Chrześcijaństwo po prostu

Książka która zaskakuje formą i argumentacją. To, co od razu rzuca się w oczy, to genialna struktura – krótkie, logiczne rozdziały. Wynika to z faktu, że treść pierwotnie była wygłaszana jako audycje radiowe. Dzięki temu autor nie „leje wody”, lecz wali prosto w sedno, szanując czas i uwagę odbiorcy.
Lewis ma niesamowity dar tłumaczenia trudnych, metafizycznych pojęć w sposób prosty i obrazowy. Używa analogii, które zostają w głowie.

To, co wg. mnie czyni tę pozycję wyjątkową, to kilka kluczowych aspektów:
1. Autor pisał to w czasie II wojny światowej do ludzi żyjących w ciągłym zagrożeniu. To tłumaczy brak zbędnych upiększeń i skupienie na tym, co naprawdę istotne.
2. Autor nie zostawia miejsca na tanie kompromisy. Jego słynna argumentacja, że Jezus nie mógł być po prostu „dobrym człowiekiem”, to majstersztyk logicznego wnioskowania.
3. Rozdział o pysze jako „wielkim grzechu” kompletnie zmienia perspektywę patrzenia na własny charakter.
4. Moralność przedstawiona jako „instrukcja obsługi ludzkiej maszyny” trafia do wyobraźni znacznie lepiej niż skomplikowane traktaty.

Choć język epoki i głębia metafizyczna w ostatniej części sprawiają, że umysł musi czasem pracować na najwyższych obrotach, warto podjąć ten trud.

To nie jest książka tylko dla wierzących ale dla każdego kto chce zrozumieć fundamenty chrześcijaństwa odarte z kościelnego żargonu i zbędnych ozdobników.

Książka która zaskakuje formą i argumentacją. To, co od razu rzuca się w oczy, to genialna struktura – krótkie, logiczne rozdziały. Wynika to z faktu, że treść pierwotnie była wygłaszana jako audycje radiowe. Dzięki temu autor nie „leje wody”, lecz wali prosto w sedno, szanując czas i uwagę odbiorcy.
Lewis ma niesamowity dar tłumaczenia trudnych, metafizycznych pojęć w...

Ciężka lektura, moim zdaniem niezbyt spójna, ale może to wynika z faktu, że spodziewałem się czego innego się spodziewałem.
Bardzo dużo filozoficznych rozważań, mało konkretów, przez co często czytając akapit zapominałem już co było w poprzednim.

Ciężka lektura, moim zdaniem niezbyt spójna, ale może to wynika z faktu, że spodziewałem się czego innego się spodziewałem.
Bardzo dużo filozoficznych rozważań, mało konkretów, przez co często czytając akapit zapominałem już co było w poprzednim.

Nie jest łatwa w czytaniu. W odbiorze — bardziej. Filozoficzna, momentami wręcz „na wyrost”. Wymaga skupienia i cierpliwości. Tym, co wyróżnia ją na tle wielu „religijnych” książek, jest absolutny brak presji, brak przekonywania na siłę, brak misyjnego tonu.

„Czy te doktryny są prawdziwe? Czy tu mieszka świętość? Czy to prowadzi moje sumienie?”
To nie jest literatura, która prowadzi za rękę. Bardziej — zatrzymuje i skłania do refleksji.

Autor w jednym z początkowych rozdziałów posługuje się metaforą Domu. Szukaj — zachęca. A kiedy już znajdziesz i wejdziesz do własnej sali (odkryjesz „swoją” religię),zachowaj życzliwość dla tych, którzy wybrali inne drzwi. Wszak gospodarz tego Domu jest jeden.

To książka o szukaniu prawdy, na pewno nie o wygrywaniu dyskusji. O refleksji, nie o wyznawcach. Nie przekonuje — zaprasza do namysłu. Trudna. Ale warto.

