Książę Kaspian

Kolejna odsłona cyklu "Opowieści z Narnii" zaczyna się od bolesnego zderzenia z czasem. Rodzeństwo, które jeszcze przed chwilą siedziało na zwyczajnym peronie kolejowym, nagle ląduje w dziczy, która kiedyś była ich królestwem. Tyle, że w Narnii minęły wieki, a ich imiona stały się jedynie zakurzonymi legendami, w które mało kto już wierzy...
W samym środku tego wszystkiego jest młody chłopak, Kaspian. Dorasta na dworze pełnym intryg, słuchając szeptów o „starych czasach”, o gadających zwierzętach i tańczących drzewach. Jego wuj, typowy tyran, który boi się wszystkiego, czego nie da się zmierzyć linijką, próbuje te opowieści zdusić. Kaspian musi więc uciekać i stać się liderem partyzantki złożonej z wyrzutków – borsuków, karłów i myszy, które mają w sobie więcej honoru niż cała ludzka armia.

Opowieść niesie w sobie pewną melancholię za utraconym rajem, ale daje też ogromną dawkę nadziei. Nawet jeśli coś wydaje się martwe i zapomniane, wystarczy iskra – albo ryk lwa – by stara magia znów zaczęła krążyć w żyłach krainy. Książka daje lekcję o tym, że prawdziwa odwaga objawia się wtedy, gdy stajesz po stronie prawdy, nawet jeśli cały świat wmawia ci, że oszalałeś....

Kolejna odsłona cyklu "Opowieści z Narnii" zaczyna się od bolesnego zderzenia z czasem. Rodzeństwo, które jeszcze przed chwilą siedziało na zwyczajnym peronie kolejowym, nagle ląduje w dziczy, która kiedyś była ich królestwem. Tyle, że w Narnii minęły wieki, a ich imiona stały się jedynie zakurzonymi legendami, w które mało kto już wierzy...
W samym środku tego wszystkiego...

Druga część "Opowieści z Narnii" w niczym nie jest gorsza, a czasami nawet lepsza niż pierwsza. Wartka akcja, pięknie przedstawiona kraina po setkach lat. Lewis ma łatwość pisania i trzeba mu to oddać, genialne pióro. Ciekaw jestem trzeciej części

Druga część "Opowieści z Narnii" w niczym nie jest gorsza, a czasami nawet lepsza niż pierwsza. Wartka akcja, pięknie przedstawiona kraina po setkach lat. Lewis ma łatwość pisania i trzeba mu to oddać, genialne pióro. Ciekaw jestem trzeciej części

Za II podejściem wciągnęła bardziej. Szkoda, że losy czwórki rodzeństwa nie splotły sie szybciej, a końcówka nazbyt ukrócona. W filmie akcja dzieje się znikąd, a w tej krótkiej powieści wszystko ma swoje przesłanki, każde zachowanie.

Za II podejściem wciągnęła bardziej. Szkoda, że losy czwórki rodzeństwa nie splotły sie szybciej, a końcówka nazbyt ukrócona. W filmie akcja dzieje się znikąd, a w tej krótkiej powieści wszystko ma swoje przesłanki, każde zachowanie.

Książę Kaspian to druga cześć Opowieści z Narnii. Od wydarzeń z ,,Lew, Czarownica i Stara Szafa” mija rok w Anglii ale w Narnii minęły całe stulecia. Rodzeństwo Pevensie jedzie do nowych szkół i oczekując na pociąg przenoszą się na nowo do Narnii. Odnajdują ruiny Ker-Paravel i podczas zwiedzania wyspy dostrzegają łudź a na niej dwóch żołnierzy, którzy chcą wrzucić do wody czerwonego karła. Po jego uratowaniu dowiadują się, że kraina została podbita i władają nią Telmarowie, odpowiadają oni za wypędzenie pierwotnych mieszkańców Narnii, przez to musza się oni ukrywać oraz zniszczyli oni dawną magię. Opowiada im też o księciu Kaspianie, o jego dzieciństwie, o tym że książę jest zwolennikiem Narnii takiej jak była kiedyś i o tym że to wój Miraz - uzurpator zabił księcia ojca i przyczynił się do zaginięcia siedmiu baronów, zaufanych przyjaciół ojca Kaspiana aby samemu zasiąść na tronie. Oraz o fakcie że kiedy żona króla urodziła syna to życie księcia było w wielkim niebezpieczeństwie i musiał od uciekać z zamku. Podczas swej ucieczki znalazł starych mieszkańców Narnii, którzy przekonali się że jest godnym następca tronu i to on powinien rządzić tą krainą. Po wielu potyczkach z królem Mirażem, książę Kaspian użył rogu królowej Zuzanny i rozesłał zwiadowców licząc na pojawienie się dawnych władców Narni. Mówi im, że jest właśnie jednym z takich posłańców. Po długiej podróży i wielu niebezpieczeństwach docierają do Kopca Aslana okazuje się że trwa narada księcia z sojusznikami ale z braku porozumienia dochodzi do buntu, na szczęście rodzeństwo pomaga Kaspianowi lecz ten zostaje ranny. Piotr rzuca wyzwanie królowi Mirazie, a ten je przyjmuje. Po pokonaniu uzurpatora wybucha ostateczna bitwa miedzy Telmarami a Narnijczykami. Termarowie przegrywają a Łucja leczy swoim eliksirem rannych po bitwie. Pare dni potem Aslan zwołał zebranie i ogłasza, że za pomocą portalu może przenieść Termarów do innego świata na wyspę skąd pochodzą ich przodkowie oraz rodzeństwo Peversie, Ci co zechcą zostać beda musieli się zmienić i dostosować do innego życia niż do tej pory, pod rządami króla Kaspiana. Czwórka rodzeństwa wraca do swojego świata i trafiają na peron w Anglii, do swojego dawnego życia.

