Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Chroma: Księga Kolorów

Tłumaczenie: Paweł Świerczek
Wydawnictwo: Instytucja Filmowa Silesia Film
7,88 (8 ocen i 2 opinie) Zobacz oceny
10
2
9
0
8
3
7
1
6
2
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Chroma: A Book of Color
data wydania
ISBN
9788392389767
liczba stron
187
słowa kluczowe
kolor
kategoria
sztuka
język
polski

Pierwsza książka Dereka Jarmana przetłumaczona na język polski. Reżyser Caravaggia proponuje kolorową antropologię kultury, która w założeniach jest tyleż prosta, co rewolucyjna. Spojrzenie na świat przez pryzmat barw przynosi zaskakujące odkrycia, wychodzące daleko poza horyzont historii sztuki. Kolor jest bowiem jednym z najintensywniejszych bodźców, oddziałujących nie tylko na wzrok – może...

Pierwsza książka Dereka Jarmana przetłumaczona na język polski. Reżyser Caravaggia proponuje kolorową antropologię kultury, która w założeniach jest tyleż prosta, co rewolucyjna. Spojrzenie na świat przez pryzmat barw przynosi zaskakujące odkrycia, wychodzące daleko poza horyzont historii sztuki. Kolor jest bowiem jednym z najintensywniejszych bodźców, oddziałujących nie tylko na wzrok – może on posiadać fakturę, zapach, temperaturę i wielką polityczną moc. Jednocześnie jest faktorem szalenie zdradliwym i nietrwałym. Fascynujące tropy, które Jarman zostawia, są jednocześnie pełne pułapek. Autor często sam to sygnalizuje, a kluczowa teza wywodu autora brzmi: „kolor kłamie”.

Derek Jarman pisał „Księgę kolorów” u krańca swojego życia – tracąc wzrok, będąc świadomym nieuchronnej śmierci z powodu powikłań związanych z AIDS. W pewnym wymiarze Chroma to nieoczywista autobiografia ojca nowego kina queerowego, jednego z pionierów filmowego postmodernizmu, a także znakomitego poety, malarza i ogrodnika. To zapis stanu ducha artysty, jak również klimatu panującego w Wielkiej Brytanii przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

 

źródło opisu: http://silesiafilm.com/wydawnictwo

źródło okładki: http://www.silesiafilm.com/prasa

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
lapsus książek: 1633

Raport odchodzących kolorów

Derek Jarman, jeśli ktoś nie wie, to jeden z najwybitniejszych filmowców, jakich nosiła ziemia. Był nie tylko reżyserem ale także malarzem. To właśnie wykształcenie plastyczne wpływało na wyjątkowy styl i stronę wizualną jego filmów. Ujmując rzecz szerzej, Derek Jarman był artystą awangardowym, łączącym wiele dziedzin sztuki. Można stwierdzić, że w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych jako związany z punkową kontrkulturą i nurtami LGBT stał się prekursorem tego, co dziś określa się sztukami wizualnymi. Derek Jarman był też pisarzem – jego ostatnie dzieło, „Chroma. Historia kolorów”, otrzymujemy właśnie do rąk dzięki wydawnictwu filmowemu „Silesia Film”.

W 1994 Derek Jarman miał zaledwie 52 lata. Był to ostatni rok jego życia. Umierał na AIDS, plagę końca XX-go wieku. Tracił wzrok, zmysł będący jego narzędziem pracy. Jarman należał do grona reżyserów-malarzy. Podobnie jak Andrzej Wajda traktował obiektyw kamery jak malarski pędzel. Tracąc z dnia na dzień wzrok, opisując jak coraz słabsze ciało stawia opór duchowi, wiedzie Jarman poprzez historię kolorów jako pragnienie zatrzymania odchodzącego świata. „Chroma. Księga kolorów” to ostatnie dzieło twórcy „Caravaggia”, dzieło napisane tuż przed śmiercią.

Kolory, ich rola w sztuce i życiu narratora. „Chroma” to osobliwy poemat, łączący traktat o sztuce z biograficzną opowieścią o chorobie i umieraniu. Ta książka buzuje od wiedzy i cytatów, pokazuje jak awangardowy twórca szukał inspiracji w klasycznej sztuce, filozofii i...

Derek Jarman, jeśli ktoś nie wie, to jeden z najwybitniejszych filmowców, jakich nosiła ziemia. Był nie tylko reżyserem ale także malarzem. To właśnie wykształcenie plastyczne wpływało na wyjątkowy styl i stronę wizualną jego filmów. Ujmując rzecz szerzej, Derek Jarman był artystą awangardowym, łączącym wiele dziedzin sztuki. Można stwierdzić, że w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych jako związany z punkową kontrkulturą i nurtami LGBT stał się prekursorem tego, co dziś określa się sztukami wizualnymi. Derek Jarman był też pisarzem – jego ostatnie dzieło, „Chroma. Historia kolorów”, otrzymujemy właśnie do rąk dzięki wydawnictwu filmowemu „Silesia Film”.

