Bieguni

Mam kłopot z książką pani Tokarczuk. Gdybym miał w skrócie powiedzieć o czym jest to byłbym w kropce. Chyba o podróży, chyba o roli ludzkiego ciała, chyba o życiu i o drodze. Nie do końca rozumiem wątek Kunickiego i jego rodziny. Książka to zbiór różnych historii, jedne ciekawsze drugie mniej, napisane dość sprawnie. Podoba mi się konstrukcja zdań i sposób obrazowania, momentami to proza poetycka, ale te opowieści mogłyby trwać w nieskończoność. Według mnie nie ma tu punktu zwrotnego, czy jakiejś pointy, ta książka mogłaby być dwa razy dłuższa, lub o połowę krótsza i nie zaważyłoby to na jej wartości.
Do twórczości pani Tokarczuk podchodziłem z dużą rezerwą, ponieważ czekałem aż opadnie kurz związany z nagrodą Nobla. W końcu przyszedł moment by zapoznać się z tą literaturą i nie żałuję, choć nie uniosła mnie jakoś ponad i inne książki, ale czyta się dobrze.

Mam kłopot z książką pani Tokarczuk. Gdybym miał w skrócie powiedzieć o czym jest to byłbym w kropce. Chyba o podróży, chyba o roli ludzkiego ciała, chyba o życiu i o drodze. Nie do końca rozumiem wątek Kunickiego i jego rodziny. Książka to zbiór różnych historii, jedne ciekawsze drugie mniej, napisane dość sprawnie. Podoba mi się konstrukcja zdań i sposób obrazowania,...

Veritas vos liberabit.

Polska kultura i sztuka są w katastrofalnym stanie !!!
Tak źle nie było jeszcze nigdy. W każdej dziedzinie sięga dna, albo jest jeszcze gorzej.
W okresie międzywojennym, pomimo wcześniejszych 123 -ech latach zaborów i tylko 20 -u latach trwania niepodległej Polski, wszystkie dziedziny się rozwijały. Noble, których nie musimy się wstydzić, niezapomniane filmy, kabaret, sztuka itd,itp.
Nawet w czasach sowieckiej okupacji, kultura i sztuka, miały się bardzo dobrze. Komunistyczni okupanci dbali o igrzyska dla ludu. Naturalnie szalała cenzura, nieprawomyślni artyści byli karani zakazem wyjazdów zagranicznych, niektórych pisarzy się nie wydawało, ale był drugi obieg.
Mimo wszystko powstawało dużo niezapomnianych dzieł w każdej dziedzinie sztuki.
Jak ręką uciął, skończyło się to w niby wolnej Polsce po 1989 - tym roku.
Wszystkie środki masowego przekazu ( w praktyce nie polskie, tylko polskojęzyczne ),zdominowane przez ideologię komunistyczną, lewacką albo tęczową promują, reklamują i ułatwiają kariery miernotom, w/ g starej zasady...
" nie zdolności, lecz chęć szczera zrobi z ciebie.... ".
Tak, tylko ideologia musi się zgadzać i konieczne jej okazywanie, WSZĘDZIE !!!
Reprezentatywnym przykładem jest nasza Noblistka ( ale nie tylko, przeczytaj moją opinię o Szymborskiej ).
Feministka deklarująca, że nie należy do kościoła katolickiego, regularnie uczestniczy w poradach równości popierających osoby LGBTQ.

W paru książkach porusza temat żydowski.
Jak sprytnie !!!
Do ideologi dodaje temat, który nie mógł przejść niezauważony ( dotyczy to nie tylko literatury ),zawsze gwarantuje to w mediach ( z wiadomych przyczyn ) pozytywną reklamę, wmawiającą ludziom, że mają do czynienia z czymś wyjątkowym.
Niestety dużo osób, bezkrytycznie się na to nabiera, no bo, jeśli pisze o tym.... "Gazeta Wyborcza".
Atak na mniej odpornego psychicznie lub podatnego na sugestie czytelnika jest zmasowany, aż się podda i sam uzna, że ma do czynienia z arcydziełem.
Dodatkowo słowa " pisarki ", że " nie pisze dla idiotów ".
Co, chcesz być idiotą ?
Świetne posunięcie, tak jak z Żydami.

