Książki oprawione w ludzką skórę

...

...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

No to odniosłam mylne wrażenie po tym wielokropku ;)

No to odniosłam mylne wrażenie po tym wielokropku ;)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Wierzę.
Ubolewam wtedy, gdy jest ono "naruszone" albo zwierzę jest przetrzymywane w drakońskich warunkach.

Wierzę.
Ubolewam wtedy, gdy jest ono "naruszone" albo zwierzę jest przetrzymywane w drakońskich warunkach.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Może przejaskrawiłeś, ale widzę to podobnie.
Nie wierzysz w szybkie zabójstwo zwierzaka?

Może przejaskrawiłeś, ale widzę to podobnie.
Nie wierzysz w szybkie zabójstwo zwierzaka?

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

@electric_cat - Jasne, śmierć zwierzęcia bez męczarni za życia, bez sadyzmu, złej woli, bez męczenia go...

Myślę iż znaczące reakcje odnośnie książki oprawionej w ludzką skórę jest nieco podobnie jak z sytuacją opisywaną przez psychologów: z motywem czaszki na polu. Idziemy sobie, widzimy czaszkę, wzdrygamy się, czujemy się lekko zaniepokojeni (w większości). I zaraz główkujemy, czy coś nam grozi, czy to ludzka czaszka, czy nie, jeśli nie, to czy aby zupełnie na pewno.
Zostajemy tak wychowani, by uważać na siebie, na swoje przetrwanie, a takie "anty-fetysze" budzą nasze myślenie, obawy. Jednostkowe obawy, a równocześnie mamy to zapisane w genach masowo. To obawa związana z zagrożeniem naszego gatunku, akcja, czynnik/motyw, reakcja. I kalkulacja na podłożu emocjonalnym: "jutro" oprawią jakąś książkę w moją skórę?
Oczywiście przejaskrawiłem nieco, by pokazać, jak działa schemat.
Zagrożenie gatunku.

@electric_cat - Jasne, śmierć zwierzęcia bez męczarni za życia, bez sadyzmu, złej woli, bez męczenia go...

Myślę iż znaczące reakcje odnośnie książki oprawionej w ludzką skórę jest nieco podobnie jak z sytuacją opisywaną przez psychologów: z motywem czaszki na polu. Idziemy sobie, widzimy czaszkę, wzdrygamy się, czujemy się lekko zaniepokojeni (w większości). I zaraz...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Jestem za tym, by jak najwięcej ze mnie trafiło na "recykling". Chcę, by moje narządy - o ile się będą nadawać - zostały przeszczepione innym ludziom. Jeśli przyda się skóra - bierzcie. Martwe kocisko nie zabierze tego do Nawii.

Gdybym trzymała kiedyś w dłoniach książkę oprawioną w skórę ludzką, pewnie zadrżałaby mi ręka. Wychowałam się w świecie pamiętającym o oświęcimskim warkoczyku, o zbrodniach z czasów młodości dziadków. A jednak, gdyby ktoś kiedyś użył mojej skóry do oprawienia jakiejś książki (oby nie paranormala!), stałabym się po prostu tworzywem, substancją z opóźnionym powrotem do natury. Jakoś nie przejmuję się losem mojej doczesnej powłoki po śmierci. No to pojechałam kontrowersyjnie ;)

O oprawianiu książki w ludzką skórę pisał Stephen King, jednak nie będę o tym kłapać dziobem, bo po "Pamiętniku rzemieślnika" znam kilka zakończeń jego książek.

Bardzo lubię buty ze świńskiej skóry, szczególnie gdy mają śrubki w podeszwach i są podbite blachą. Zostałam kiedyś zaatakowana przez koleżankę ze szkoły, że ta świnka zmarła po to, by być butami. Odpowiedziałam jej, że pamiętając o losie Pepe, czy innej, będę te buty pastować regularnie, by mi służyły jak najdłużej. Może w ten sposób inny zwierzak nie będzie musiał tak szybko umierać. Nie mam nic przeciwko zabijaniu zwierząt, o ile jest to robione w sposób szybki i humanitarny.
Zbaczam z tematu.