Nie jest łatwa w czytaniu. W odbiorze — bardziej. Filozoficzna, momentami wręcz „na wyrost”. Wymaga skupienia i cierpliwości. Tym, co wyróżnia ją na tle wielu „religijnych” książek, jest absolutny brak presji, brak przekonywania na siłę, brak misyjnego tonu.

„Czy te doktryny są prawdziwe? Czy tu mieszka świętość? Czy to prowadzi moje sumienie?”
To nie jest literatura,...

„Chrześcijaństwo po prostu” (Mere Christianity) to jedno z najważniejszych dzieł XX-wiecznej literatury religijnej i duchowej. C.S. Lewis – niegdyś ateista, później jeden z najgłębszych myślicieli chrześcijańskich – napisał tę książkę z niezwykłą prostotą, logiką i wiarą. Jej tytuł doskonale oddaje treść: to próba przedstawienia istoty wiary chrześcijańskiej, wolnej od sporów wyznaniowych, skupionej na tym, co naprawdę najważniejsze – na spotkaniu człowieka z Bogiem.

Książka składa się z kilku części, które pierwotnie były radiowymi wykładami Lewisa podczas II wojny światowej. Autor prowadzi czytelnika od rozumowego uzasadnienia istnienia Boga, przez wyjaśnienie natury moralności, aż po najgłębsze prawdy wiary – grzech, odkupienie, miłość, przebaczenie i łaskę. Nie używa trudnego języka teologicznego – mówi prosto, ale z intelektualną precyzją i duchową głębią, która sprawia, że książka przemawia zarówno do wierzących, jak i do poszukujących.

Książka jest wyjątkowym świadectwem, ponieważ Lewis, choć był anglikaninem, przedstawia wiarę w duchu autentycznego katolickiego uniwersalizmu. Nie broni żadnego wyznania, lecz pokazuje to, co wspólne wszystkim chrześcijanom – Boga, który jest Miłością, i człowieka, który potrzebuje łaski. Jego spojrzenie na naturę grzechu, wolnej woli i miłosierdzia jest głęboko zgodne z nauką Kościoła.

Wielką siłą książki jest jej rozumność – Lewis nie prosi czytelnika, by „ślepo wierzył”, ale zaprasza go do myślenia. Uważa, że wiara i rozum nie stoją w sprzeczności, lecz się dopełniają. Jego argumenty o moralnym prawie wpisanym w ludzką naturę brzmią dziś równie świeżo jak w połowie XX wieku. W czasach, gdy wielu ludzi traci zaufanie do instytucji, Lewis przypomina, że wiara nie zaczyna się od dogmatu, ale od pragnienia prawdy.

Książka nie unika trudnych tematów – autor mówi o grzechu, o egoizmie, o potrzebie nawrócenia. Czyni to jednak z łagodnością i ciepłem, które wyrastają z osobistego doświadczenia Boga. Nie moralizuje – raczej prowadzi czytelnika ku dojrzałemu zrozumieniu, że chrześcijaństwo to nie system zakazów, lecz droga przemiany serca.

„Chrześcijaństwo po prostu” może być nie tylko cenną lekturą duchową, ale i pomocą w dialogu z ludźmi poszukującymi. Lewis potrafi mówić o wierze językiem zrozumiałym dla każdego – nie upraszcza prawd wiary, ale czyni je bliskimi i żywymi.

„Chrześcijaństwo po prostu” to książka, która łączy intelekt, serce i duchowość. To apologia wiary napisana z miłością do Boga i człowieka. Lewis nie buduje murów między wyznaniami – przeciwnie, ukazuje chrześcijaństwo jako wspólny dom, do którego każdy może wejść.

To dzieło wyjątkowe – proste w formie, ale głębokie jak traktat teologiczny; spokojne, a zarazem przenikające duszę. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale które zmieniają sposób myślenia o Bogu.
Dla każdego, kto chce zrozumieć, czym naprawdę jest wiara, „Chrześcijaństwo po prostu” to lektura obowiązkowa – jasna, piękna i prawdziwa.

