Profil użytkownika: ArZ72

Po lekturze "Serca Indii" autorstwa Pana Marka Tully'ego oraz innych książek i publikacji zdawałem sobie sprawę z ogromu korupcji, niesprawiedliwości, nadużyć i pogardy dla podstawowych ludzkich praw, które trawią ten ogromny kraj. Jednak to, o czym pisze Pani Arundhati Roy przerasta ludzkie pojęcie. Przytłacza także skala wywołanych tymi zjawiskami konfliktów. W tym kontekście zrozumiałe jest, dlaczego były premier Manmohan Singh stwierdził, że wewnętrzne konflikty zbrojne stanowią największe wyzwanie dla państwa indyjskiego. Nie należy jednak zapominać, że owe konflikty to nie przyczyna a rezultat licznych patologii drążących ten najludniejszy kraj globu.
Ogromny szacunek należy się Autorce za wyprawienie się na tereny opanowane przez naksalitów, maoistowskich rebeliantów od dekad odsądzanych przez indyjski mainstream od czci i wiary. Szacunek należy się jej również za odwagę mówienia i pisania o przyczynach indyjskiej przemocy, które z jakichś tajemniczych (?) powodów umykają uwadze indyjskich i zachodnich mediów. Mam przeczucie, że gdyby o tym wszystkim mówił i pisał ktoś mniej znany od Pani Roy, to podzieliłby los niezliczonych tysięcy ofiar wojny, którą "największa demokracja świata" toczy
za fasadą wypolerowanego wizerunku Indii - nowego "tygrysa Azji".
Konkludując, jeżeli komuś wydaje się, że kraj targany konfliktami zbrojnymi będącymi rezultatem strukturalnej niesprawiedliwości, rabunkowej gospodarki i zwykłej pogardy dla elementarnych praw człowieka, może w najbliższym czasie osiągnąć poziom rozwoju krajów najzamożniejszych czy choćby Chin, to ta książka prawdopodobnie go otrzeźwi.
Wszystko to piszę bez jakiejkolwiek satysfakcji. Wręcz przeciwnie: ze sporą dozą smutku wywołanego tym, że opisywane tu zjawiska mają miejsce w kraju, którego kanony estetyki, muzykę, kino (nie tylko i nawet nie przede wszystkim Bollywood) i kuchnię bardzo lubię i cenię. Cywilizacji, której wiekopomny wkład w rozwój królowej nauk, czyli matematyki, każe chylić czoła. Dostrzegam też chyba marginalizowane przez Autorkę osiągnięcia niepodległych Indii, np. wolności obywatelskie, działania mające na celu awans osób należących do "niższych" kast czy wręcz wykluczonych z systemu kastowego oraz mniejszości religijnych, wreszcie sukcesy na takich polach jak samowystarczalność żywnościowa, medycyna, informatyka (np. cyberbezpieczeństwo) czy program kosmiczny.
P.S. Książka powstała kilkanaście lat temu. Jednak doniesienia o konfliktach, przemocy np. na tle kastowym i etnicznym, a także skala indyjskich problemów każą przypuszczać, że w opisywanej tematyce niewiele się zmieniło.

Po lekturze "Serca Indii" autorstwa Pana Marka Tully'ego oraz innych książek i publikacji zdawałem sobie sprawę z ogromu korupcji, niesprawiedliwości, nadużyć i pogardy dla podstawowych ludzkich praw, które trawią ten ogromny kraj. Jednak to, o czym pisze Pani Arundhati Roy przerasta ludzkie pojęcie. Przytłacza także skala wywołanych tymi zjawiskami konfliktów. W tym...

Mamy tu znakomity, przekrojowy opis Republiki Korei, w tym bogatej koreańskiej kultury, dziejów, mentalności samych Koreańczyków, a także mody na Koreę Południową, którą niezliczone rzesze młodych (i nie tylko) ludzi na całym świecie zaczęło postrzegać jako kraj i naród będący "cool". Poznajemy kraj, który pod niektórymi względami (szacunek wobec osób starszych, tolerancja wobec małych dzieci, emocjonalna otwartość, spontaniczność, zaufanie społeczne, solidarność międzyludzka czy funkcjonowanie służby zdrowia) jawi się jako bardziej ciepły i przyjazny od tego, co dziś widać w Polsce i na szeroko rozumianym Zachodzie, a jednocześnie wydać się nam może mentalnie bliższy niż jego azjatyccy sąsiedzi. Z drugiej strony trochę uwierałaby mi koreańskie przywiązanie do społecznej hierarchii, znajdujące odzwierciedlenie w języku i relacjach międzyludzkich, i to w stopniu bodaj większym niż u sąsiadów Korei.
Jest tu też miejsce na wątki osobiste, gdyż Autor jest mężem Koreanki. Jednak doświadczenia Autora z Krajem Porannej Świeżości nie przesłaniają meritum; służą jedynie ilustracji spraw omawianych w książce.
Owszem, są też nieliczne mankamenty. Np. niekonsekwencja w kolejności pisowni nazwisk. Autor zwykle najpierw zapisuje nazwisko, a potem imię omawianej postaci, jednak nie wiedzieć czemu zrobił wyjątek w przypadku mrocznej postaci pierwszego prezydenta Korei Południowej, przedstawionego jako Syngman Rhee. Poza tym to nie KTX produkuje pociągi wielkich prędkości tylko firma Hyundai Rotem, podczas gdy KTX to nazwa systemu tychże kolei, podobnie jak CRH w Chinach, Shinkansen w Japonii czy TGV we Francji. Nie sądzę też, by - jak Autor sugeruje - zatrudnianie zewnętrznych CEO byłoby korzystne dla koreańskich firm, skoro tradycyjnie zarządzane firmy z Azji świetnie sobie radzą w konkurencji z firmami z USA czy Europy, gdzie często firmom przewodzą "najemnicy", którzy nie znają za bardzo firmy ani nawet branży, nie rozwinęli relacji ze współpracownikami (w krajach Wschodniej Azji to kluczowa sprawa), ale za to mają papierek MBA. No, ale niech tam, nie bądźmy wobec Autora zanadto czepialscy.
Mimo, że Pan Jacoby jest sinologiem, a nie koreanistą, to książka o Korei jest dużo lepsza niż wcześniej przeze mnie ocenione "Chiny bez makijażu". A przecież Autor nieraz daje wyraz deficytowej u nas cesze - skromności - dając do zrozumienia Czytelnikom, że ekspertem ds. Korei nie jest. Dodatkowym atutem niniejszej książki jest zamieszczony pod koniec wykaz publikacji o Korei, którymi Autor wspomagał się przy pisaniu książki - jest gdzie poszerzać wiedzę. Ani chybi, niebawem wezmę się też za najnowszą książkę Pana Jacoby'ego - o Tajwanie.
* Moja recenzja dotyczy wyd. I, z 2018 r.

