A na imię jej będzie Aniela

Lubię tą atmosferę retro w serii o komisarzu Zydze, samego komisarza też lubię .

Lubię tą atmosferę retro w serii o komisarzu Zydze, samego komisarza też lubię .

Niezbyt często zdarza się, aby akcję książki kryminalnej osadzić w dekoracjach II wojny światowej. Pan Marcin podjął to ryzyko, posługując się postacią komisarza Maciejewskiego. Wrażenia mam mieszane, zwłaszcza pod kątem wątku kryminalnego. Podjęcie służby przez Zygę w Kriminalpolizei wyłącznie z chęci wyświetlenia sprawcy zabójstwa popełnionego we wrześniu 1938 roku jest nieprzekonujące. Natomiast znacznie bardziej zainteresował mnie wątek działania formacji policyjnych w trakcie okupacji w Lublinie. I tu Autorowi udało się odtworzyć klimat tamtych czasów, wejście w półświatek żydowski. Dobrym pomysłem było cytowanie fragmentów archiwalnych gazet. Świetnie wypadł autopastisz: czytanie przez Panią Różę przedwojennego kryminału W. Rońskiego „Kino Venus”. No i te pierwsze dni po wyzwoleniu w 1944 roku. Mimo zastrzeżeń, prawie 6/10.

Niezbyt często zdarza się, aby akcję książki kryminalnej osadzić w dekoracjach II wojny światowej. Pan Marcin podjął to ryzyko, posługując się postacią komisarza Maciejewskiego. Wrażenia mam mieszane, zwłaszcza pod kątem wątku kryminalnego. Podjęcie służby przez Zygę w Kriminalpolizei wyłącznie z chęci wyświetlenia sprawcy zabójstwa popełnionego we wrześniu 1938 roku jest...

Sięgnęłam po tę książkę tylko dlatego, że według Wikipedii pojawia się w niej postać Szama Grajera, „żydowskiego króla” z getta lubelskiego. Niestety, po 100 stronach dałam sobie spokój. Nie mogłam się na początku połapać, kto jest kto (logiczne, bo to 3 tom),ale nawet jak już pierwsze zdezorientowanie minęło, getta się nie doczekałam i po prostu nie chciałam marnować czasu na nudnawą obyczajowkę, w której okupacja służy raptem tylko za tło.

Sięgnęłam po tę książkę tylko dlatego, że według Wikipedii pojawia się w niej postać Szama Grajera, „żydowskiego króla” z getta lubelskiego. Niestety, po 100 stronach dałam sobie spokój. Nie mogłam się na początku połapać, kto jest kto (logiczne, bo to 3 tom),ale nawet jak już pierwsze zdezorientowanie minęło, getta się nie doczekałam i po prostu nie chciałam marnować...

„A na imię jej będzie Aniela” to trzecia część serii kryminałów retro z komisarzem Maciejewskim w roli głównej. Pierwsza część niezbyt mi się podobała, za to druga znacznie bardziej przypadła mi do gustu, więc miałam nadzieję, że kolejna także będzie całkiem niezła. Niestety w tym tomie autor powrócił do wad z „Morderstwa pod cenzurą”, co sprawiło, że lektura książki mnie dosyć zmęczyła.
W obu tych częściach bowiem Wroński drastycznie ograniczył opisy – fabuła „A na imię…” rozgrywa się podczas drugiej wojny światowej, ale czytelnik właściwie musi polegać tylko na filmach czy ilustracjach, które widział gdzieś indziej, by wyobrazić sobie otoczenie bohaterów, jak i same postaci. W zamęcie wojennym komisarz uparcie prowadzi swe mozolne śledztwo w sprawie morderstw, a choć jest to ciekawy punkt widzenia prezentujący realia wojenne, bo dotąd spotykałam się głównie z opowieściami o powstańcach, więźniach obozów, etc., a tutaj odbiorca ma do czynienia z historią mieszkańców Lublina próbujących mimo wszystko wieść w miarę normalną egzystencję w trudnych czasach, to jednak tok dochodzenia w ogóle mnie nie wciągnął.
Niedostateczne opisy skutkują bowiem brakiem odpowiedniego klimatu opowieści, nie dają czytelnikowi czasu, aby należycie przyjrzał się miejscom i wydarzeniom, zaangażował w losy bohaterów. Odbiorca bombardowany jest mnóstwem dialogów, a choć są one klarowne, oprócz ciągnięcia akcji do przodu nie tworzą żadnej atmosfery ani nie nakreślają wystarczająco charakterystyki postaci. Wątek morderstwa przepleciony jest z panującą zawieruchą wojenną – w tekście występują fragmenty odnoszące się do ówczesnej polityki, ale jeśli ktoś nie ma wiedzy w tym zakresie ani go to specjalnie nie interesuje, prawdopodobnie poczuje się tym znużony.
Mi książkę czytało się opornie niczym przysłowiowa „krew z nosa” – byłam bardzo zniechęcona chaotycznością treści (mam tu na myśli brak opisów, które nadawałyby tekstowi przejrzystości) i męczyłam się, aby dobrnąć do końca, bo z uwagi na wymienione tu wady historia w ogóle mnie nie zaintrygowała.
Szkoda, bo jak Wroński udowodnił w „Kinie Venus”, potrafi napisać dobrą powieść. Ta część jednak nie zachęciła mnie do zapoznania się z kolejnymi tomami serii i nawet jeśli dam jej jeszcze kiedyś szansę, to z pewnością bardzo nieprędko.

