Polska dziennikarka, działaczka solidarnościowa i pisarka żydowskiego pochodzenia. Córka peerelowskiej dziennikarki i publicystki, Wilhelminy Skulskiej (1918-1998). Rodowita warszawianka. Absolwentka UW (biologia i psychologia). Na początku lat 80. XX w. zaczęła publikować w prasie solidarnościowej. Jedna z nielicznych już osób związanych z "Gazetą Wyborczą" od samego powstania dziennika. Jako dziennikarka przez 3 i pół roku zbierała informacje na temat zbrodni w Jedwabnem. Efektem tego była książka "My z Jedwabnego". Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, uhonorowana Nagrodą Wielką Fundacji Kultury. Wybrane publikacje: "Małe vademecum PEERELU z wycinków gazet podziemnych w formie kalendarza robotniczego na rok 1990" (z P. Bikontem i W. Cesarskim, Wydawnictwo "Agora", 1990),"Epitafia czyli uroki roztaczane przez niektóre zwłoki" (z Joanną Szczęsną, Prószyński i S-ka, 1998),"My z Jedwabnego" (Prószyński i S-ka, 2004),"Limeryki czyli o plugawości i promienistych szczytach nonsensu" (z Joanną Szczęsną, Prószyński i S-ka, 1998),"Lawina i kamienie. Pisarze wobec komunizmu" (z Joanną Szczęsną, Prószyński i S-ka, 2006).
Mąż: Piotr Bikont (rozwód).
7,2/10średnia ocena książek autora
4 387 przeczytało książki autora
6 775 chce przeczytać książki autora
45fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Fragment przemówienia Prezydenta A.Kwaśniewskiego wygłoszonego w Jedwabnem:"Z powodu tej zbrodni winniśmy błagać o prze-
baczenie cienie zma...
Fragment przemówienia Prezydenta A.Kwaśniewskiego wygłoszonego w Jedwabnem:"Z powodu tej zbrodni winniśmy błagać o prze-
baczenie cienie zmarłych i ich rodziny. Dlatego też dzisiaj, jako obywatel i jako prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, przepraszam. Przepraszam w imieniu
swoim i tych Polaków, których sumienie jest poruszone tamtą zbrodnią”.
Fragment książki z refleksją o uroczystości-Anna Bikont:"W sektorze dla gości widziałam Władysława Bartoszewskiego, Broni-
sława Geremka, Tadeusza Mazowieckiego, Bogdana Borusewicza, Henryka
Wujca, Leszka Millera, Włodzimierza Cimoszewicza. Żadna partia postsolidar-
nościowa poza Unią Wolności nie miała swych reprezentantów. Czy nikt nie
miał takiej potrzeby, czy obowiązywała dyscyplina partyjna? I czy dyscyplina
obowiązywała także księży? Spostrzegłam tylko księdza Adama Bonieckiego
z „Tygodnika Powszechnego”. W autokarze jechałam z księdzem Wojciechem
Lemańskim, proboszczem parafii w Otwocku, który na Wielkanoc 2001 roku
przygotował wystrój Grobu Pańskiego – w zgliszczach spalonej stodoły leżała
figurka Chrystusa. Dowiaduję się, że jest też razem ze swoimi parafianami
ksiądz Arkadiusz Nowak, zasłużony w udzielaniu pomocy chorym na AIDS.
I tyle. Róża Woźniakowska -Thun mówi:– Jestem w szoku. Bałam się, że nie dojadę na czas, takie będą tłumy. A tu
pusto. I gdzie są moi pasterze?
Podróż w czasie. Pamiętam Jacka Kuronia jak we wtorkowe wieczory po Wiadomościach, będąc ministrem pracy, w swojej nieśmiertelnej teksasowej koszuli, dokładnie tłumaczy swoje decyzje i pociągnięcia rządu. Mimo iż znałam, bardzo ogólnie, jego komunistyczne początki, zdawałam sobie sprawę, że paradoksalnie to pomaga mu w podejmowaniu decyzji (mój ogromny skrót myślowy).
Do dziś pozostaje w mej pamięci jako człowiek władzy, który przegrał, bo był zbyt uczciwy. Urodził się na Mickiewicza i tam zakończył swoje życie. A o tym życiu opowiadają nie tylko autorki książki, ale i ludzie, którzy go znali, pracowali z nim lub spędzali z nim czas.
Warto przeczytać tę książkę, jest bowiem bolesnym świadectwem naszego społeczeństwa. Daje do myślenia. Pozwala też spojrzeć z perspektywy czasu na tamten okres naszej historii.
Moja pozytywna ocena Jacka Kuronia po niej nie zmieniła się, ale pozwoliła zrozumieć pewne kwestie dotyczące naszej ojczyzny.
Wojna czy inne sytuacje graniczne w jednych wyzwalają najniższe instynkty, w innych heroizm i szlachetność o jakie sami siebie nie podejrzewali. Podczas wojny byli ludzie którzy z narażeniem życia ratowali innych ludzi, byli też tacy którzy ze strachu, nienawiści czy chęci zysku przyczyniali się do ich tragedii. Atmosfera wokół upamiętnienia zbrodni w Jedwabnym a także wokół tej książki pokazuje że jako naród nie potrafimy się skonfrontować z własną przeszłością, pielęgnujemy swoją martyrologię i mitologię w której zawsze jesteśmy po tej dobrej stronie, tymczasem ziarno które rodzi tak potworne owoce jakich ludzkość doświadczyła podczas drugiej wojny światowej jest w każdym z nas i to od nas zależy czy pozwolimy mu wykiełkować i zatruć nasze serce. Byli i są wśród nas bohaterzy, byli i są łajdacy, pomiędzy nimi jest większość tzw. przeciętnych ludzi i obyśmy nie musieli się na własnej skórze przekonywać kim możemy się stać i kim stalibyśmy się w warunkach zagrożenia i pogardy dla życia i człowieka.
