Giuseppe Camuncoli

W świecie DC Comics widzieliśmy już wiele crossoverów – jedne były bardziej pamiętne, inne mniej. Ale „Nocne Koszmary” to wydarzenie, które postanowiło pójść w zupełnie innym kierunku. Zamiast typowej walki dobra ze złem w świetle dnia, tym razem bohaterowie musieli zmierzyć się z czymś znacznie bardziej przerażającym – własnymi lękami, które przybrały fizyczną formę i rozlały się na cały świat. Na scenę wchodzi Insomnia – tajemniczy i potężny złoczyńca, który nie atakuje ciał, lecz umysły. Pragnie Kamienia Koszmarów – mistycznego artefaktu zdolnego kontrolować rzeczywistość snu. Aby go zdobyć, pogrąża cały świat w głębokim śnie, zmuszając każdego do konfrontacji z własnymi, często traumatycznymi, wizjami. W tym chaosie wyróżnia się Deadman (Boston Brand),który opętuje ciało Batmana i staje się jedyną aktywną siłą mogącą działać na granicy jawy i snu. Wspiera go wskrzeszony Sandman (Wesley Dodds) – specjalista od snów i gazów usypiających – oraz Robin (Damian Wayne),który wnosi młodzieńczą determinację i szczerość. Razem próbują rozwikłać zagadkę tożsamości Insomnii i odnaleźć Kamień Koszmarów, zanim złoczyńca wykorzysta jego moc do przeniesienia snów do rzeczywistości. Z czasem odkrywamy, że Insomnia nie jest zwykłym psychopatą. Jego działania są napędzane żalem i gniewem po tragedii, za którą obwinia Ligę Sprawiedliwości. Jego zemsta ma wymiar niemal metafizyczny – nie chce tylko zniszczyć bohaterów, ale sprawić, by załamali się pod ciężarem własnych strachów i win. W finale całej opowieści stawka staje się jeszcze bardziej osobista – nie tylko dla Deadmana, ale i dla reszty bohaterów, którzy w końcu przebudzają się i muszą zmierzyć się z konsekwencjami tego, co przeszli w świecie snów. Granica między rzeczywistością a koszmarem zaczyna się zacierać, a Insomnia osiąga to, czego pragnął… ale niekoniecznie tak, jak przewidział. Deadman staje przed najtrudniejszym wyborem, a rozwiązanie konfliktu przychodzi z najmniej oczywistej strony. Zwycięstwo – o ile w ogóle można je tak nazwać – nie oznacza powrotu do status quo. Świat po Nocnych Koszmarach budzi się odmieniony, pełen niepokoju, nieufności i nowych tajemnic. A w cieniu pojawia się nowa figura – ktoś, kto nie śni… ale obserwuje. „Nocne Koszmary” robią wrażenie – to historia ambitna, pełna symboliki, świetnie narysowana i intrygująca w tonie. Największym plusem jest zdecydowanie Deadman jako protagonista – nietypowy, zagubiony, ale zdeterminowany. Wyróżnia się też klimat paranoi i sennego niepokoju, który rzadko kiedy trafia do głównej linii DC. Twórcy nie bali się eksplorować psychiki bohaterów – ich traum, poczucia winy, ukrytych lęków – i to wyszło zaskakująco dobrze. Jednak nie wszystko zagrało idealnie. Główna miniseria momentami traciła tempo – szczególnie w środkowych numerach, gdzie akcja potrafiła się przeciągać, a bohaterowie snuli się z miejsca na miejsce bez większych przełomów. Niektóre rozwiązania fabularne były przewidywalne, a zakończenie, choć efektowne, pozostawiło we mnie lekki niedosyt emocjonalny. W polskim wydaniu znalazła się tylko ta jedna poboczna historia – Zatanna. Szkoda, bo zdecydowanie chętnie przeczytałbym resztę. Czy warto? Jeśli jesteście fanami DC i szukacie czegoś bardziej mrocznego i psychologicznego niż typowa historia o ratowaniu świata – tak, warto. To crossover, który nie każdemu przypadnie do gustu, ale ma swój unikalny charakter. A choć fabuła nie zawsze utrzymuje równe tempo, to ogólny klimat i tematyka nadrabiają braki. „Nocne Koszmary” to sen, z którego nie da się tak po prostu obudzić – i o to właśnie chodzi.