogląd i fałszywą otwartość. Pragnie wieść odmienne życie niż reszta społeczeństwa, ale ostatecznie nie jest w stanie podjąć ryzyka. Nawet jeśli chodzi o miłość.

Ellen Olenska to kobieta, która na tle ,,niewinnego” Nowego Jorku jest symbolem wolności, godności osobistej i nowoczesności. Jej odejście od brutalnego męża wywołuje sensację w miastowych kręgach i rodzinie, ale tak właściwie z jakiego powodu? Społeczeństwo nie potrafi znieść myśli o kobiecej sile i niezależności. Ellen nie pasuje do epoki, w której przyszło jej żyć. I być może dlatego Archer traci dla niej głowę.

On – próbujący uwolnić się z konwenansów, ona – kobieta nowoczesna żyjąca według własnych zasad. Newland zakochuje się w Olenskiej, bo uosabia wszystkie cechy, których on pragnie, ale sam nie posiada. Ich miłość to walka między autentycznością i odwagą a strachem przed buntem i oceną. Archer wybiera korzystniejszy w świetle statusu i presji społecznej związek, ma żonę i dzieci, lecz do końca Ellen Olenska pozostaje kobietą jego serca.

Nowojorski ,,wiek niewinności” to tak naprawdę ironiczny zabieg Wharton demaskujący przykrą prawdę o społeczeństwie skazującym na cierpienie tych, którzy czują. A może niektórzy sami się na nie skazują w obawie przed podjęciem ryzyka i wyjściem ze złotej klatki?

To moje drugie spotkanie z Wharton, niezwykle udane. Uwielbiam styl tej autorki, jego lekkość i atmosferę powieści. To była prawdziwa przyjemność móc przenieść się do XIX-wiecznego Nowego Jorku.

Bardzo serdecznie polecam – klasyk warty uwagi 🤍

Ujmująca powieść o nowojorskiej socjecie, konwenansach krępujących człowieka i niedokonanych wyborach. Ale przede wszystkim o miłości niemającej prawa bytu w XIX-wiecznym społeczeństwie uwięzionym w pozorach dobrej reputacji i tego, co słuszne, a nie właściwe dla dobra jednostki.

Człowiekiem rozdartym wewnętrznie między tymi dwoma światami – wewnętrznym i zewnętrznym –...

„Wiek niewinności” to książka o tym, że czasem nie chodzi o to, co się wydarzyło, ale o to, z czego zrezygnowaliśmy
To opowieść o ludziach, którzy żyją w świecie idealnych reguł – i uczą się, jak płaci się za każdą próbę ich przekroczenia. Wharton nie pisze z wyrzutem, ani z żalem. Pisze z uważnością – pokazując, jak łatwo pomylić bezpieczeństwo z miłością, lojalność z obowiązkiem, a wybór z brakiem wyboru.
To nie jest dramat. To raczej spokojne opowiadanie o życiu, które mogło potoczyć się inaczej. O spojrzeniach, które mówią więcej niż całe rozmowy. O bliskości, która nigdy nie miała szansy zaistnieć naprawdę – a jednak była tak silna, że zostawiła ślad na całe życie.
„Wiek niewinności” czyta się jak rozmowę z kimś, kto niczego Ci nie narzuca, tylko pokazuje, jak bywa. Każdy rozdział to kolejne odsłonięcie – nie tylko losów bohaterów, ale też mechanizmów, które nami rządzą. To cicha elegancja, cicha samotność, cicha tęsknota – i życie, które płynie dalej, mimo że coś się w nas nieodwracalnie zatrzymało.
Doceniam, za ciszę głośniejszą niż tysiąc słów. I za to, że przypomina, jak łatwo można z czegoś zrezygnować… nawet jeśli bardzo się tego pragnie.
Książka wydana jest bardzo ładnie, ale ma redakcję tekstu - liczne błędy, powtórzenia, posklejane wyrazy, źle odmienione końcówki. Jeśli możecie wybrać inne wydanie to lektura będzie zdecydowanie przyjemniejsza.

„Wiek niewinności” to książka o tym, że czasem nie chodzi o to, co się wydarzyło, ale o to, z czego zrezygnowaliśmy
To opowieść o ludziach, którzy żyją w świecie idealnych reguł – i uczą się, jak płaci się za każdą próbę ich przekroczenia. Wharton nie pisze z wyrzutem, ani z żalem. Pisze z uważnością – pokazując, jak łatwo pomylić bezpieczeństwo z miłością, lojalność z...

Dla mnie naprawde piękna książka. Podoba mi się jak autorka opisuje kompleksowość nowojorczyków. To paradoks - Olenska chce uciec od starego życia i zlać się ze zwyczajami towarzyskiej śmietanki, a Archer poznając ją chce za wszelką cenę do tego nie dopuścić. Chce, żeby mogła wieść dobre życie, lecz widząc w niej wyjątkowość, romantyzuje ją. Chce by pozostała snem nowości, prawdy, czymś w co dotychczas nie wierzył że może być obecne w jego życiu. Uwielbiam takie gorzkie zakończenia, więc przypadło mi do gustu. Myślę, że książka jest bardzo ponadczasowa. Każdy wiek ma swoje uprzedzenia i normy. Cieszę się, że May nie została spłaszczona do głupiej kobiety która nie wie, co się wokół niej dzieje. Jako produkt ulepiony przez swoich przodków, nie wie jak funkcjonować gdy centrum jej wszechświata nie zwraca na nią uwagi. Jej życie było napisane, zanim zdążyła je przeżyć. Subtelnie opisane emocje May takie jak nagła pobudliwość, wymuszona radość i ekscytacja, mówienie z miłością o kuzynce. To wszystko miało zakryć jej frustrację. Bardzo ciekawi mnie ta postać. Nigdy nie stała się własną osobą, tylko do końca życia grała rolę. Bardzo to smutne, jak wychowanie i normy społeczne zniszczyły w niej umiejętność wyjścia poza schematm Film także jest przepiękny.

Dla mnie naprawde piękna książka. Podoba mi się jak autorka opisuje kompleksowość nowojorczyków. To paradoks - Olenska chce uciec od starego życia i zlać się ze zwyczajami towarzyskiej śmietanki, a Archer poznając ją chce za wszelką cenę do tego nie dopuścić. Chce, żeby mogła wieść dobre życie, lecz widząc w niej wyjątkowość, romantyzuje ją. Chce by pozostała snem nowości,...

Mam wrażenie, że Wharton trochę obnaża teatr, w jakim żyła „wyższa klasa”. Wszyscy udają, że kierują się moralnością i tradycją, a w rzeczywistości dominuje tam hipokryzja.

Postacie kobiet są świetnie zarysowane, bo każda z nich na swój sposób symbolizuje inny rodzaj podporządkowania się lub walki z konwenansami, ale nie tylko.

Główny bohater to według mnie postać tragiczna, człowiek który nie ma odwagi aby być sobą. Mimo że miejscami tempo jest wolne, to obserwowanie walki między uczuciem a obowiązkiem społecznym naprawdę robi wrażenie.

To powieść przede wszystkim o tym, jak często rezygnujemy z siebie, by dopasować się do oczekiwań otoczenia.

Mam wrażenie, że Wharton trochę obnaża teatr, w jakim żyła „wyższa klasa”. Wszyscy udają, że kierują się moralnością i tradycją, a w rzeczywistości dominuje tam hipokryzja.

Postacie kobiet są świetnie zarysowane, bo każda z nich na swój sposób symbolizuje inny rodzaj podporządkowania się lub walki z konwenansami, ale nie tylko.

Główny bohater to według mnie postać...