Jestem za tym, by jak najwięcej ze mnie trafiło na "recykling". Chcę, by moje narządy - o ile się będą nadawać - zostały przeszczepione innym ludziom. Jeśli przyda się skóra - bierzcie. Martwe kocisko nie zabierze tego do Nawii.

Gdybym trzymała kiedyś w dłoniach książkę oprawioną w skórę ludzką, pewnie zadrżałaby mi ręka. Wychowałam się w świecie pamiętającym o...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Proszę jeszcze "zlinczować" obecne peruki - te z prawdziwych włosów ludzkich - o zgrozo: z ludzkich! I współcześnie, nie z dalekiej przeszłości.

Zupełnie nie rozumiem porównań do tragedii holokaustu i obniżania poziomu człowieczeństwa z tym tematem.

Proszę jeszcze "zlinczować" obecne peruki - te z prawdziwych włosów ludzkich - o zgrozo: z ludzkich! I współcześnie, nie z dalekiej przeszłości.

Zupełnie nie rozumiem porównań do tragedii holokaustu i obniżania poziomu człowieczeństwa z tym tematem.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

chyba większość z nas ma lekkie odchylenie w stronę makabry :o

chyba większość z nas ma lekkie odchylenie w stronę makabry :o

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Ula: Oczywiście są kultury, które trzymają w domu ludzkie czaszki, co jest wyrazem szacunku dla pewnych wartości, ale nasza kultura nakazuje rozstawać się z tym, co martwe, nieważne, czy jest to zwierzę, czy człowiek
No nie posuwałabym się tak daleko. Prochy zmarłego są ewidentnie martwe, a w krajach zachodnich wcale nie tak mało osób trzyma je sobie na kominku czy półce. W Stanach to chyba wręcz swego czasu było modne, a to też nasza kultura. Nawet u nas był projekt ustawy zezwalającej na to, co oczywiście oprotestował Kościół, aczkolwiek ja osobiście podejrzewam, że dla Kościoła ważniejsze było zmniejszenie się zysków za pochówki i miejsca na cmentarzu niż kwestie kulturowe.

Nie zrozumcie mnie źle, ja zupełnie rozumiem, że dla kogoś to makabryczne i go obrzydza. Ja sama nie chciałabym mieć książki oprawionej w skórę zdartą z taty np. Chodziło mi raczej o to, że nawet dla naszej kultury to de facto żadne novum.

Ula: Oczywiście są kultury, które trzymają w domu ludzkie czaszki, co jest wyrazem szacunku dla pewnych wartości, ale nasza kultura nakazuje rozstawać się z tym, co martwe, nieważne, czy jest to zwierzę, czy człowiek
No nie posuwałabym się tak daleko. Prochy zmarłego są ewidentnie martwe, a w krajach zachodnich wcale nie tak mało osób trzyma je sobie na kominku czy półce....

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

K_Schmidt: k4PL: Mateusz: Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową? Ilse Koch, jedna z największych zbrodniarek w historii ludzkości, nosiła torebki i rękawiczki ze skór wytatuowanych skazanców. Zlecała również robienie z nich abażurów i opraw książek. Pierwszy przykład z brzegu.
Tyle, że ona robiła to dla swoich chorych zachcianek i z pogardy dla ofiar, a tu mowa o przypadku, gdy ktoś oprawiając książkę skórą zmarłego wierzył, że w ten sposób go upamiętnia. Więc jakkolwiek zewnętrzna treść pomysłu jest podobna, intencję widać absolutnie różną.

- Całuję Twoje stópki. ;)