Pisanina Tokarczuk sprawia wrażenie, jakby tworzyła ją sztuczna inteligencja, niby znająca ( ? ) język polski, ale przez niedoskonałości technologiczne, sprowadzająca go do poziomu grafomani.
Pisanina nudna, męcząca, toporna, bez polotu, wielokrotne powtórzenia, jakby płacono za stronę, treść infantylna, pisana dla niewymagającego odbiorcy, ale z ambicjami należenia do " elyty ".
Pozytywne oceny książek są dla mnie zrozumiałe.
W psychologi i socjologi jest to zjawisko zwane " owczym pędem ", bezmyślnym naśladowaniem innych, rezygnując przy tym z własnej krytycznej oceny !!!


1 gwiazdka dla Akademi Szwedzkiej, wielokrotnie krytykowanej za przyznawane nagrody Nobla w literaturze, zdominowanej od lat przez ideologię lewacką za... GŁUPOTĘ.

Na zakończenie rada dla " pisarki " :
" Radzę przestać pisać, bo nie można literatury pięknej, uprawiać niepięknie."
Jan Twardowski.

Czy dofinansowanie z 2024 r. w wysokości 16,9 mil. zł. na Pani fundację nie jest wystarczającym powodem, aby osiąść na laurach i przestać męczyć swoją pisaniną siebie i innych ?

Veritas vos liberabit.

Polska kultura i sztuka są w katastrofalnym stanie !!!
Tak źle nie było jeszcze nigdy. W każdej dziedzinie sięga dna, albo jest jeszcze gorzej.
W okresie międzywojennym, pomimo wcześniejszych 123 -ech latach zaborów i tylko 20 -u latach trwania niepodległej Polski, wszystkie dziedziny się rozwijały. Noble, których nie musimy się wstydzić,...

Piękny miszmasz

Piękny miszmasz

Mocno metaforycznie myląca. Ciężko nadążyć za głębią tej książki..

Mocno metaforycznie myląca. Ciężko nadążyć za głębią tej książki..

Najbardziej niesamowita książka, jaką dane mi było przeczytać w 2025 roku. Tokarczuk tworzy zbiór opowiadań, z których każde kolejne dopełnia całość jako twór traktujący o szerokopojętej czasoprzestrzeni, bycie, trwaniu i ulotności cząstek elementarnych. Podróżując z autorką po światowych lotniskach, przestrzeni powietrznej, mapach człowieka i historii anatomii jesteśmy wprawieni w ciągły ruch, tym samym zastanawiając się: co wydarzy się, gdy się zatrzymamy? Przekraczanie tych granic daje nieodparte wrażenie, że Tokarczuk już od dawna znajduje się na rozdrożu pomiędzy byciem pisarką, a badaczką czy naukowczynią.

Najbardziej niesamowita książka, jaką dane mi było przeczytać w 2025 roku. Tokarczuk tworzy zbiór opowiadań, z których każde kolejne dopełnia całość jako twór traktujący o szerokopojętej czasoprzestrzeni, bycie, trwaniu i ulotności cząstek elementarnych. Podróżując z autorką po światowych lotniskach, przestrzeni powietrznej, mapach człowieka i historii anatomii jesteśmy...

Nie potrafię ocenić tej książki. Niektóre historie zawarte w powieści wprawiły mnie w zachwyt, niepokój i zadumę, które towarzyszyły mi również przy lekturze innych powieści Tokarczuk. Momentami mnie nużyła, szczególnie podczas podróżniczych esejów autorki. Rzeczywiście , przez przeplatanie historii, gatunków, narracji jest to pozycja nietuzinkowa, warto sięgnąć choćby po to żeby spróbować czegoś nieoczywistego

Nie potrafię ocenić tej książki. Niektóre historie zawarte w powieści wprawiły mnie w zachwyt, niepokój i zadumę, które towarzyszyły mi również przy lekturze innych powieści Tokarczuk. Momentami mnie nużyła, szczególnie podczas podróżniczych esejów autorki. Rzeczywiście , przez przeplatanie historii, gatunków, narracji jest to pozycja nietuzinkowa, warto sięgnąć choćby po...

Język jest w porządku, momentami nawet ciekawy, ale całość niestety nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Czytałam głównie z ciekawości twórczości noblistki i mam wrażenie, że gdyby nie ten fakt, to książka zostałaby przeze mnie porzucona dużo wcześniej. Przeplatające się historie i łączące się wątki teoretycznie brzmią dobrze, ale w praktyce często sprawiały wrażenie zbioru dość przypadkowych, luźnych przemyśleń. Zamiast przyjemności z czytania było raczej poczucie męczenia się, byle dotrwać do końca. Doceniam zamysł, ale to zdecydowanie nie była lektura dla mnie i raczej nie będę kontynuować przygody z twórczością Pani Tokarczuk.