Książka jest pełna magii, przygód, niebezpieczeństw, odwagi, walki, podejmowania trudnych decyzji oraz walki dobra ze złem.

Książę Kaspian to druga cześć Opowieści z Narnii. Od wydarzeń z ,,Lew, Czarownica i Stara Szafa” mija rok w Anglii ale w Narnii minęły całe stulecia. Rodzeństwo Pevensie jedzie do nowych szkół i oczekując na pociąg przenoszą się na nowo do Narnii. Odnajdują ruiny Ker-Paravel i podczas zwiedzania wyspy dostrzegają łudź a na niej dwóch żołnierzy, którzy chcą wrzucić do wody...

Trzyma poziom poprzedniej, poznajemy też "społeczność narnijską" nieco spokojniej niż w poprzedniej części - choć znów po latach okupacji. Tym razem jednak zaborcami są po prostu ludzie. Ale stawka nadal jest wysoka.

Podoba mi się kryzys w jakim są główni bohaterowie: Władasz Narnią przez całe życie. Potem wracasz do niej po setkach lat, więc nie ma tam starych znajomych ani nikogo, kto by za Ciebie poświadczył i udowadniasz na każdym kroku kim jesteś. Aslana nie ma - można powiedzieć "wyszedł po fajki i nie wrócił". W takiej sytuacji ogarnia zwątpienie. I mimochodem, ja też czułem rosnące zniechęcenie. Ale finał wszystko prostuje.

Nadal czuję się magię Narni podczas lektury. I ma się to piękne uczucie, że przed tobą jeszcze 5 innych tomów...

Trzyma poziom poprzedniej, poznajemy też "społeczność narnijską" nieco spokojniej niż w poprzedniej części - choć znów po latach okupacji. Tym razem jednak zaborcami są po prostu ludzie. Ale stawka nadal jest wysoka.

Podoba mi się kryzys w jakim są główni bohaterowie: Władasz Narnią przez całe życie. Potem wracasz do niej po setkach lat, więc nie ma tam starych znajomych...

Próbowałam. To moje ostatnie spotkanie z Narnią - po kolejne części już nie sięgnę.

Próbowałam. To moje ostatnie spotkanie z Narnią - po kolejne części już nie sięgnę.

Mniej mi się podobało, ale nadal jest to dobra książka.

Mniej mi się podobało, ale nadal jest to dobra książka.

To była naprawdę dobra książka! Czułam jak mnie uderza nostalgia z kartki na kartkę (ostatni raz „Opowieści z Narnii czytałam chyba w gimnazjum lub na początku technikum). Pomimo upływu lat, czytanie tej serii sprawia mi radość. Poprzedni tom który czytałam („Koń i jego chłopiec”) był najsłabszy jak dotychczas, natomiast „Książę Kaspian” był dojebany, a sama postać tytułowego bohatera okazała się być bardzo dobrze wykreowana i honorowa. Mamy motyw zdrady, dyskryminacji, ucieczki, honoru, nostalgii i świadomego wyboru. Akcja jest odpowiednio wyważona, niczego mi nie brakowało, ani nie czułam przesytu informacjami jakie odbierałam z rozdziału na rozdział. Zaintrygowana śledziłam przygody Kaspiana w celu chęci zemsty na swoim wuju i podziwiałam jego determinację w dążeniu do odzyskania starej Narnii. To była chyba moja ulubiona postać z całej książki. Lubię rodzeństwo Pevensie nie zrozummy się źle, ale Kaspian ma dla mnie „to coś”. No i oczywiście gigachad Aslan. Czekałam pieprzone ponad 100 stron na jego debiut w tej części. XD Ale w kontekście całości powieści było to logicznie rozegrane. Miraz to chuj, a Nikabrik to ten jeden, wkurwiający skurwiel w ekipie posiadający ADHD i angel issues.

To była naprawdę dobra książka! Czułam jak mnie uderza nostalgia z kartki na kartkę (ostatni raz „Opowieści z Narnii czytałam chyba w gimnazjum lub na początku technikum). Pomimo upływu lat, czytanie tej serii sprawia mi radość. Poprzedni tom który czytałam („Koń i jego chłopiec”) był najsłabszy jak dotychczas, natomiast „Książę Kaspian” był dojebany, a sama postać...

Czytam "Opowieści z Narnii" według chronologii wydarzeń, więc dla mnie to czwarta powieść z cyklu. Może dlatego po interesującym początku wydała mi się powtarzalna i mniej ciekawa niż poprzednie? Dość typowe motywy fantasy i przewidywalne zakończenie.

Czytam "Opowieści z Narnii" według chronologii wydarzeń, więc dla mnie to czwarta powieść z cyklu. Może dlatego po interesującym początku wydała mi się powtarzalna i mniej ciekawa niż poprzednie? Dość typowe motywy fantasy i przewidywalne zakończenie.

Część druga jest gorsza niż jedynka. Warto zwrócić uwagę na to, że ten tom dobudowuje nam świat i historię Narnii. Bardzo cenię takie podejście. Zwykle drugie tomy to tylko wydarzenia.

Część druga jest gorsza niż jedynka. Warto zwrócić uwagę na to, że ten tom dobudowuje nam świat i historię Narnii. Bardzo cenię takie podejście. Zwykle drugie tomy to tylko wydarzenia.