Książka trzyma poziom, jak poprzednie. Jednak według mojej opinie, wcześniejsze były o wiele bardziej wciągające i nie mogłam się oderwać. W przypadku tego tomu, czytanie było na zasadzie, aby skończyć. Gdyby nie Forst, który bardzo ożywił fabułę, było by nudnawo :/.

Książka trzyma poziom, jak poprzednie. Jednak według mojej opinie, wcześniejsze były o wiele bardziej wciągające i nie mogłam się oderwać. W przypadku tego tomu, czytanie było na zasadzie, aby skończyć. Gdyby nie Forst, który bardzo ożywił fabułę, było by nudnawo :/.

Mniej wciągająca niż poprzednie, ale wątek z bunkrami i choroba super wcinający i trzymający w napięciu.

Mniej wciągająca niż poprzednie, ale wątek z bunkrami i choroba super wcinający i trzymający w napięciu.

Wciągnęła mnie jak 2 część. Uważam że na tą chwilę, jedna z lepszych z tej serii (oczywiście poza 2). Pomysł z obrazami kapitalny, szukanie mordercy również,finał zaskakujący. Irytujące wątki miłosne, trochę za dużo ich, ale do zniesienia. Czekam co będzie w kolejnej części.Cala seria godna polecenia.

Wciągnęła mnie jak 2 część. Uważam że na tą chwilę, jedna z lepszych z tej serii (oczywiście poza 2). Pomysł z obrazami kapitalny, szukanie mordercy również,finał zaskakujący. Irytujące wątki miłosne, trochę za dużo ich, ale do zniesienia. Czekam co będzie w kolejnej części.Cala seria godna polecenia.

Na plus tego tomu: szukanie skarbu i wątki historyczne oraz psychotyczne postacie. Na minus: za dużo wątków miłosnych, co było bardzo nużące oraz zaniki pamięci lekko naciągane. Jednak serie oceniam bardzo dobrze i czytam dalej, bo ciekawa jestem co będzie w kolejnych tomach.

Na plus tego tomu: szukanie skarbu i wątki historyczne oraz psychotyczne postacie. Na minus: za dużo wątków miłosnych, co było bardzo nużące oraz zaniki pamięci lekko naciągane. Jednak serie oceniam bardzo dobrze i czytam dalej, bo ciekawa jestem co będzie w kolejnych tomach.

Zaskakująca i na wysokim poziomie narracji książka. Do samego końca nie wiadomo jak się zakończy. Poboczne wątki równie ciekawe choć bardzo kontrowersyjne (molestowanie księży, dzieci Zamojszczyzny). Odejmuje jedynie jedną gwiazdkę za nadmiar wątku miłosnego. Nie zmiana to jednak faktu że ta część jest szalenie ciekawa i godna polecania.

Zaskakująca i na wysokim poziomie narracji książka. Do samego końca nie wiadomo jak się zakończy. Poboczne wątki równie ciekawe choć bardzo kontrowersyjne (molestowanie księży, dzieci Zamojszczyzny). Odejmuje jedynie jedną gwiazdkę za nadmiar wątku miłosnego. Nie zmiana to jednak faktu że ta część jest szalenie ciekawa i godna polecania.

Super pomysł z listami wysyłanymi w tej historii. Jestem pod wrażeniem całej tej zgadywanki z liczbami. Bardzo to wciągające i zaskakujące, a wisienką na torcie jest to, że akcja dzieje się w małej miejscowości. Brakowało mi jedynie psychologicznego rysu bohaterów, za to odjęłam gwiazdkę. Drugą odjęłam za szybki koniec. Mam wrażenie że mógł być jeszcze bardziej rozwinięty. Wszystko inne na wysokim poziomie. Nie nudziłam się podczas czytania tej książki i mogę ją śmiało polecić.

Super pomysł z listami wysyłanymi w tej historii. Jestem pod wrażeniem całej tej zgadywanki z liczbami. Bardzo to wciągające i zaskakujące, a wisienką na torcie jest to, że akcja dzieje się w małej miejscowości. Brakowało mi jedynie psychologicznego rysu bohaterów, za to odjęłam gwiazdkę. Drugą odjęłam za szybki koniec. Mam wrażenie że mógł być jeszcze bardziej rozwinięty....

Do przeczytania skusiła mnie recenzja B.A.Paris na okładce, ale żałuje czasu jaki poświeciłam na tą książkę. Ciągnie się jak flaki z olejem, narracja i postacie tragiczne. 80% książki oparte na jakiś jojczeniach głównej bohaterki, której nawet terapeuta za bardzo nie może pomóc. Paranoja przez duże "P" bohaterki i męczenie swoimi frustracjami wszystkich wokół, no masakra.To już nawet nie da się zrzucić zachowania tej postaci na ten wypadek. Ona jest chodzącą masochistka i dla siebie i dla innych. Jak już się przebrnie przez te rozważania młodego Wertera, okazuje się że historia nawet kupy się trzyma i jakiś pomysł w tym wszystkim był. Poprawia się nawet narracja i język autorki, czyli można. Czemu więc nie zacząć od końca bez męczenia czytelnika? Nie wiem, cały czas się zastanawiam.

Do przeczytania skusiła mnie recenzja B.A.Paris na okładce, ale żałuje czasu jaki poświeciłam na tą książkę. Ciągnie się jak flaki z olejem, narracja i postacie tragiczne. 80% książki oparte na jakiś jojczeniach głównej bohaterki, której nawet terapeuta za bardzo nie może pomóc. Paranoja przez duże "P" bohaterki i męczenie swoimi frustracjami wszystkich wokół, no masakra.To...

Wstrząsający dokument, temat do przemyślenia, książka warta uwagi.

Wstrząsający dokument, temat do przemyślenia, książka warta uwagi.

Książka skupia się na tym co najważniejsze, czyli na opiniach osób, które mają coś wspólnego z tematem. Zbiera ich zdanie, przemyślenia przedstawiając zagadnienie z różnych stron. Znajdziemy tu wypowiedzi zarówno osób takich jak my, ale też starszych, młodszych, lekarzy, badaczy i też samej autorki. Dobór wywiadów jest kompletny oraz przemyślany i przedstawiony jako zwykła rozmowa, co czyni książkę bardzo dobrze napisana, mimo że temat nie jest łatwy i nadal kontrowersyjny. Obowiązkowa lektura na babskich spotkaniach.

Książka skupia się na tym co najważniejsze, czyli na opiniach osób, które mają coś wspólnego z tematem. Zbiera ich zdanie, przemyślenia przedstawiając zagadnienie z różnych stron. Znajdziemy tu wypowiedzi zarówno osób takich jak my, ale też starszych, młodszych, lekarzy, badaczy i też samej autorki. Dobór wywiadów jest kompletny oraz przemyślany i przedstawiony jako zwykła...

Miks książki "Będzie bolało" A.Kaya i wszelkich paradokumentów. Z jednej strony śmieszne z drugiej przerażające. Nie dziwię się że autor skończył z wypaleniem zawodowym, gdyż mimo zmieniających się przepisów i tak jest skazany na siebie. W kraju absurdów prawnych i papierologii człowiek z empatią skazany jest na porażkę. Faktycznie, tylko dzieci szkoda w całym tym procesie, bo one wcale nie są winne tego że postawa ich rodziców sięga dna...bruku, butelki,wszelkich ludzkich odruchów. Co do sposobu pisania książki i języka, jest bardzo lekki, zabawny, czyta się bardzo dobrze, dlatego przyznałam parę gwiazdek za to. Jednak odjęłam parę za to, że niektóre rozdziały są dopracowane i historia jest przemyślała,a niektóre urwane, krótkie i pisane na szybko i chaotycznie.

Miks książki "Będzie bolało" A.Kaya i wszelkich paradokumentów. Z jednej strony śmieszne z drugiej przerażające. Nie dziwię się że autor skończył z wypaleniem zawodowym, gdyż mimo zmieniających się przepisów i tak jest skazany na siebie. W kraju absurdów prawnych i papierologii człowiek z empatią skazany jest na porażkę. Faktycznie, tylko dzieci szkoda w całym tym procesie,...

Wspaniała od początku do końca. Doskonale przemyślana i napisana. Historie do bólu prawdziwe i czasami przerażająco nieprzyjemne. Dobry pomysł z rozbiciem każdej historii na oddzielny rozdział. Przedstawienie jako dziennika, nie robiło by takiego wrażenia. Czekam na ciąg dalszy lub inne książki autorki, bo pisze bardzo dobrze.

Wspaniała od początku do końca. Doskonale przemyślana i napisana. Historie do bólu prawdziwe i czasami przerażająco nieprzyjemne. Dobry pomysł z rozbiciem każdej historii na oddzielny rozdział. Przedstawienie jako dziennika, nie robiło by takiego wrażenia. Czekam na ciąg dalszy lub inne książki autorki, bo pisze bardzo dobrze.

Książka wciąga niesamowicie i coś co na początku wydaje się oczywiste, pod koniec wywraca się do góry nogami. Narracja prosta, wartka bez zbędnych opisów, ale to akurat oceniam jako plus. Wspaniałe psychologiczne wątki dla osób które uwielbiają takie smaczki. Szczerze polecam i na pewno nie będzie to jedyna książka autora, po jaka sięgnę.

Książka wciąga niesamowicie i coś co na początku wydaje się oczywiste, pod koniec wywraca się do góry nogami. Narracja prosta, wartka bez zbędnych opisów, ale to akurat oceniam jako plus. Wspaniałe psychologiczne wątki dla osób które uwielbiają takie smaczki. Szczerze polecam i na pewno nie będzie to jedyna książka autora, po jaka sięgnę.

Nie jest to lekka książka. Czyta się dość ciężko że względu na opisywane zachowania ludzi z jakimi autor miał doczynienia. Smutna i zarazem refleksyjna, momentami ubarwiona zabawnymi komentarzami. Warta uwagi, jednak trzeba się przygotować na bardzo szczery obraz ludzkich, zachowań mieszkających w bliskim sąsiedztwie.

Nie jest to lekka książka. Czyta się dość ciężko że względu na opisywane zachowania ludzi z jakimi autor miał doczynienia. Smutna i zarazem refleksyjna, momentami ubarwiona zabawnymi komentarzami. Warta uwagi, jednak trzeba się przygotować na bardzo szczery obraz ludzkich, zachowań mieszkających w bliskim sąsiedztwie.

Treść dobrze napisana i wciągająca, jednak połowa żartów wrzucona na siłę, co w konsekwencji przeszkadza w czytaniu.

Treść dobrze napisana i wciągająca, jednak połowa żartów wrzucona na siłę, co w konsekwencji przeszkadza w czytaniu.

Szybko się czyta, idealna na prezent dla dzieci, aby uwierzyły że mogą dokonać wielkich rzeczy. Zastanawiający dobór postaci, które opisał autor, moim zdaniem trochę za ubogi, ale być może to taka odskocznia od medycyny, czyli tego na czym się skupia. Treść książki ok, komentarze męczące i monotematyczne, co za dużo to nie zdrowo, dlatego odjęte gwiazdki za to. Zobaczymy czym zaskoczy w kolejnych książkach.

Szybko się czyta, idealna na prezent dla dzieci, aby uwierzyły że mogą dokonać wielkich rzeczy. Zastanawiający dobór postaci, które opisał autor, moim zdaniem trochę za ubogi, ale być może to taka odskocznia od medycyny, czyli tego na czym się skupia. Treść książki ok, komentarze męczące i monotematyczne, co za dużo to nie zdrowo, dlatego odjęte gwiazdki za to. Zobaczymy...

Myślałam, że po opowieści o Bogdanie Arnoldzie z wcześniejszego tomu, już nic mnie nie zaskoczy. Jednak byłam w błędzie. Opowiadanie "Brudne narodziny Skorpiona" P. Czornyja mnie zszokowało. Nie dość, że dobrze napisane to historia głownego bohatera szokująca. Z ofiary przeradza się w kata, którego ulepili z gliny rodzice przez swoje wychowanie. Kolejne genialne opowiadanie debiutującej P. Rogali. Czyta się jednym tchem jak historię P. Brejdyganta. Kolejny raz zawiodłam się wersja P.Grocholi. Zupełnie nie pasuje do tak doborowego grona pisarzy.

Myślałam, że po opowieści o Bogdanie Arnoldzie z wcześniejszego tomu, już nic mnie nie zaskoczy. Jednak byłam w błędzie. Opowiadanie "Brudne narodziny Skorpiona" P. Czornyja mnie zszokowało. Nie dość, że dobrze napisane to historia głownego bohatera szokująca. Z ofiary przeradza się w kata, którego ulepili z gliny rodzice przez swoje wychowanie. Kolejne genialne opowiadanie...

Zacznę od tego co mnie zainteresowało najbardziej. Są to dwie historie z nałogiem w tle, czyli opowiadanie P.Joanny Opiat-Bojarskiej, która wciela się w policjanta z archiwum X. Wielkie wrażenie zrobiło również opowiadanie P.Igora Brejdyganta, który z rzeczowa analiza psychologiczna podszedł to swojego zadania. Nie sposób oderwać się od obydwu historii. Narracja jest bardzo wciągająca. Na uwagę również zasługuje opowiadanie małżeństwa Kuźmińskich. Za co by się nie wzięli, to każde jest bardzo rzeczowo i dokładnie przeanalizowane. Mając przed sobą napisany przez nich rozdział, wiem, że ich wersja danej historii będzie wyczerpująca. Teraz przejdę do w moim odczuciu, zupełnego nieporozumienia i rozczarowaniq. Otóż nie rozumiem, czemu zaprosili do tego tomu P.Katarzynę Grocholę(oczywiście pomijając jej wątek osobisty). Nie dość, że jej poziom odbiega od reszty, to sposób narracji trąci bylejakościa. Ma się wrażenie, że napisała opowiadanie w 5minut i na kolanie. Być może w kolejnym tomie, będzie lepiej. Na tą chwilę, myślę że inny autor lepiej by się odnalazł i skorzystal ze swojej szansy.