„A na imię jej będzie Aniela” to trzecia część serii kryminałów retro z komisarzem Maciejewskim w roli głównej. Pierwsza część niezbyt mi się podobała, za to druga znacznie bardziej przypadła mi do gustu, więc miałam nadzieję, że kolejna także będzie całkiem niezła. Niestety w tym tomie autor powrócił do wad z „Morderstwa pod cenzurą”, co sprawiło, że lektura książki mnie...

Książka według mnie bardzo dobra, długo ją czytałem z powodu braku czasu. Jednak odczucia mam jak najbardziej pozytywne ponieważ nigdy nie byłem orłem z historii. Jednak czasy wojenne zawsze mnie interesowały, a tutaj autor naprawdę w bardzo przystępny sposób otworzył wydarzenia jakie miały miejsce podczas okupacji. Muszę przyznać że to naprawdę przyjemne z pożytecznym, bo historia w tej książce jest naprawdę dobra i do tego sprawnie wkomponowana w wydarzenia historyczne. Miałem zdecywanie inne wyobrażenie codzienności podczas wojny, ta książka dala mi nowe sporzejnie i wiedzę za co jestem bardzo wdzięczny. Daje dziewiąteczke ponieważ mimo bardzo pozytywnych wrażeń "Kino Venus" czytało mi się trochę lepiej.

Książka według mnie bardzo dobra, długo ją czytałem z powodu braku czasu. Jednak odczucia mam jak najbardziej pozytywne ponieważ nigdy nie byłem orłem z historii. Jednak czasy wojenne zawsze mnie interesowały, a tutaj autor naprawdę w bardzo przystępny sposób otworzył wydarzenia jakie miały miejsce podczas okupacji. Muszę przyznać że to naprawdę przyjemne z pożytecznym, bo...

Bywa tak czasami, że książkę ktoś mi poleci. Pozachwyca się nią. Poopowiada o niej, podkreślając jej szczególne walory. Tak było i tym razem. Cóż, tym bardziej mi przykro, że jakoś nie mogłam tychże walorów odnaleźć, w akcję zagłębić się nie potrafiłam, a bohater nie zdobył mojej sympatii. Nawet szczegółowa topografia Lublina nie była dla mnie atrakcją, ponieważ aż tak dobrze nie znam tego miasta, by docenić mrówczą pracę autora. Co zatem mogę powiedzieć dobrego o tym kryminale? Doceniam prawdopodobieństwo zdarzeń i postaci. Zwłaszcza bohaterowie pełni są ludzkich słabości, popełniają błędy i wyciągają fałszywe wnioski, co przecież często się zdarza podczas prowadzenia śledztwa. Dodatkowo realia wojenne. Zmieniające się dynamicznie czasy, a co za tym idzie również układy sił. Komisarz Zygmunt Maciejewski, który za wszelką cenę stara się odnaleźć zabójcę kobiet. Pomimo tego, że codziennie mordowani są ludzie w obliczu majestatu prawa najeźdźcy, policjant nie chce się pogodzić z tym, że przestępca nie zostanie ukarany. Książkę słuchałam i może w tym tkwi przyczyna trudności z odbiorem lektury. Wielość bohaterów i wydarzeń pojawiających się jednocześnie powodowała, że potrzebowałam chwili na odnalezienie się. A tymczasem lektor nie czekał, tylko czytał dalej. Zresztą wyjątkowo porządnie czytał. Od tej strony nie mam wydaniu nic do zarzucenia. Z wyżej wymienionych przyczyn polecać lektury nie będę.

Bywa tak czasami, że książkę ktoś mi poleci. Pozachwyca się nią. Poopowiada o niej, podkreślając jej szczególne walory. Tak było i tym razem. Cóż, tym bardziej mi przykro, że jakoś nie mogłam tychże walorów odnaleźć, w akcję zagłębić się nie potrafiłam, a bohater nie zdobył mojej sympatii. Nawet szczegółowa topografia Lublina nie była dla mnie atrakcją, ponieważ aż tak...

Moim zdaniem jak do tej pory najsłabsza, w przeciwieństwie do części 1 i 2 zdarzyły mi się kilkudniowe przerwy podczas czytania zabim dobrnąłem do końca.

Moim zdaniem jak do tej pory najsłabsza, w przeciwieństwie do części 1 i 2 zdarzyły mi się kilkudniowe przerwy podczas czytania zabim dobrnąłem do końca.

ciekawie pokazany Lublin czasów okupacji, chociaż wątek kryminalny nieco słabszy niż w poprzednich tomach

ciekawie pokazany Lublin czasów okupacji, chociaż wątek kryminalny nieco słabszy niż w poprzednich tomach

jedna z lepszych części cyklu, fabuła zawiła, rozciągnięta w czasie ale przez to bardziej zaskakująca!

jedna z lepszych części cyklu, fabuła zawiła, rozciągnięta w czasie ale przez to bardziej zaskakująca!

W trzecim tomie o komisarzu Maciejewskim, Marcin Wroński bardzo ciekawie i realistycznie pokazał różne postawy ludzi w trudnym okresie okupacji.

W trzecim tomie o komisarzu Maciejewskim, Marcin Wroński bardzo ciekawie i realistycznie pokazał różne postawy ludzi w trudnym okresie okupacji.