„Chrześcijaństwo po prostu” (Mere Christianity) to jedno z najważniejszych dzieł XX-wiecznej literatury religijnej i duchowej. C.S. Lewis – niegdyś ateista, później jeden z najgłębszych myślicieli chrześcijańskich – napisał tę książkę z niezwykłą prostotą, logiką i wiarą. Jej tytuł doskonale oddaje treść: to próba przedstawienia istoty wiary chrześcijańskiej, wolnej od...

Książka zaczyna się jak typowy poradnik samorozwojowy, od pustego lania wody, które nic nie wnosi. Autor obiecuje, że to pozycja „dla tych, którzy chcieliby wierzyć, ale intelekt im nie pozwala”, a tymczasem serwuje zestaw pseudo-filozoficznych fikołków, które nijak nie pomagają w realnych wątpliwościach.

Już pierwsze cytaty rozkładają mnie na łopatki. Zdania w stylu:

„Dobrego uczynku można dokonać nawet wtedy, kiedy nie czujemy się dobrze (…),inaczej mówiąc zło nie może być złe w takim sensie, w jakim dobre jest dobre”
Autor ignoruje fakt, że dobro też często czynimy, bo okazuje się przydatne.

„To stwierdzenie jest słuszne, jeśli dobrze je rozumiemy, a niesłuszne, jeśli rozumiemy źle” - brzmi to jak żart, ale niestety nie jest. To przykład grafomaństwa, które autor sprzedaje nam jako głęboką myśl.

W połowie lektury robi się jeszcze gorzej. Zamiast solidnych argumentów, dostajemy straszenie Bogiem.
Autor sugeruje, że kto nie wybierze „właściwej strony”, ten zostanie odrzucony.
To nie jest wsparcie dla wątpiących, tylko religijna manipulacja. Wystarczy porównać jego narrację z Biblią:
On pisze: „Bóg pragnie tylko ludzi pewnego pokroju”.
Tymczasem Biblia mówi jasno: Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni.

Nie dość, że autor wybiórczo cytuje i interpretuje, to jeszcze przy okazji próbuje grać proroka, który „wie, czego chce Bóg”. To brzmi jak fanatyzm ubrany w filozoficzne zdania.

Książka jest pełna nielogiczności: raz wszystko jest grzechem, innym razem Bóg wszystko wybacza, a za chwilę znowu grozi potępieniem. To wpędza w kompleksy i zostawia czytelnika w poczuciu, że zawsze będzie niewystarczający.

Na dodatek pojawiają się fragmenty żywcem wyjęte z prawicowych kazań: autor dosłownie pisze, że kto nie chce umrzeć za ojczyznę, ten jest chory psychicznie i trzeba go leczyć. Takie stwierdzenia nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem, tylko z politycznym ekstremizmem.

Na plus? Książkę czyta się szybko, jest ładnie wydana, a w rozdziałach 7–8 faktycznie znalazłem kilka sensowniejszych refleksji, które otworzyły mi oczy na pewne sprawy. Doceniam też cytat: „Masz nienawidzić grzechu, a nie grzesznika”

Poza tym jednak, całość to dla mnie pseudointelektualne popisy człowieka, który zadaje pytania pod własną narrację i sam sobie na nie odpowiada, próbując przekonać, że to absolutna prawda. 1/10

Książka zaczyna się jak typowy poradnik samorozwojowy, od pustego lania wody, które nic nie wnosi. Autor obiecuje, że to pozycja „dla tych, którzy chcieliby wierzyć, ale intelekt im nie pozwala”, a tymczasem serwuje zestaw pseudo-filozoficznych fikołków, które nijak nie pomagają w realnych wątpliwościach.

Już pierwsze cytaty rozkładają mnie na łopatki. Zdania w...

Cóż... Spodziewałem się czegoś lepszego. Początek w niczym mnie nie zaskoczył, ale końcówka już tak. Jest to dobra książka dla rozpoczynających swoją przygodę z chrześcijaństwem.

Cóż... Spodziewałem się czegoś lepszego. Początek w niczym mnie nie zaskoczył, ale końcówka już tak. Jest to dobra książka dla rozpoczynających swoją przygodę z chrześcijaństwem.

Bardzo wartościowe ukazanie podstaw chrześcijaństwa.

Bardzo wartościowe ukazanie podstaw chrześcijaństwa.

Bardzo ciekawe spojrzenie na chrześcijaństwo oraz jego doktryny. Wyjaśnione w sposób przystępny i zrozumiały.

Bardzo ciekawe spojrzenie na chrześcijaństwo oraz jego doktryny. Wyjaśnione w sposób przystępny i zrozumiały.

Spodziewałem się znacznie więcej po C.S Lewisie, niż przełożenie świata idei platona na moralność (skoro widzisz kulawą krowę, ale wiesz, że to krowa, to musi istnieć świat idei, gdzie jest idealna krowa - dla Lewisa, musi tak istnieć źródło moralności). Same wywody są bardzo ładne, niektóre wyśmienite, ale raz na jakiś czas robi przeskok którego nie tłumaczy, jakby miał nadzieję, że czytelnik nie zauważy. Jest jedna tabliczka mnożenia, tak jak jest jedna prawda - marginalne odniesienie się do innych kultur i tego, że tabliczka mnożenia, jest przecież umową społeczną, a nie prawdą objawioną. Są też inne systemy liczbowe. Stwierdzenie, że istenienie jest dobre bo tak, więc skoro zło istnieje, to czerpie z dobra. Zła nie można robić dla zła (bo to tylko wypaczone dążenie do dobra),za to dobro dla dobra można, jeszcze jak. Dotrwałem do połowy, może potem jest lepiej.

Spodziewałem się znacznie więcej po C.S Lewisie, niż przełożenie świata idei platona na moralność (skoro widzisz kulawą krowę, ale wiesz, że to krowa, to musi istnieć świat idei, gdzie jest idealna krowa - dla Lewisa, musi tak istnieć źródło moralności). Same wywody są bardzo ładne, niektóre wyśmienite, ale raz na jakiś czas robi przeskok którego nie tłumaczy, jakby miał...

Książka ogólnie dobrze przedstawia istotę chrześcijaństwa, ma przy tym kilka szczególnie mocnych momentów, kilka wyraźnie słabszych. Rzeczywiście do logiki wywodu można się w wielu miejscach przyczepić, zgadzam się na przykład, że wyprowadzając istnienie Boga autor przesadnie sili się na obiektywizm zamiast otwarcie napisać "tu i tu jest luka, którą wytknie człowiek niewierzący, bo w tym miejscu bez wiary nie pojedziemy dalej", ja nawet mogę się rozerwać intelektualnie znajdując tę lukę - ale nie będę za nią skreślał książki, bo to było dla mnie od początku oczywiste, że obiektywnego dowodu na istnienie Boga w niej nie znajdę. Rzeczywiście fragment o tym, że to mężczyzna powinien być głową rodziny, mimo że co do treści się z nim zgadzam, w formie niestety jest niezbyt udany. Natomiast z ogólnych pozytywów mogę wymienić wiele bardzo udanych porównań przybliżających istotę przekazu, a z konkretnych: szczególnie podobały mi się rozdziały o przebaczeniu, o pysze i o zawierzeniu, a także wyraźne podkreślenie różnicy między miłością a zakochaniem (kultura masowa mocno zaciera tę różnicę, a brak jakiegokolwiek funkcjonującego rozróżnienia w języku angielskim uważam za haniebne). Osobiście oczekiwałem trochę więcej obiektywizmu niż dostałem, ale niektórym może to odpowiadać.

Książka ogólnie dobrze przedstawia istotę chrześcijaństwa, ma przy tym kilka szczególnie mocnych momentów, kilka wyraźnie słabszych. Rzeczywiście do logiki wywodu można się w wielu miejscach przyczepić, zgadzam się na przykład, że wyprowadzając istnienie Boga autor przesadnie sili się na obiektywizm zamiast otwarcie napisać "tu i tu jest luka, którą wytknie człowiek...