K_Schmidt: k4PL: Mateusz: Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową? Ilse Koch, jedna z największych zbrodniarek w historii ludzkości, nosiła torebki i rękawiczki ze skór wytatuowanych skazanców. Zlecała również robienie z nich abażurów i opraw książek. Pierwszy przykład z brzegu.
Tyle, że ona robiła to dla...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Współcześnie ludzie trzymają prochy swoich zmarłych na kominku, wypychają ulubione zwierzaki, mumifikują na pamiątkę swoje amputowane kończyny albo zapisują po śmierci swoją wytatuowaną skórę do muzeum tatuażu, że już nie wspomnę o moskiewskiej atrakcji turystycznej, jaką jest mumia Lenina. W kontekście tego wszystkiego oprawienie książki w skórę przyjaciela jako wyraz hołdu dla niego jakoś mnie szczególnie nie bulwersuje. ;-)
Nie bulwersuje, jeśli ktoś uważa za normalne trzymanie w domu wypchanego po śmierci pupila. Dla mnie to makabryczne. Oczywiście są kultury, które trzymają w domu ludzkie czaszki, co jest wyrazem szacunku dla pewnych wartości, ale nasza kultura nakazuje rozstawać się z tym, co martwe, nieważne, czy jest to zwierzę, czy człowiek (wyjątkiem są chyba trofea myśliwskie, choć też nie przez wszystkich akceptowane). Pewnie antropologia i psychologia miałyby tutaj coś więcej do powiedzenia, ale myślę, że chodzi o umiejętność pogodzenia się ze stratą. Trzymamy w pobliżu to, z czym nie potrafimy się rozstać. Szczątki naszych najbliższych zatrzymują nas w przeszłości i nie pozwalają ruszyć do przodu. Pogrzeb w jakiejkolwiek formie jest więc wyrazem akceptacji tego, czego już nie cofniemy.
Oprawianie książek w skórę na pewno ma znaczenie symboliczne, jest wyrazem szacunku dla człowieka lub treści książki, ale na pewno nie jest to coś zwyczajnego. Z drugiej strony dobrze, że ludzie teraz są na tyle otwarci, że potrafią się przebić przez własną kulturę i docenić obcą.

Współcześnie ludzie trzymają prochy swoich zmarłych na kominku, wypychają ulubione zwierzaki, mumifikują na pamiątkę swoje amputowane kończyny albo zapisują po śmierci swoją wytatuowaną skórę do muzeum tatuażu, że już nie wspomnę o moskiewskiej atrakcji turystycznej, jaką jest mumia Lenina. W kontekście tego wszystkiego oprawienie książki w skórę przyjaciela jako wyraz...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

k4PL: Mateusz: Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową? Ilse Koch, jedna z największych zbrodniarek w historii ludzkości, nosiła torebki i rękawiczki ze skór wytatuowanych skazanców. Zlecała również robienie z nich abażurów i opraw książek. Pierwszy przykład z brzegu.

Tyle, że ona robiła to dla swoich chorych zachcianek i z pogardy dla ofiar, a tu mowa o przypadku, gdy ktoś oprawiając książkę skórą zmarłego wierzył, że w ten sposób go upamiętnia. Więc jakkolwiek zewnętrzna treść pomysłu jest podobna, intencję widać absolutnie różną.

k4PL: Mateusz: Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową? Ilse Koch, jedna z największych zbrodniarek w historii ludzkości, nosiła torebki i rękawiczki ze skór wytatuowanych skazanców. Zlecała również robienie z nich abażurów i opraw książek. Pierwszy przykład z brzegu.

Tyle, że ona robiła to dla swoich...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Michał: Maciek: Pierwsze wrażenie: fu! O boziu!
Drugie: dlaczego nie? Oprawione w byczą, sarnią, dziczą, króliczą, itd, itp, już tak nie...
Pewnie także z wychowania wynika, że nie jadamy naszych kolegów.
So - nie sądzę, żeby wychowanie miało coś do tego, że obrzydza nas oprawienie książki w ludzką skórę.

- Generalnie nie jadamy, ale jadamy.

I nie tylko w odludnych plemionach albo w przypadkach mordów satanistycznych, zachowań patologicznych.
Przykładem choćby jedzenie kolegów przez słynnych sportowców po katastrofie samolotu w Andach.

Michał: Maciek: Pierwsze wrażenie: fu! O boziu!
Drugie: dlaczego nie? Oprawione w byczą, sarnią, dziczą, króliczą, itd, itp, już tak nie...
Pewnie także z wychowania wynika, że nie jadamy naszych kolegów.
So - nie sądzę, żeby wychowanie miało coś do tego, że obrzydza nas oprawienie książki w ludzką skórę.

- Generalnie nie jadamy, ale jadamy.