Język jest w porządku, momentami nawet ciekawy, ale całość niestety nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Czytałam głównie z ciekawości twórczości noblistki i mam wrażenie, że gdyby nie ten fakt, to książka zostałaby przeze mnie porzucona dużo wcześniej. Przeplatające się historie i łączące się wątki teoretycznie brzmią dobrze, ale w praktyce często sprawiały wrażenie...

Nie jestem autorem poniższej opinii, jednakże doskonale oddaje ona to, co sądzę o tej powieści, zatem (w drodze wyjątku),przytaczam odtwórczo jej treść:
Bieguni to powieść o ruchu w świecie, który się zatrzymał, i o bezruchu w świecie, który ciągle biegnie. To książka o potrzebie sensu w epoce fragmentacji, o ciele i duszy, o mapach i niewiedzy, o próbie uchwycenia tego, co nieuchwytne.
W swojej głębi to również opowieść o człowieku współczesnym — zagubionym między pragnieniem stabilności a nieustanną potrzebą zmiany. Tokarczuk tworzy z ruchu metaforę istnienia, a z niepokoju – narzędzie poznania.

Nie jestem autorem poniższej opinii, jednakże doskonale oddaje ona to, co sądzę o tej powieści, zatem (w drodze wyjątku),przytaczam odtwórczo jej treść:
Bieguni to powieść o ruchu w świecie, który się zatrzymał, i o bezruchu w świecie, który ciągle biegnie. To książka o potrzebie sensu w epoce fragmentacji, o ciele i duszy, o mapach i niewiedzy, o próbie uchwycenia tego,...

Zaczęłam bez większych oczekiwań (a raczej oczekując, że porzucę po kilku stronach),ale - o dziwo - spodobało mi się. To zlepek przemyśleń posklejanych bardzo chaotycznie i bez większego sensu, ale wiele z tych historii jest świetna, wobec czego dotychczasowe zachwyty uznaję za zupełnie zasłużone. Książka serwuje unikatowe doświadczenie zajrzenia komuś do głowy, polecam spróbować.

Zaczęłam bez większych oczekiwań (a raczej oczekując, że porzucę po kilku stronach),ale - o dziwo - spodobało mi się. To zlepek przemyśleń posklejanych bardzo chaotycznie i bez większego sensu, ale wiele z tych historii jest świetna, wobec czego dotychczasowe zachwyty uznaję za zupełnie zasłużone. Książka serwuje unikatowe doświadczenie zajrzenia komuś do głowy, polecam...

Przyznam, że ciężko mi napisać opinię tej książki. Nie wiem jakie przesłanie miała autorka i czy w ogóle jakieś miała, ale zauważyłam jej fascynację podróżami i anatomią człowieka, co jedno z drugim często tu łączyła, pisząc o różnych ludziach-czasem znanych a czasem mniej znanych lub w ogóle nieznanych, którzy zainspirowali ją aby o nich coś napisała-nawet czasem bardzo krótkie opowiadanie. Tak więc są tu opowiadania bardzo krótkie, nieco dłuższe oraz takie rozdzielone na kilka części, rozrzucone na różne strony tej książki. Opowiadania mi się podobały, nawet wtedy kiedy nie rozumiałam dlaczego akurat ta rzecz, ten człowiek jest opisywany. W to wszystko wmieszana jest opowieść o ludziach, o których mówi się "Bieguni" i też wydaje się to przypadkowe ale myślę, że raczej jest zamierzone;) To pierwsza powieść naszej noblistki, po którą sięgnęłam i zachęciła mnie ona aby czytać kolejne. Uważam też, że książka wyróżnia się na tle innych językiem jaki został tu użyty i sądzę, że przewija się on w innych powieściach autorki, stąd też myślę, nagroda Nobla, choć zastanawiało mnie czasem, jak niektóre wyrazy zostały przetłumaczone na inne języki-tłumacz miał chyba niezłą zagwostkę;)

Przyznam, że ciężko mi napisać opinię tej książki. Nie wiem jakie przesłanie miała autorka i czy w ogóle jakieś miała, ale zauważyłam jej fascynację podróżami i anatomią człowieka, co jedno z drugim często tu łączyła, pisząc o różnych ludziach-czasem znanych a czasem mniej znanych lub w ogóle nieznanych, którzy zainspirowali ją aby o nich coś napisała-nawet czasem bardzo...