Mamy tu znakomity, przekrojowy opis Republiki Korei, w tym bogatej koreańskiej kultury, dziejów, mentalności samych Koreańczyków, a także mody na Koreę Południową, którą niezliczone rzesze młodych (i nie tylko) ludzi na całym świecie zaczęło postrzegać jako kraj i naród będący "cool". Poznajemy kraj, który pod niektórymi względami (szacunek wobec osób starszych, tolerancja...

Cóż powiedzieć... Książka wciąga od samego początku, a to z uwagi na mnogość informacji, obserwacji, przeżyć (czasem z dreszczykiem, a czasem anegdotycznych). Autor to "stary wyjadacz" w temacie kontaktów biznesowych z Krajem Środka. W ciągu trzech dekad był za Wielkim Murem już dziesiątki razy, nie zaś "kilka razy" jak to w swoich wypoci..., pardon, w swojej książce zrecenzowanej przeze mnie w grudniu ub. r. sugeruje Pani Sylwia Czubkowska. Pan Ślazyk - jak na człowieka biznesu przystało - bez wątpienia jest osobą, której czasu nie zbywa. Może to było powodem, dla którego zwłaszcza na początku książki zdarzyły się błędy gramatyczne czy nawet merytoryczne (np. Suzhou nie leży na północ tylko na zachód od Szanghaju), których niestety nikt nie skorygował. Niemniej końcowa część będąca w istocie poradnikiem dla osób prowadzących biznes w Chinach i/lub negocjujących z Chińczykami to perełka godna cytowania garściami!
Ktoś z Recenzentów zarzucił Autorowi, że wysmarował laurkę na cześć KPCh i nie znalazł w niej żadnej krytyki władz w Pekinie ani informacji o chorobach toczących tamtejsze społeczeństwo. Ktoś inny dodał, że Autor "jest zupełnie ślepy na wady Chin"... Nie chcę nikogo pochopnie podejrzewać o skretynienie. Powyższe zarzuty wynikają chyba z niedokładnej lub niedokończonej lektury. Bo Pan Ślazyk napisał m.in. o zanieczyszczeniu środowiska, które ponad dekadę temu przybrało rozmiary katastrofy, o silnie zakorzenionej korupcji, o świecie przestępczym (który bywało, że zdominował lokalny rozwój - przykład miasta Xiamen), o tym, że w Chinach biznesmen nie jest właścicielem a raczej kimś w rodzaju ajenta i że wszelkie decyzje biznesowe powyżej pewnego pułapu MUSZĄ być uzgadniane z władzami, o nielegalnych czy wręcz przestępczych metodach pozyskiwania przez Chiny technologii i informacji, czy o powiązaniach nieformalnych między władzą a biznesem, w tym także zagranicznym (np. o kulisach uprzywilejowanej pozycji, jaką w Chinach zdobył JP Morgan względem innych zagranicznych banków). Moim skromnym zdaniem za taką "laurkę" Autor mógłby dostać solidnego "klapsa". A tymczasem Pan Ślazyk to wszystko napisał. Napisał po polsku i zapewne w Polsce; chyba tylko dlatego nie spotkały go żadne przykrości. No, ale niech tam będzie "laurka". Może ktoś w Pekinie to "kupi" i nawet będą na Autora patrzeć przychylniejszym okiem. 😉
Kto inny zarzucił, że jest to "gawęda prostacko-rynsztokowa"... Owszem, jest tu lekki, często-gęsto kolokwialny, gawędziarski styl, który jednak w części poświęconej sztuce negocjacji ulatuje jak poranna mgła. Poza tym z treści nie przypominam sobie żadnych wulgaryzmów. A wszystkiego jak leci nie toleruję. Np. literatura faktu autorstwa Charliego LeDuffa okazała się dla mnie niestrawna.
Podsumowując: takich książek o współczesnych Chinach chciałbym przeczytać więcej, aby być na bieżąco z tym, co dzieje się nad Jangcy i Żółtą Rzeką. Dlatego też kolejna książka Autora pt. "Twierdza Chiny" pojawia się u mnie w kolejce do przeczytania.

Cóż powiedzieć... Książka wciąga od samego początku, a to z uwagi na mnogość informacji, obserwacji, przeżyć (czasem z dreszczykiem, a czasem anegdotycznych). Autor to "stary wyjadacz" w temacie kontaktów biznesowych z Krajem Środka. W ciągu trzech dekad był za Wielkim Murem już dziesiątki razy, nie zaś "kilka razy" jak to w swoich wypoci..., pardon, w swojej książce...