W 1994 Derek Jarman miał zaledwie 52 lata. Był to ostatni rok jego życia. Umierał na AIDS, plagę końca XX-go wieku. Tracił wzrok, zmysł będący jego narzędziem pracy. Jarman należał do grona reżyserów-malarzy. Podobnie jak Andrzej Wajda traktował obiektyw kamery jak malarski pędzel. Tracąc z dnia na dzień wzrok, opisując jak coraz słabsze ciało stawia opór duchowi, wiedzie Jarman poprzez historię kolorów jako pragnienie zatrzymania odchodzącego świata. „Chroma. Księga kolorów” to ostatnie dzieło twórcy „Caravaggia”, dzieło napisane tuż przed śmiercią.

Kolory, ich rola w sztuce i życiu narratora. „Chroma” to osobliwy poemat, łączący traktat o sztuce z biograficzną opowieścią o chorobie i umieraniu. Ta książka buzuje od wiedzy i cytatów, pokazuje jak awangardowy twórca szukał inspiracji w klasycznej sztuce, filozofii i poezji. Jarman pokazuje, że sztuka nie może istnieć bez wiedzy, bez świadomości, nie może być emanacją jednorazowych emocji ale świadomym procesem oddziaływania myśli i tradycji na akt tworzenia. Znajdziemy tu koncepcje dotyczące poszczególnych kolorów, sięgające starożytności oraz reminiscencje z własnego życia, które także jest przeżywaniem poprzez kolory.

No i jest to opowieść o życiu i śmierci homoseksualnego artysty. Filmy Dereka Jarmana są utożsamiane z nurtem LGBT, bowiem kadry jego filmów przenika homoerotyczna energia. Jarman nie wahał się jej poszukiwać w dziełach klasycznych artystów takich jak Caravaggio czy Michał Anioł. Tak jest także w książce, gdzie historia kolorów staje się historią miłosnych uniesień, spazmów i drżeń, historią zakazanego świata kolorowych odszczepieńców – wspomnień rozkoszy na krótko przed odejściem.

A sama książka jako przedmiot? Przepięknie wydana. Okładka mieni się odblaskami bieli. Szerokie marginesy służą do umieszczania przypisów, których „Chroma” wymaga wiele - nie trzeba ich szukać na końcu książki i można na bieżąco śledzić komentarze do tekstu, co bardzo ułatwia lekturę. W ogóle ta biała książka ma dużo przestrzeni – wydawca nie oszczędzał na wysokiej jakości papierze i rzeczywiście czuć tę lekkość podczas lektury, że ta trudna momentami, poetycka i zarazem wypełniona erudycją biografia opowiedziana kolorami jest jak puch. To wrażenie lekkości to także ciężar ludzkiego życia, które dobiega końca. Pod względem edytorskim „Chroma” jest wyjątkowej urody przedmiotem. A do tego ta czarna zakładka z fiszkami do przyklejenia – cudowna robota wydawnictwa Silesia Film.

Sławomir Domański

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (53)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 832
czytankianki | 2017-11-08
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: wrzesień 2017

Według słownika języka polskiego chroma to pigment malarski otrzymywany z siarczanu ołowiu lub chromianów, ale i jedna z trzech cech barwy, odpowiadająca jej nasyceniu. Nasycona kolorami jest z pewnością książka Dereka Jarmana (1942-1994), choć szarawa, opalizująca okładka raczej przeczy temu stwierdzeniu. W środku nie ma też ilustracji, a jednak podczas lektury myśli się kolorami, i nie tylko kolorami:

[...] Nazwy brązowych barwników są słodkie i jadalne. Można kupić płaszcz w kolorze karmelowym, toffi, migdałowym, kawowym, czekoladowym albo curry. Brąz to słodkość i pożywienie. Był kiedyś kolor nazywany grzankowym.

Jarman był zafascynowany malarstwem i sam malował. Wyrazem tej pasji były również jego filmy fabularne, np. skąpany w złocie i czerwieni Caravaggio (1986) pełen był żywych obrazów nawiązujących do dzieł włoskiego mistrza. Chroma powstała pod koniec życia artysty, kiedy stopniowo tracił wzrok. Książkę można czytać na wyrywki, bo w istocie stanowi zbiór dość luźnych...

książek: 98
wypuklytalerz | 2017-09-16
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2017
Przeczytana: 16 września 2017

Poetyckie, skrajnie introspektywne dryfowanie po kolorkach wychodzi Jarmanowi lepiej na ekranie niż papierze, ale i tak podziwiam szafowanie faktami/cytatami obdartymi z akademizmu na rzecz zanurzenia się w samym sobie.
(a samo wydanie to już cud zupełnie oddzielny)

książek: 3015
starshefa | 2018-01-08
Na półkach: 2018, Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 08 stycznia 2018
książek: 84
delfinapotocka | 2017-11-17
Na półkach: Przeczytane
książek: 559
Michał Hernes | 2017-11-05
Na półkach: Przeczytane
książek: 5
enshots | 2017-10-27
Na półkach: Przeczytane
książek: 1633
lapsus | 2017-09-09
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 09 września 2017
książek: 8
PatrykTomiczek | 2017-07-24
Na półkach: Przeczytane
książek: 874
Kadith91 | 2018-01-12
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 4
hirondelle | 2018-01-03
Na półkach: Chcę przeczytać
zobacz kolejne z 43 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
zgłoś błąd zgłoś błąd