Magdalena Szponar

Współpraca z @wydawnictwoniezwykle Początek tej książki to jeden wielki ból. Chociaż opis zdradzał, że pojawi się tutaj motyw straty bliskiej osoby, to jednak i tak nie dało się przygotować na te emocje. Solidnie sobie popłakałam, bo ostatnie chwile Cheyenne z tatą zostały bardzo poruszająco przedstawione 🥹. Zachwyt to odpowiednie słowo, żeby opisać, co czułam, poznając Sorena. Był totalnym gburem, ale o wielkim, złotym sercu. Jego ciche wsparcie mówiło więcej niż tysiąc słów. Był opoką dla Cheyenne, dawał jej poczucie bezpieczeństwa i odciążał z ranczerskich obowiązków. Nie mógł zabrać jej bólu, więc po prostu był obok. A ta jego mrukliwość w obecności Chey... Szybko go rozgryzłam i bardzo czekałam na te wszystkie momenty, w których Soren zacznie zdradzać swoje uczucia. Wśród nich pojawił się też jednak strach, bo ryzyko było duże. To przy Cheyenne – i z nią – Soren miał swój dom i bał się go stracić. Oboje zresztą dość długo wypierali swoje uczucia i wiem, że nie każdy jest fanem takiego slow burnu, ale ja go uwielbiam. Poszukiwania męża pewnie nie byłyby tak interesujące, gdyby nie sabotaż Sorena i intrygi bohaterów drugoplanowych. Ależ oni mi tym zapewnili rozrywkę 🤭. Pojawiło się kilka naprawdę zabawnych, ale też ekscytujących sytuacji. A wieczory spędzone na werandzie, pełne szczerości i bliskości udowadniały, jak zgranym duetem byli Cheyenne i Soren. Swoją drogą muszę też wspomnieć o opisach otoczenia, bo były po prostu przepiękne — zachody i wschody słońca, te wszystkie widoki… Aż momentami miałam ochotę po prostu przenieść się do tego małego miasteczka i tam zostać. Cała ta seria totalnie mnie kupiła, ale to właśnie ten tom skradł moje serce najbardziej. Ma w sobie coś wyjątkowego i na pewno zostanie mi w pamięci i w sercu na długo 🥹.