Americanah

Chyba dałam się nabrać, albo ta książka jest bardzo nierówna: opisy rasowych dystynkcji w USA i Nigerii, oraz historia dziewczyny, która nie przeprasza nikogo za to kim jest, jest dobra, naprawdę wciągająca. Ale są pewne sygnały, że mamy do czynienia z powieścią w stylu "Małe życie", a KMWTW że "Małe życie" jest dla mnie synonimem hochsztaplerki i emocjonalnego szantażu. Ostatecznie bowiem bohaterka, której kibicuje, którą lubię, w której cenię niespotykaną integralność, którą można wziąć za bezczelność ma "sufit". Piszę szyfrem, bo nie chcę spoilerować tym, którzy czytać "Amerykaanę" będą.

Chyba dałam się nabrać, albo ta książka jest bardzo nierówna: opisy rasowych dystynkcji w USA i Nigerii, oraz historia dziewczyny, która nie przeprasza nikogo za to kim jest, jest dobra, naprawdę wciągająca. Ale są pewne sygnały, że mamy do czynienia z powieścią w stylu "Małe życie", a KMWTW że "Małe życie" jest dla mnie synonimem hochsztaplerki i emocjonalnego szantażu....

Ta książka jest genialna, autorka absolutnie w prosty i bardzo wyrazisty sposób nakreśliła charaktery bohaterów, smak Afryki i USA...niw dziwi mnie nagradzanie tej książki. Polski przekład bardzo udany. Tą książkę trzeba przeczytac i poczuć.

Ta książka jest genialna, autorka absolutnie w prosty i bardzo wyrazisty sposób nakreśliła charaktery bohaterów, smak Afryki i USA...niw dziwi mnie nagradzanie tej książki. Polski przekład bardzo udany. Tą książkę trzeba przeczytac i poczuć.

Bardzo ciężko czytało mi się tę książkę. Nastawiłam się na powieść, a dostałam antyrasistowski manifest upstrzony wpisami z bloga. O co tu właściwie chodzi? Ifemelu, młoda Nigeryjka dostaje stypendium i wizę studencką i przyjeżdża do Stanów na naukę. Początki ma trudne, co powinna była przewidzieć, wiedząc że nie ma środków do życia ani zezwolenia na pracę. Co robić w takiej sytuacji? Ano trzeba trochę pokombinować. Praca na czarno albo na dokument innej osoby; pracodawca się nie zorientuje, dla białych wszyscy czarni wyglądają jednakowo. Szczęście dopisuje Ifemelu i wkrótce poznaje młodego, białego mężczyznę, który się w niej zakochuje od pierwszego wejrzenia. Nie jest to jakiś tam zwykły Amerykanin, o nie, jest on super bogaty i dzięki jego znajomościom i kontaktom Ifemelu kolekcjonuje europejskie wizy w nigeryjskim paszporcie i zwiedza świat. Po skończonych studiach znajduje lukratywną pracę (też po protekcji) i uzyskuje pobyt stały.

Można by pomyśleć, że obserwujemy historię sukcesu nigeryjskiej imigrantki, do której los się uśmiechnął i szczęście jej dopisało. Ifemelu jednak nie potrafi się cieszyć z tego co osiągnęła, bo zbyt zajęta jest tropieniem rasistowskich podtekstów w zachowaniu i wypowiedziach osób, które spotyka na swej drodze. A jest ich wiele, już się autorka o to postarała. W całej powieści nie brakuje spotkań rodzinnych i towarzyskich, gdzie zawsze można doczepić się do czyjejś wypowiedzi lub otwarcie dyskutować rasizm w Ameryce. W tej powieści fabuła właściwie nie istnieje, za to mamy dziesiątki osób, które pojawiają się tylko po to, by wypowiedzieć jedno lub dwa zdania i podkręcać rasistowski klimat.

Następnym etapem w życiu Ifemelu jest prowadzenie bloga, którego tematem jest rasizm w Ameryce i jakiś sztuczny podział społeczności na Afro-Amerykanów, amerykańskich Afrykańczyków, Nie-Czarnych Amerykanów i Afrykańczyków. Trudno się w tym wszystkim połapać, jak zresztą w tych blogowych wpisach, które ni stąd ni zowąd - jak Filip z konopii - wyskakują w tej powieści. Poruszane na blogu tematy są schematyczne, ogólnikowe i nie zawierają nowych treści. Za to nie brakuje w nich przesady i lekceważenia problemów innych grup społecznych i etnicznych.

Ja rozumiem, że rasizm jest tematem ważnym i godnym dyskusji. Ale za niefortunny uważam wybór głównej bohaterki, która przyjechała do Ameryki z Nigerii biedna jak mysz kościelna, swój start w tym kraju zaczęła od łamania prawa pracując na czarno, odbiła się od dna dzięki pieniądzom i protekcji białego boyfrienda, obracała się w ekskluzywnych towarzystwach i nigdy nie miała problemów z powodu koloru skóry, a teraz poucza Amerykanów na temat rasizmu. Twierdzi, że “czarna” poczuła się dopiero w Ameryce, w jej kraju nigdy nie było to problemem (sic!). Ale zapomniała powiedzieć, że w jej kraju problemem jest rasizm etniczny. I korupcja, która uniemożliwia uczciwym ludziom godne, dostatnie życie. Może zamiast krytykować kraj, któremu zawdzięcza tak wiele, powinna spojrzeć krytycznym okiem na swoją ojczyznę? Strasznie nie lubię hipokryzji, a tu niestety jest jej aż nadto.

Bardzo ciężko czytało mi się tę książkę. Nastawiłam się na powieść, a dostałam antyrasistowski manifest upstrzony wpisami z bloga. O co tu właściwie chodzi? Ifemelu, młoda Nigeryjka dostaje stypendium i wizę studencką i przyjeżdża do Stanów na naukę. Początki ma trudne, co powinna była przewidzieć, wiedząc że nie ma środków do życia ani zezwolenia na pracę. Co robić w...

Wydawać by się mogło, że w temacie wszelakich dyskryminacji, w tym rasowych, powiedziano już wszystko. I że świadomość społeczna jest bardzo duża. Ale to tylko mrzonki. Co rusz napotykam problem dyskryminacji na kartach różnych powieści. Tak jest też w "Amerykanie".

Jeżeli interesuje was taki temat, przedstawiony oczami ludzi młodych, przeczytajcie książkę.

Wydawać by się mogło, że w temacie wszelakich dyskryminacji, w tym rasowych, powiedziano już wszystko. I że świadomość społeczna jest bardzo duża. Ale to tylko mrzonki. Co rusz napotykam problem dyskryminacji na kartach różnych powieści. Tak jest też w "Amerykanie".

Jeżeli interesuje was taki temat, przedstawiony oczami ludzi młodych, przeczytajcie książkę.

Amerykana jest długo płynącą nowelą, która porusza problemy tożsamości, rasizmu i związków niejako przy okazji opisywania życia głównych bohaterów.
Jeśli ktoś zakocha się w stylu pisania Chimamandy, to będzie wspaniała lektura. Autorka też nie boi się poruszać tematów kontrowersyjnych, atakując postawy ludzkie bez względu na ich pozycję polityczną.
Ciekawie było również dowiedzieć się więcej o Nigerii i życiu w niej zwykłych ludzi.
Zaintrygowało mnie również poruszanie problemu rasizmu w Stanach, z perspektywy kogoś, kto widzi ten problem, ale wychował się w innym systemie.
Jednym słowem, ta książka wielokrotnie zachęciła mnie do rozmyślań i lubię miękkość i delikatność, z jaką opisuje życie autorka.

Amerykana jest długo płynącą nowelą, która porusza problemy tożsamości, rasizmu i związków niejako przy okazji opisywania życia głównych bohaterów.
Jeśli ktoś zakocha się w stylu pisania Chimamandy, to będzie wspaniała lektura. Autorka też nie boi się poruszać tematów kontrowersyjnych, atakując postawy ludzkie bez względu na ich pozycję polityczną.
Ciekawie było również...

Bardzo dobra książka poruszają a temat emigracji, osamotnienia, a potem powrotu do ojczyzny. Historia opowiedziana jest z perspektywy nigeryjskiej pary: kobiet wyjeżdża do USA, mężczyzna do uk. I nie, nie są to historie uchodźców płynących łódką do Europy. Są to ludzie wykształceni, czasem zamożni. Jak wiele trzeba znieść u poświęcić aby zdobyć wymarzoną wize? Jadąc ostatnio metrem w londynie zastanawiałam się ilu z nich to moi współtowarzysze? Ilu z nich modli się aby jutro nie złapała ich policja emigracyjna? Ilu z nim z drżeniem serca zastanawia się jak przezyja kolejny dzień? Niesamowite jest również to jak różny może być rasizm amerykanski od brytyjskiego. Jak bardzo afrykańskie kobiety przejmują się swoimi kręconymi włosami? Jak bardzo uprzywilejowanym można być będąc białym we współczesnym świecie? Polecam!

Bardzo dobra książka poruszają a temat emigracji, osamotnienia, a potem powrotu do ojczyzny. Historia opowiedziana jest z perspektywy nigeryjskiej pary: kobiet wyjeżdża do USA, mężczyzna do uk. I nie, nie są to historie uchodźców płynących łódką do Europy. Są to ludzie wykształceni, czasem zamożni. Jak wiele trzeba znieść u poświęcić aby zdobyć wymarzoną wize? Jadąc...

Fajnie się czegoś dowiedzieć o nowoprzybyłych do "mlekiem i miodem płynącej " amerykańskiej krainy.. zobaczyć ich spojrzenie... poczuc te bezsilnosć w szukaniu pracy.. ten brak szacunku w oczach "rdzennych" mieszkańców.. i Ciekawa historia, ale czy takie objawienie. ... Książka wielokrotnie nagradzana, obecna na wielu listach pt." musisz przeczytać"... ale dla mnie za długa, można było ją skondensować i nic by nie straciła...

Fajnie się czegoś dowiedzieć o nowoprzybyłych do "mlekiem i miodem płynącej " amerykańskiej krainy.. zobaczyć ich spojrzenie... poczuc te bezsilnosć w szukaniu pracy.. ten brak szacunku w oczach "rdzennych" mieszkańców.. i Ciekawa historia, ale czy takie objawienie. ... Książka wielokrotnie nagradzana, obecna na wielu listach pt." musisz przeczytać"... ale dla mnie za...

Wiele osób polecało mi przeczytać tę książkę, wiele sobie obiecywałam po jej lekturze, ale raczej się zawiodłam. Americanah jest z jednej strony rozwlekła i przeciągnięta, z drugiej zaś - powierzchowna. Zabrakło mi głębi. Rozważania dot. rasizmu nie przekonały mnie, nie nauczyły, jak radzić sobie z ewentualnymi uprzedzeniami.

Wiele osób polecało mi przeczytać tę książkę, wiele sobie obiecywałam po jej lekturze, ale raczej się zawiodłam. Americanah jest z jednej strony rozwlekła i przeciągnięta, z drugiej zaś - powierzchowna. Zabrakło mi głębi. Rozważania dot. rasizmu nie przekonały mnie, nie nauczyły, jak radzić sobie z ewentualnymi uprzedzeniami.

Nie dołączam się do zachwytów. Są różne sposoby pisania o rasie i rasizmie, kulturowych różnicach, tożsamości i kulturowej przynależności. Można to zrobić i tak, jak zrobiła Chimamanda Ngozi Adichie, w formie rozwleczonej telenoweli. Oczywiście napisać dobrą, trzymającą uwagę widza, telenowelę jest sztuką i to nie lada, nie umniejszam tego. Do mnie, niestety, ten sposób nie przemawia. Książka mnie w ogóle nie wciągnęła. Autorka zbudowała swoją historię na bazie historii romantycznej, czyli - była sobie ona i on, bardzo się kochali, potem życie ich rozdzieliło, czy będą jeszcze razem? Czy ich miłość się spełni? Historia Ifemelu i Obinze jest ramą dla opowieści, która, choć ma zapewne ambicję opowiadać o głębszych problemach, ślizga się po ich powierzchni. Do tego w nieprzyzwoicie rozciągniętej opowieści. Literacko nic się tu ciekawego nie dzieje.
Myślę, że ten zabieg autorki ma za zadanie dotrzeć z problematyką rasy, różnic kulturowych oraz zmiany wizerunku Nigerii do szerszego grona czytelniczek (raczej kobiet). Można i tak.

Nie dołączam się do zachwytów. Są różne sposoby pisania o rasie i rasizmie, kulturowych różnicach, tożsamości i kulturowej przynależności. Można to zrobić i tak, jak zrobiła Chimamanda Ngozi Adichie, w formie rozwleczonej telenoweli. Oczywiście napisać dobrą, trzymającą uwagę widza, telenowelę jest sztuką i to nie lada, nie umniejszam tego. Do mnie, niestety, ten sposób nie...

Uczestnicząc w amerykańskiej popkulturze siłą rzeczy dowiedziałam się co nieco o rasizmie. Uważam jednak, że warto ten temat zgłębiać, czytac i edukować się, żeby być dobrym sojusznikiem. Perspektywa afrykańska to dla mnie zupełnie coś nowego - relacja z ojczystym krajem, odkrycie rasowości i rasizmu po przeprowadzce do Ameryki, wiele różnych form, jakie mogą przyjąć: wszystko to jest w tej książce. Monumentalne dzieło, które czyta się lekko, choć tematy są trudne.

Uczestnicząc w amerykańskiej popkulturze siłą rzeczy dowiedziałam się co nieco o rasizmie. Uważam jednak, że warto ten temat zgłębiać, czytac i edukować się, żeby być dobrym sojusznikiem. Perspektywa afrykańska to dla mnie zupełnie coś nowego - relacja z ojczystym krajem, odkrycie rasowości i rasizmu po przeprowadzce do Ameryki, wiele różnych form, jakie mogą przyjąć:...