I nie tylko w odludnych...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

Współcześnie ludzie trzymają prochy swoich zmarłych na kominku, wypychają ulubione zwierzaki, mumifikują na pamiątkę swoje amputowane kończyny albo zapisują po śmierci swoją wytatuowaną skórę do muzeum tatuażu, że już nie wspomnę o moskiewskiej atrakcji turystycznej, jaką jest mumia Lenina. W kontekście tego wszystkiego oprawienie książki w skórę przyjaciela jako wyraz hołdu dla niego jakoś mnie szczególnie nie bulwersuje. ;-)

Współcześnie ludzie trzymają prochy swoich zmarłych na kominku, wypychają ulubione zwierzaki, mumifikują na pamiątkę swoje amputowane kończyny albo zapisują po śmierci swoją wytatuowaną skórę do muzeum tatuażu, że już nie wspomnę o moskiewskiej atrakcji turystycznej, jaką jest mumia Lenina. W kontekście tego wszystkiego oprawienie książki w skórę przyjaciela jako wyraz...

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam więcej mniej

lajt:
Jak czytam co niektóre wypowiedzi, to odnoszę wrażenie, że lekcję historii o holokauście opuściliście w szkole, lub chodziliście moi drodzy do szkół specjalnych.
Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową?

lajt:
Jak czytam co niektóre wypowiedzi, to odnoszę wrażenie, że lekcję historii o holokauście opuściliście w szkole, lub chodziliście moi drodzy do szkół specjalnych.
Jak się mają pojedyncze i dość ekscentryczne sposoby uczczenia zmarłego do ludobójstwa na skale przemysłową?

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

TymonT: dobre na prezent zaręczynowy - hłe :)
Z takim poczuciem humoru, to "materiał na męża" super, a jeszcze lepszy na nową parę butów.

Jak czytam co niektóre wypowiedzi, to odnoszę wrażenie, że lekcję historii o holokauście opuściliście w szkole, lub chodziliście moi drodzy do szkół specjalnych.

TymonT: dobre na prezent zaręczynowy - hłe :)
Z takim poczuciem humoru, to "materiał na męża" super, a jeszcze lepszy na nową parę butów.

Jak czytam co niektóre wypowiedzi, to odnoszę wrażenie, że lekcję historii o holokauście opuściliście w szkole, lub chodziliście moi drodzy do szkół specjalnych.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Kazik: Nie wiem, czy jestem bardziej zafascynowana, czy przerażona.

Ja przerażona

Kazik: Nie wiem, czy jestem bardziej zafascynowana, czy przerażona.

Ja przerażona

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

dobre na prezent zaręczynowy - hłe :)

dobre na prezent zaręczynowy - hłe :)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Wow!
Bleeeeeee!

Wow!
Bleeeeeee!

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Tu jest coś więcej na ten temat: http://historia.focus.pl/swiat/lektura-po-ludzku-1090

Tu jest coś więcej na ten temat: http://historia.focus.pl/swiat/lektura-po-ludzku-1090

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Nie wiem, czy jestem bardziej zafascynowana, czy przerażona.

Nie wiem, czy jestem bardziej zafascynowana, czy przerażona.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Kiedyś to był pewnie niezły szpan :)

Kiedyś to był pewnie niezły szpan :)

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Pierwsze wrażenie: fu! O boziu!

Drugie: dlaczego nie? Oprawione w byczą, sarnią, dziczą, króliczą, itd, itp, już tak nie rażą, bo skażeni jesteśmy określonym wychowaniem w danych kanonach, co jest przyjęte i dopuszczalne.

Jestem za i chciałbym mieć książkę oprawioną w skórę pięknej i długonogiej dziewczyny o niebieskiej skórze.

Pierwsze wrażenie: fu! O boziu!

Drugie: dlaczego nie? Oprawione w byczą, sarnią, dziczą, króliczą, itd, itp, już tak nie rażą, bo skażeni jesteśmy określonym wychowaniem w danych kanonach, co jest przyjęte i dopuszczalne.

Jestem za i chciałbym mieć książkę oprawioną w skórę pięknej i długonogiej dziewczyny o niebieskiej skórze.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam

Zapraszamy do dyskusji.

Zapraszamy do dyskusji.

Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam