Pandora

Uwielbiam książki postapokaliptyczne! Tutaj pierwszy raz zetknęłam się z narracją osoby zarażonej, samego zombie co jest ogromnym plusem i niemałym zaskoczeniem. Ta książka ogólnie jest dla mnie miłym zaskoczeniem, narracja każdego z bohaterów pozwala szerzej spojrzeć na perspektywę tego nowego świata i wczuć się w ich sytuację i całą historię.
Inaczej zaczęłam postrzegać też samych zombie, co jeszcze raz podkreślę pierwszy raz spotykam się z zombie, które mówi, myśli i wydaje się, że czuje. Sprawia to, że człowiek ma do niego dokładnie taki sam albo przynajmniej podobny stosunek jak Helen.
Bardzo lubię, kiedy w takich książkach jest wyjaśnione jak doszło do zarazy, co ją spowodowało i praca nad tym, żeby ocalić od niej świat.

Ogromnie żałuję, że dwie inne książki autora w podobnym tonie nie są przetłumaczone na j. polski.

Uwielbiam książki postapokaliptyczne! Tutaj pierwszy raz zetknęłam się z narracją osoby zarażonej, samego zombie co jest ogromnym plusem i niemałym zaskoczeniem. Ta książka ogólnie jest dla mnie miłym zaskoczeniem, narracja każdego z bohaterów pozwala szerzej spojrzeć na perspektywę tego nowego świata i wczuć się w ich sytuację i całą historię.
Inaczej zaczęłam postrzegać...

Świetna książka. Pomysłowe i bardzo dobrze zrealizowane podejście do postapo i zombie. Dobrze skonstruowany świat i bohaterowie. Czyta się przyjemnie i wciągająco z satysfakcjonującym zakończeniem. Polecam!

Świetna książka. Pomysłowe i bardzo dobrze zrealizowane podejście do postapo i zombie. Dobrze skonstruowany świat i bohaterowie. Czyta się przyjemnie i wciągająco z satysfakcjonującym zakończeniem. Polecam!

Doświadczenie z Felixem Castorem nie zachęcało specjalnie - autor w miarę sprawny i to cała zaleta, same książki to pulpowe produkcyjniaki do czesania kasy z mało wybrednej gawiedzi. No ale gdzieś natknąłem się na opinie, że to wartościowa rzecz.

Jeśli niewiele wiesz o książce, początek jest trudny do ogarnięcia w aspekcie ontologicznym. Jednak dość szybko czytelnik orientuje się, że to kolejna iteracja zombie-świata. Autor pozbierał rozmaite koncepcje, troszkę od siebie dorzucił i stworzył w miarę oryginalny produkt. W miarę, bo jednak odnalazłem tu coś z "Kwiatów dla Algernona", potem z "Zombielandu" (acz pozbawionego humoru i lekkości) zmieszanego z "Drogą" McCarthy'ego. Nie jestem wielkim fanem zombie-sztuki, więc pewnie sporo zapożyczeń mi umknęło.

Zombie opanowało świat, ludzie poszli dwiema drogami. Część z nich tworzy quasi-madmaxowe plemiona wojowników, dostosowują się "objawowo". Inni, skupieni w nielicznych enklawach, skupiają się na obronie, próbują też przy pomocy naukowców odnaleźć wzór na tę katastrofę. Metody są brutalne, ale warunki też nielekkie, jednak nie wszyscy zgadzają się z takim podejściem. W tym wszystkim wykuwa się nowy władca planety - zombie-człowiek. Mimo zapożyczeń widać tu zamysł w miarę konsekwentnie poprowadzony.

Warsztatowo rzecz całkiem w porządku, narracja raczej wciągająca, dialogi naturalne. Przyczepiłbym się odrobinę do konstrukcji postaci, bywa, że bardzo słabo mieszczą się w przedstawionej rzeczywistości.

Sumując, rzecz przygodowa, z pomysłem, staraniem i jakimiś tam obserwacjami człowieka i społeczeństwa, nie urągająca smakowi ni inteligencji.
7/10

Doświadczenie z Felixem Castorem nie zachęcało specjalnie - autor w miarę sprawny i to cała zaleta, same książki to pulpowe produkcyjniaki do czesania kasy z mało wybrednej gawiedzi. No ale gdzieś natknąłem się na opinie, że to wartościowa rzecz.

Jeśli niewiele wiesz o książce, początek jest trudny do ogarnięcia w aspekcie ontologicznym. Jednak dość szybko czytelnik...

Naprawdę dobre post-apo z ciekawym zakończeniem! Bardzo szybko się czyta, podoba mi się przedstawiony świat i jego dylematy moralne.

Naprawdę dobre post-apo z ciekawym zakończeniem! Bardzo szybko się czyta, podoba mi się przedstawiony świat i jego dylematy moralne.

Postapo w mitycznym stylu. Polecam

Postapo w mitycznym stylu. Polecam

Aleja potępienia wersja 2.0. W czasach post pandemicznych bardzo aktualna. No i świetnie się czyta.

Aleja potępienia wersja 2.0. W czasach post pandemicznych bardzo aktualna. No i świetnie się czyta.

Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie film – jednak inaczej niż w filmie, w książce wszystko było logiczne i umotywowane czynnikami psychologicznymi. W zasadzie do ostatniej chwili nie wiedziałam czy wszystko potoczy się tak, jak w filmie, czuło się ten dreszczyk emocji i niewiadomą.
Bardzo podobała mi się cała postać Melanie oraz przemiana wewnętrzna Parksa.
Podobało mi się także prowadzenie rozdziałów z różnych perspektyw, mimo trzeciej osoby dało się wyczuć, która postać teraz przedstawia swoją perspektywę – różne postacie inaczej określały Melanie (smarkula/dziewczynka).

