Zaklinacze samotności

Historie zaczynają się ciekawie i... no i byłoby na tyle,bo nie mają zakończenia, a jedynie paplaninę specjalisty. Nie do konca rozumiem założenie tej książki. Gdyby historie się jakoś skończyły, to interpretacja powodów takiego zakończenia byłaby uzasadniona, w tym przypadku nie wnosi nic.

Historie zaczynają się ciekawie i... no i byłoby na tyle,bo nie mają zakończenia, a jedynie paplaninę specjalisty. Nie do konca rozumiem założenie tej książki. Gdyby historie się jakoś skończyły, to interpretacja powodów takiego zakończenia byłaby uzasadniona, w tym przypadku nie wnosi nic.

Kilka historyjek o ludziach, niby to prawdziwych, ale jakoś bez przekonania. Po każdej z opowieści opinia specjalisty na temat postaci i ich sytuacji. Jakby utożsamić sobie któregoś z bohaterów ze znanymi sobie osobami to można przeczytać analizę i hop! zabawić się w psychologa i poradzić mu jak ma żyć.

Kilka historyjek o ludziach, niby to prawdziwych, ale jakoś bez przekonania. Po każdej z opowieści opinia specjalisty na temat postaci i ich sytuacji. Jakby utożsamić sobie któregoś z bohaterów ze znanymi sobie osobami to można przeczytać analizę i hop! zabawić się w psychologa i poradzić mu jak ma żyć.

Samotność to od początku istnienia ludzka bolączka. Przerobiona, opracowana i przetworzona na miliardy sposobów. Skoro napisano i stworzono w tej materii już tak wiele, to ogromną trudność sprawia zrobienie tego w oryginalnej formie. No i niestety autorom nie udało się nadać tematowi ciekawego, nowego kształtu. Mimo, iż wielobarwność i - powiem to - PIĘKNO tej emocji, próbowali pokazać pod różnymi kątami, to efekt pozostał mizerny. Powstał kolejny poradnik o tym, że robimy sobie wzajemnie krzywdę. A właściwie, to głównie sami ją sobie robimy, bo nie umiemy ze sobą rozmawiać i w porę nie zauważamy, że jesteśmy społecznie nieprzystosowani.

Całość na: http://alicyawkrainieslow2.blogspot.com/2014/08/i-musza-byc-lody-nie-sorbet-bo-sorbet.html

Samotność to od początku istnienia ludzka bolączka. Przerobiona, opracowana i przetworzona na miliardy sposobów. Skoro napisano i stworzono w tej materii już tak wiele, to ogromną trudność sprawia zrobienie tego w oryginalnej formie. No i niestety autorom nie udało się nadać tematowi ciekawego, nowego kształtu. Mimo, iż wielobarwność i - powiem to - PIĘKNO tej emocji,...

Zwykłe historie, zwykłych ludzi, którym nie brak problemów, opatrzone dodatkowym komentarzem, którego celem było interpretacja, wyjaśnienie motywów zachowania. Komentarze te czasami budziły moje wątpliwości.

Zwykłe historie, zwykłych ludzi, którym nie brak problemów, opatrzone dodatkowym komentarzem, którego celem było interpretacja, wyjaśnienie motywów zachowania. Komentarze te czasami budziły moje wątpliwości.

Książkę czyta się dość szybko, choć z przerwami na refleksję, czy też autorefleksję. Nawet jeśli nie jesteśmy podobni do wymienionych tam postaci, myślę że każdemu w mniejszym czy większym stopniu uda się odnaleźć jakąś cząstkę siebie. A nawet jeśli nie to i tak warto przeczytać. Historie bohaterów - "Zaklinaczy" tudzież "oswajaczy" samotności - brzmią przekonująco. Każda opatrzona jest komentarzem seksuologa Wiesława Sokoluka. Komentarze te czytałam z wielkim zainteresowaniem, często przyznając im rację, choć żadnym fachowcem w tym obszarze nie jestem, więc mogę się mylić. Najbardziej przemówił do mnie fakt, że pan Sokoluk nie ocenia wskazanych mu postaci, a po prostu analizuje ich postępowanie i w sposób przystępny wyjaśnia gdzie tkwi przyczyna ich problemów. Szczególnie istotne jest też wskazanie, w jaki sposób możliwe jest rozwiązanie tych problemów.
Moim zdaniem książka zdecydowanie warta przeczytania.

Książkę czyta się dość szybko, choć z przerwami na refleksję, czy też autorefleksję. Nawet jeśli nie jesteśmy podobni do wymienionych tam postaci, myślę że każdemu w mniejszym czy większym stopniu uda się odnaleźć jakąś cząstkę siebie. A nawet jeśli nie to i tak warto przeczytać. Historie bohaterów - "Zaklinaczy" tudzież "oswajaczy" samotności - brzmią przekonująco. Każda...

smutne życiowe historie,rożne jak ludzie

smutne życiowe historie,rożne jak ludzie

'Zaklinacze samotności' przyszli do mnie sami. Od lat ludzie zwierzają mi się, opowiadają całe swoje życie, a właściwie dzieje niespełnionych uczuć i oczekiwań wobec mężczyzny, przyjaciela, brata, matki… Te historie żyły we mnie i trochę nie dawały mi spokoju. Pewnego dnia postanowiłam je uwolnić i spisać.

Ten cytat pochodzi z okładki książki, spodobał mi się tak bardzo, że postanowiłam go tutaj podać.

Poznajemy tu ludzi, prawdziwych, z realnymi problemami, z radościami i smutkami, z tajemnicami, których się wstydzą, boją wyjawić, mają za sobą niewesołą przeszłość, przeżycia, nie potrafią się uporać z relacjami z matką czy inną bliską osobą, potrzebują kogoś, kto ich wysłucha, doradzi, stąd też po każdej opisanej przez autorkę historii dowiadujemy się, co myśli o tej sytuacji terapeuta. Prawda, że ciekawie napisana książka? Zupełnie inna niż wszystkie, jej forma zachęca do zapoznania się z nią, bo wiele możemy zrozumieć, odnaleźć być może samych siebie wśród bohaterów? Kto wie?

"Zaklinacze samotności" to naprawdę piękny tytuł, bardzo adekwatny do tego, co znajdujemy w treści. Napisany został przez Magdalenę Kuydowicz, która jest dziennikarką telewizyjną, w tej chwili pracującą dla Tvn Style, w przeszłości 10 lat poświęciła programowi "Kawa czy herbata". Pisaniem zajmuje się od lat, uwielbia też czytać, gotować, grać w tenisa, spacerować z ukochaną psinką Sonią.

W napisaniu tego poradnika pomógł autorce seksuolog i terapeuta Wiesław Sokoluk, który pracuje od 30 lat prowadząc praktykę psychoterapeutyczną, jak też zajmuje się nauką i szkoleniem w dziedzinie seksuologii. Od wielu lat pisze poradniki, publikuje w prasie.

Myślę, że ten duet doskonale poradził sobie z postawionymi przed sobą zadaniami, a książka napisana jest w taki sposób, że nie odczuwa się w niej typowego poradnikowego stylu i języka.

W tych opowieściach, zaczerpniętych prosto z życia, nie znajdziemy prostej i jednoznacznej oceny bohaterów, krytykowania ich, poznamy za to spojrzenie z każdej strony, uzyskamy wyjaśnienie, dlaczego dzieje się tak, a nie inaczej, dlaczego ta czy inna osoba nie radzi sobie w życiu, nie potrafi nawiązać kontaktu, czy wytrwać w związku, zaangażować się. Oczywiście prawda czasem bywa trudna, okrutna, a współautor złośliwy, ale mimo wszystko skuteczny i zapewne ma rację. Nie zawsze jest tak, że to inni są przyczyną naszych niepowodzeń, czasami sami sobie robimy krzywdę, sami skazujemy się na samotność, na ból, na niezrozumienie, na udrękę, na cierpienie.

Trudno zrozumieć niektórych bohaterów, ale warto przeczytać tę książkę, bo być może odnajdziemy tu samych siebie?

'Zaklinacze samotności' przyszli do mnie sami. Od lat ludzie zwierzają mi się, opowiadają całe swoje życie, a właściwie dzieje niespełnionych uczuć i oczekiwań wobec mężczyzny, przyjaciela, brata, matki… Te historie żyły we mnie i trochę nie dawały mi spokoju. Pewnego dnia postanowiłam je uwolnić i spisać.

Ten cytat pochodzi z okładki książki, spodobał mi się tak bardzo,...

Można powiedzieć, że jest to książka która czyta się lekko i szybko. Nie jestem fanem opowiadań, bo jak tylko wejdę w klimat i w postacie bohaterów to już się kończy i znowu od nowa muszę się "aklimatyzować". Niemniej podobała mi się.

Można powiedzieć, że jest to książka która czyta się lekko i szybko. Nie jestem fanem opowiadań, bo jak tylko wejdę w klimat i w postacie bohaterów to już się kończy i znowu od nowa muszę się "aklimatyzować". Niemniej podobała mi się.

dobrze się czyta – to jedyna zaleta tej książki, ale nie spodziewam się odkrywczych treści; analiza postaci moim zdaniem powierzchowna, bez wysilania się na coś więcej - jakby autorzy (zwłaszcza p. Sokoluk) nie dowierzali inteligencji czytelnika… a szkoda. Komentarze na poziomie kącika porad kuchennej gazety , zmarnowany temat

dobrze się czyta – to jedyna zaleta tej książki, ale nie spodziewam się odkrywczych treści; analiza postaci moim zdaniem powierzchowna, bez wysilania się na coś więcej - jakby autorzy (zwłaszcza p. Sokoluk) nie dowierzali inteligencji czytelnika… a szkoda. Komentarze na poziomie kącika porad kuchennej gazety , zmarnowany temat

Jest, w mojej ocenie dobra, ze względu na pomysł, aby pod każdym opowiadaniem znalazł się komentarz psychologa. I to bez względu na trafność Jego oglądu.

Jest, w mojej ocenie dobra, ze względu na pomysł, aby pod każdym opowiadaniem znalazł się komentarz psychologa. I to bez względu na trafność Jego oglądu.