Will Grayson, Will Grayson

Niestety polskie tłumaczenie pozostawia wiele do życzenia, psuje klimat, może w oryginale trochę by się uratowała ale nie wiem co by mogło tutaj pomóc. Nie polecam.

Niestety polskie tłumaczenie pozostawia wiele do życzenia, psuje klimat, może w oryginale trochę by się uratowała ale nie wiem co by mogło tutaj pomóc. Nie polecam.

Jakaś pomyłka. Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl? Ocena 7.0? 𝕋𝕆!?
„Akcja” zaczyna się dopiero na 130 stronie, ale umieściłam to słowo w cudzysłowie, bo to strasznie rozciągnięta i nudna akcja. Na tej stronie w końcu spotykają się Wille Graysony – dwie ciamajdy, postacie napisane kompletnie w sposób miałki. Do zapomnienia. Jedyne czym się różnią, to orientacją seksualną, bo obydwaj nie umieją wziąć spraw w swoje ręce, wyrazić swoich uczuć i wolą się już na wstępie ze wszystkim poddawać.

Już postacie drugoplanowe były ciekawsze, nawet taka Maura czy Jane. Zaś Kruchy to był kompletnym 𝘱𝘦𝘳𝘱𝘦𝘵𝘶𝘶𝘮 𝘮𝘰𝘣𝘪𝘭𝘦.

Humor przeważnie mi nie siadał. Te wszystkie wzmianki o masturbacji i sam fakt, że miejscem kulminacyjnym tej powieści był, 𝒽𝑒 𝒽𝑒, sexshop. 𝒥𝒶𝒿𝒶 𝒿𝒶𝓀 𝒷𝑒𝓇𝑒𝓉𝓎. Było kilka „żartów” kompletnie żałosnych i przekleję je poniżej:

„odreagowuje, robiąc nam codziennie kartkówki i zadając pedalskie projekty takie jak »zaprojektuj własną atrakcję w eurodisneylandzie«. a potem udaje całą zdziwioną, gdy mówię coś w rodzaju »moja atrakcja w disneylandzie to minnie używająca dildo, żeby się zabawić z mikim«”.

„pomyślałam, że jeśli nie masz nic do roboty, mogłabym ci urodzić dzieci. no, ale cóż... chyba zadzwonię do józefa i poproszę, żeby mnie przeleciał w żłóbku i spłodził kolejne święte dzieciątko”. (To była ironiczna wypowiedź jednej z postaci, ale i tak nisko.)

„– Kruchy! – wołam, ale się nie odwraca, tylko dalej podskakuje. Nie ruszam w hołubcach za tym wariatem, lecz, o dziwo, uśmiecham się pod nosem. Może i jest złowrogim czarnoksiężnikiem, ale sam o sobie decyduje, i jeżeli ma ochotę poruszać się jak gigantyczny Tygrysek, to jego prawo dużego Amerykanina”. (To nie jest o tyle żałosne, co bardzo drętwo przetłumaczone.)

Emo Willa Graysona na siłę próbowano zrobić 𝘦𝘨𝘨𝘺, chociażby tym pisaniem jego perspektywy małą literą. Sztucznie i zbędnie to wypadło.
Strasznie się umęczyłam. Dociągnęłam do końca lektury i od razu myślę, jak się tego 𝐩𝐨𝐳𝐛𝐲ć z mojej półki.

Johnie Greenie, haniebnie mnie zawiodłeś. Lub, gdyby to określić językiem z tej książki, dałeś dupy.

2/10

Jakaś pomyłka. Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl? Ocena 7.0? 𝕋𝕆!?
„Akcja” zaczyna się dopiero na 130 stronie, ale umieściłam to słowo w cudzysłowie, bo to strasznie rozciągnięta i nudna akcja. Na tej stronie w końcu spotykają się Wille Graysony – dwie ciamajdy, postacie napisane kompletnie w sposób miałki. Do zapomnienia. Jedyne czym się...

O tym, że prawdziwych przyjaciół nie kupisz w każdym sklepie z przyjaciółmi.
Bohaterami tej książki jest dwóch nastoletnich Willów Graysonów, którzy pewnego dnia wpadają na siebie kompletnym przypadkiem w miejscu, w którym żaden z nich zwykle nie bywa. Samo spotkanie jest zaskakująco mało znaczące, właściwie nie dzieje się wówczas nic przełomowego, a jednak w szerszej perspektywie okazuje się ono dla obu Willów impulsem do tego, żeby spojrzeć z boku na siebie i swoje relacje z innymi, choć oni sami właściwie już do samego końca nie spotykają się ponownie. Obu chłopców łączy to, że są swego rodzaju outsiderami. Pierwszy Will nie lubi być w centrum uwagi, niewychylanie się jest jego strategią na życie, często idzie z prądem, ulegając wpływom innych, bardziej charyzmatycznych osób. Drugi Will jest zbuntowanym nastolatkiem, zmagającym się z depresją (i na mój gust trochę za bardzo celebrującym własny ból istnienia),izolującym się od świata i żyjącym w przekonaniu, że mało kto jest godzien całować go w pierścień. Ciężko tego bohatera polubić (przynajmniej z początku),a nie pomaga fakt, że wydaje mi się trochę "niedopisany", pierwszy Will wydawał mi się jako postać zdecydowanie pełniejszy i lepiej wykreowany.
Cała książka jest jedną wielką odą do przyjaźni, a romanse (choć też obecne, w ilości aż dwóch sztuk) są tutaj raczej na drugim planie. Jednym z najważniejszych wątków jest kryzys, który jeden z Willów przeżywa w relacji ze swoim najlepszym przyjacielem. Książka rozprawia się tutaj z taką wizją przyjaźni, według której przyjaciele są głównie publicznością, z którą spędza się wolny czas i którą można odstawić na boczny tor, kiedy pojawia się opcja na związek. Pokazuje przy tym, jak kluczowa jest rola zwykłej szczerej rozmowy i wyraźnego stawiania granic, ale także gotowość do odpuszczania pewnych spraw i akceptowanie siebie nawzajem, bez prób zmieniania kogoś na siłę. Bardzo podobało mi się też podkreślenie tego, że miłość nie jest uczuciem zarezerwowanym tylko dla relacji romantycznych i że przyjaciół też można kochać w zupełnie pozbawiony erotyzmu sposób.
Oprócz tego dosyć sporo miejsca zajmuje wątek przygotowywania szkolnego musicalu autorstwa jednego z drugoplanowych bohaterów i opartego o wątki z jego biografii. W tych momentach książka balansuje nieco pomiędzy kampem a kiczem, ale w ogólnym rozrachunku wypada to całkiem przyjemnie, a nieco już dziś zużyte nawiązanie do "Spartakusa" wywołało uśmiech na mej twarzy zgorzkniałego grzyba. Mimo wszystko urocze młodzieżówki są dobre, bo są dobre i urocze, cbdu.

O tym, że prawdziwych przyjaciół nie kupisz w każdym sklepie z przyjaciółmi.
Bohaterami tej książki jest dwóch nastoletnich Willów Graysonów, którzy pewnego dnia wpadają na siebie kompletnym przypadkiem w miejscu, w którym żaden z nich zwykle nie bywa. Samo spotkanie jest zaskakująco mało znaczące, właściwie nie dzieje się wówczas nic przełomowego, a jednak w szerszej...

W porządku, ale inne książki tego autora bardziej przypadły mi do gustu.

W porządku, ale inne książki tego autora bardziej przypadły mi do gustu.

Z jednej strony fajna, z drugiej kiepska i w złym sensie wulgarna. Taki przeciętniak. Osobiście uważam że nic szczególnego. Ciekawe wątki zostały poruszone, fajnie ukazana przyjaźń między Kruchym a Willem (tym pierwszym),jednak nie wydaje mi się żebym za kilka miesięcy pamiętała o co w niej chodziło.

Z jednej strony fajna, z drugiej kiepska i w złym sensie wulgarna. Taki przeciętniak. Osobiście uważam że nic szczególnego. Ciekawe wątki zostały poruszone, fajnie ukazana przyjaźń między Kruchym a Willem (tym pierwszym),jednak nie wydaje mi się żebym za kilka miesięcy pamiętała o co w niej chodziło.

Mega fajna młodzieżówka.

Mega fajna młodzieżówka.

Książka zabawna, sarkastyczna, pokrzepiająca, młodzieżowa- i to ostatnie to słowo-klucz. Kilkanaście lat temu podobałaby mi się bardziej, teraz była po prostu okej.

Książka zabawna, sarkastyczna, pokrzepiająca, młodzieżowa- i to ostatnie to słowo-klucz. Kilkanaście lat temu podobałaby mi się bardziej, teraz była po prostu okej.

Bardzo przyjemna fabuła napisana w ciekawej formule. Zaskoczyła mnie. Lubię książki dla młodzieży, czasami po takie sięgam i tę mogę polecić z czystym sumieniem. Pełna różnego rodzaju emocji: od śmiechu do smutku. Przeczytałam jednym tchem.

Bardzo przyjemna fabuła napisana w ciekawej formule. Zaskoczyła mnie. Lubię książki dla młodzieży, czasami po takie sięgam i tę mogę polecić z czystym sumieniem. Pełna różnego rodzaju emocji: od śmiechu do smutku. Przeczytałam jednym tchem.

Młodzieżówka w starym stylu, wciągająca, przyjemna, jak to u Greena (książek Levithana nie znam, ale chętnie poznam) do bólu amerykańska w przedstawionych realiach i sposobie myślenia, przesadzona i przeintelektualizowana, ale taki jest właśnie styl autora i albo się go kupuje albo nie. Mnie historia Willów w pewien sposób urzekła. Polecam.

Młodzieżówka w starym stylu, wciągająca, przyjemna, jak to u Greena (książek Levithana nie znam, ale chętnie poznam) do bólu amerykańska w przedstawionych realiach i sposobie myślenia, przesadzona i przeintelektualizowana, ale taki jest właśnie styl autora i albo się go kupuje albo nie. Mnie historia Willów w pewien sposób urzekła. Polecam.

Szczerze nie wiem co sądzić o tej książce, niby fajna i śmieszna niby nudna i cringowa, ale i tak przeczytałam w 2 dni. Polecam.


Ps. Pierwszy Will był lepszy.

@noxlla 🟣

Szczerze nie wiem co sądzić o tej książce, niby fajna i śmieszna niby nudna i cringowa, ale i tak przeczytałam w 2 dni. Polecam.


Ps. Pierwszy Will był lepszy.

@noxlla 🟣