Chętnie przeczytałabym kolejną część, żeby zobaczyć (może już daleko kolejne) stadium rozwoju nowego świata w powieści.

Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie film – jednak inaczej niż w filmie, w książce wszystko było logiczne i umotywowane czynnikami psychologicznymi. W zasadzie do ostatniej chwili nie wiedziałam czy wszystko potoczy się tak, jak w filmie, czuło się ten dreszczyk emocji i niewiadomą.
Bardzo podobała mi się cała postać Melanie oraz przemiana wewnętrzna Parksa.
Podobało mi...

Mityczna, fantazyjna i niezwykła książka. Przenosimy się w świat, którym rządzą zakażone grzybem dzieci (coś jak motyw trochę The Last Of Us - wiele przypominających wątków). Gruba wojskowych i badaczy stworzyła instytut badania owych dzieci, próbują stworzyć lekarstwo na grzyba ale również ich uczłowieczyć. Na instytut napada grupa Złomiarzy (prawie jak w The Walking Dead) i główni bohaterzy wraz z bardzo uzdolniona i rozumna dziewczynka Melanie, uciekają. Melanie jest ulubienica nauczycielki, która pielęgnuje w niej wszystkie ludzkie odruchy. Z kolei dziewczynka stara się w sobie zwalczyć ochotę pogryzienia swoich towarzyszy, chce bronić nauczycielki i często myśli o sobie jak o kimś bardzo wyjątkowym.

Mityczna, fantazyjna i niezwykła książka. Przenosimy się w świat, którym rządzą zakażone grzybem dzieci (coś jak motyw trochę The Last Of Us - wiele przypominających wątków). Gruba wojskowych i badaczy stworzyła instytut badania owych dzieci, próbują stworzyć lekarstwo na grzyba ale również ich uczłowieczyć. Na instytut napada grupa Złomiarzy (prawie jak w The Walking Dead)...

Ta książka ma w sobie ten przyjemny postapokaliptyczny klimat, który dobrze się czyta. Niestety bohaterowie tej książki to kompletni kretyni. Biorąc pod uwagę to jak surrealistycznie zachowują się przez cały czas, można dojść do wniosku że to cud że przetrwali tyle lat w tym brutalnym postapokaliptycznym świecie. Pod koniec, bohaterowie są już tak odklejeni (z jednym wyjątkiem),że przypomniało mi to niektóre niskobudżetowe filmy o zombie. Z ulgą dotarłem do ostatniej strony.

Ta książka ma w sobie ten przyjemny postapokaliptyczny klimat, który dobrze się czyta. Niestety bohaterowie tej książki to kompletni kretyni. Biorąc pod uwagę to jak surrealistycznie zachowują się przez cały czas, można dojść do wniosku że to cud że przetrwali tyle lat w tym brutalnym postapokaliptycznym świecie. Pod koniec, bohaterowie są już tak odklejeni (z jednym...

Kolejna, która to już?, książka o zombie.

Mike Carey, autor komiksów luźno powiązanych z moim ulubionym Sandmanem, czyli Hellblazer i Lucyfer, wziął i napisał książkę o zombie. Tym razem elementem zombifikującym jest grzybek Cordyceps, który parę lat temu zyskał medialną popularność dzięki swojemu dość spektakularnemu działaniu, czyli pasożytowaniu na owadach i tworzeniu prawdziwych mrówkowych zombie. Tu mamy oczywiście zmutowaną wersję, robiącą to z ludźmi i wgryzającą się w ludzkie neurony. Tak, pomysł jest podobny do gry The Last of Us.

Książka fabularnie przypomina większość książek postapo-zombie, mamy nieliczne ludzkie osady w zombie-morzu, wyprawę przez zombie-teren i wszystko co się z tym wiąże. Jak zwykle rażą bzdurki  typu baterie działające 20 lat po "Dniu Zero", ale rozumiem że taka konwencja.

Co więc nowego wnosi do gatunku Carey? Tytułową Pandorę, zombie, ale nie do końca. Melanie-Pandora to dziewczynka, która jak kilkanaścioro podobnych jej dzieci siedzi w "szkole" dla zombie, gdyż odznacza się nieprzeciętną inteligencją. Nieprzeciętną jak na zombie. Nie dość że w ogóle jest z nią kontakt, to myśli i czuje zupełnie jak człowiek. Ale jest też zombie, zainfekowaną grzybem, bezsprzecznie. Więc mądre głowy (parę ich jeszcze na świecie zostało),próbują rozwikłać jej zagadkę i uratować ludzkość.

Czytało się gładko, mimo że temat zombie jest już chyba wyeksploatowany do granic i, szczerze mówiąc, chyba niewiele się da już wymyślić, co pokazał komiks The Walking Dead, zjadający własny ogon. Nie grałem, nie oglądałem TLoU, podejrzewam że fanom serii podejdzie.

Książka ma kontynuację, może się skuszę. Przy okazji okazało się, że Mike Carey napisał całkiem sporo niekomiksowych rzeczy, niech was nie zwiedzie "M. R. Carey" na okładce.

Kolejna, która to już?, książka o zombie.

Mike Carey, autor komiksów luźno powiązanych z moim ulubionym Sandmanem, czyli Hellblazer i Lucyfer, wziął i napisał książkę o zombie. Tym razem elementem zombifikującym jest grzybek Cordyceps, który parę lat temu zyskał medialną popularność dzięki swojemu dość spektakularnemu działaniu, czyli pasożytowaniu na owadach i tworzeniu...