Zacznę od tego co mnie zainteresowało najbardziej. Są to dwie historie z nałogiem w tle, czyli opowiadanie P.Joanny Opiat-Bojarskiej, która wciela się w policjanta z archiwum X. Wielkie wrażenie zrobiło również opowiadanie P.Igora Brejdyganta, który z rzeczowa analiza psychologiczna podszedł to swojego zadania. Nie sposób oderwać się od obydwu historii. Narracja jest bardzo...

Opowieści mi znane, jednak opisane przez niesamowitych pisarzy. Narracja małżeństwa Kuźmińskich robi cały czas na mnie wrażenie niezależnie od historii jaka opisują. Opowiadanie P.Bondy wraz z uzupełnieniem P.Lacha bardzo rzeczowe i pełne szczegółów. Jednak w tym tomie największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie P. Brejdyganta pisane w pierwszej osobie. Szacun wielki.

Opowieści mi znane, jednak opisane przez niesamowitych pisarzy. Narracja małżeństwa Kuźmińskich robi cały czas na mnie wrażenie niezależnie od historii jaka opisują. Opowiadanie P.Bondy wraz z uzupełnieniem P.Lacha bardzo rzeczowe i pełne szczegółów. Jednak w tym tomie największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie P. Brejdyganta pisane w pierwszej osobie. Szacun wielki.

Druga część książki zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i dosłownie wbiła w fotel. Przede wszystkim za sprawą ciekawych historii i ludzi za nimi odpowiedzialnych. Dodatkowo został wspaniałe opracowany materiał bardzo wnikliwie i wyczerpująco. Ciężko wymienić autora który zrobił na mnie największe wrażenie. Każde opowiadanie trzyma bardzo wysoki poziom i sprawia że książkę czyta się jednym tchem.

Druga część książki zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i dosłownie wbiła w fotel. Przede wszystkim za sprawą ciekawych historii i ludzi za nimi odpowiedzialnych. Dodatkowo został wspaniałe opracowany materiał bardzo wnikliwie i wyczerpująco. Ciężko wymienić autora który zrobił na mnie największe wrażenie. Każde opowiadanie trzyma bardzo wysoki poziom i sprawia że książkę...

Do przeczytania książki zachęcił mnie podcast piate-nie-zabijaj Justyny Mazur. Niektóre historie już znałam i ciałam poznać więcej szczegółów, a niektóre nie. Ciekawiło mnie podejście autorów to zbrodni, jakie miały miejsce, a nie były fikcją.
Największe wrażenie zrobiły na mnie 3 historie. Pierwsze opowiedziane było przez małżeństwo Kuźmińskich, które było dokładnie i wnikliwie opisane. Dodają one rys społeczny małej miejscowości w której doszło do zdarzenia oraz wprost dodają co myślą o postawie mieszkańców.
Drugą opisała P.Marta Guzowska z perspektywy antropologicznej. Dużo swoich osobistych wtrąceń, ale mających związek z historią. Ostatnie to opowiadanie P. K.Pużuńskiej. Pierwszy raz zetknęłam się z tą autorka i myślę że nie ostatni.
Widać że autorzy się przyłożyli do opracowania spraw.
Najmniej podobał mi się sposób opowieści Pani Bondy i P. Chmielarza. Mam wrażenie że zupełnie "nic od siebie nie dali" oprócz rzecz jasna autopromocji (P.Chmielarz) i nadmiernego zagmatwania (P.Bonda). Historie mega interesujące potrafili tak przedstawić, że człowiek czuł, że traci jedynie czas i było by lepiej jakby przeczytał o nich ze zwykłej, podrzędnej gazety lokalnej.

Do przeczytania książki zachęcił mnie podcast piate-nie-zabijaj Justyny Mazur. Niektóre historie już znałam i ciałam poznać więcej szczegółów, a niektóre nie. Ciekawiło mnie podejście autorów to zbrodni, jakie miały miejsce, a nie były fikcją.
Największe wrażenie zrobiły na mnie 3 historie. Pierwsze opowiedziane było przez małżeństwo Kuźmińskich, które było dokładnie i ...