Dlaczego ogarnął mnie mrok? Rozmowy o pracy psychologa więziennego

Książka, która więcej obiecuje niż daje. Zapowiadało się interesująco, jest tu kilka ciekawych historii i to tyle. Ogromna szkoda, że autor nie potrafił się schować i oddać po prostu głosu rozmówcy. Irytujące są bezsensowne wtręty, typu 'wstałem po kawę' albo 'pomyślałem wtedy że...[tu wstaw trywialną obserwację, która nic nie wnosi]'. Za duże ego nie służy takiej literaturze. Średniawka, choć temat ciekawy.

Książka, która więcej obiecuje niż daje. Zapowiadało się interesująco, jest tu kilka ciekawych historii i to tyle. Ogromna szkoda, że autor nie potrafił się schować i oddać po prostu głosu rozmówcy. Irytujące są bezsensowne wtręty, typu 'wstałem po kawę' albo 'pomyślałem wtedy że...[tu wstaw trywialną obserwację, która nic nie wnosi]'. Za duże ego nie służy takiej...

Książka porusza bardzo ciekawe tematy. Zdecydowanie warta uwagi

Książka porusza bardzo ciekawe tematy. Zdecydowanie warta uwagi

W kim z nas nie czai się mrok? Wszyscy go w sobie chowamy, spętanego przyjętymi zasadami moralnymi, kodeksami wyznaczanymi przez społeczność, w jakiej żyjemy. W zwykłych warunkach mrok jest uśpiony, a my z pewną dozą autozaufania możemy pretendować do roli porządnego obywatela. Są jednak wydarzenia i emocje na tyle gwałtowane, że zrywają okowy norm. Wtedy mrok cię pochłonie, jeśli mu na to pozwolisz…

Bohaterowie wysłuchanego przeze mnie audiobooka dali się pożreć. „Święty Mikołaj”, „Neron”, „Odyn” i „Elektryk” to użyte na potrzeby rozmowy pseudonimy więźniów skazanych za dokonanie zabójstw i zarazem tytuły poszczególnych rozdziałów. W życiorysach każdego z nich odnajdujemy katalizatory mroku, omawiane szerzej przez byłego psychologa więziennego, Marcina Walickiego. O szczegóły pyta terapeutę Michał Larek - dziennikarz, podcaster i pisarz.

Gdzieś obiło mi się o uszy, że pozycja jest krytykowana ze względu na sposób narracji. Mnie z kolei nie przeszkadza fabularyzowanie. Od lat słucham podcastów kryminalnych i ten sposób podawania treści mi odpowiada. Podobał mi się również lektor – Mariusz Bonaszewski. Ogólnie – dobrze oceniam odbiór.

Ponieważ temat nie jest mi specjalnie znany, z ciekawością wysłuchałam tej pozycji, by dowiedzieć się więcej o pracy psychologów więziennych, sposobach diagnozowania osadzonych, realiach życia oraz pracy za kratami. W pierwszej kolejności uderzyło mnie to, jak często spotykam się z tą mylną opinią, że w polskich więzieniach osadzeni żyją sobie całkiem wygodnie, bo mając przysłowiowy wikt i opierunek, o nic nie muszą się martwić. W drugiej - po raz kolejny refleksja: jakie to zło jest banalne. Jak często potworne zbrodnie popełniają zwyczajni ludzie, podobni tym codziennie mijanym na ulicy.

Myślę, że to nie ostatnia pozycja tego typu, po jaką sięgnę.

W kim z nas nie czai się mrok? Wszyscy go w sobie chowamy, spętanego przyjętymi zasadami moralnymi, kodeksami wyznaczanymi przez społeczność, w jakiej żyjemy. W zwykłych warunkach mrok jest uśpiony, a my z pewną dozą autozaufania możemy pretendować do roli porządnego obywatela. Są jednak wydarzenia i emocje na tyle gwałtowane, że zrywają okowy norm. Wtedy mrok cię...

Książka bardzo mi się spodobała, ponieważ wcześniej nie miałam zbyt dużego kontaktu z literaturą dotyczącą życia w więzieniu. Było niezwykle ciekawe dowiedzieć się, jak psychologowie pracujący w takich miejscach przeżywają swój czas i z jakimi osobowościami więźniów się spotykają. Po przesłuchaniu miałam poczucie niedosytu – książka wydawała się za krótka i chętnie sięgnęłabym po więcej podobnych historii.
Bardzo podobał mi się sposób, w jaki zebrano rozmowy – świetnie pokazano różnorodność podejść psychologów do swojej pracy. Dodatkowo więźniowie zostali przedstawieni jako osoby wielowymiarowe, nie tylko jako osadzeni, ale przede wszystkim jako ludzie z własnymi doświadczeniami. Często to środowisko, w którym dorastali, sprawiło, że „normalność” w ich świecie znacznie odbiega od tego, co uznajemy za normę w społeczeństwie.
Zdecydowanie potrzeba więcej takich książek, pokazujących trudną i pełną wyzwań pracę w miejscach, o których rzadko się mówi.

Książka bardzo mi się spodobała, ponieważ wcześniej nie miałam zbyt dużego kontaktu z literaturą dotyczącą życia w więzieniu. Było niezwykle ciekawe dowiedzieć się, jak psychologowie pracujący w takich miejscach przeżywają swój czas i z jakimi osobowościami więźniów się spotykają. Po przesłuchaniu miałam poczucie niedosytu – książka wydawała się za krótka i chętnie...

Facet mówi, że na seryjnych morderców nie wolno mówić wampir ponieważ to pokazuję, że nie mamy do niego szacunku i to zabiera możliwość zobaczenia w nim człowieka. Nawet jeśli zabił setki dzieci później przedstawia więźnia mówiąc, że wyglądał, jak Mikołaj, który bił się z reniferami. To jest szok jak można być obłudny. Słaba książka pod kontem merytorycznym to najmniejszy problem tej pozycji.

Facet mówi, że na seryjnych morderców nie wolno mówić wampir ponieważ to pokazuję, że nie mamy do niego szacunku i to zabiera możliwość zobaczenia w nim człowieka. Nawet jeśli zabił setki dzieci później przedstawia więźnia mówiąc, że wyglądał, jak Mikołaj, który bił się z reniferami. To jest szok jak można być obłudny. Słaba książka pod kontem merytorycznym to najmniejszy...

Zbyt krótka. Temat "przerobiony po łebkach". Materiał na bardzo długą książkę streszczony do rozmiaru nowelki.

Zbyt krótka. Temat "przerobiony po łebkach". Materiał na bardzo długą książkę streszczony do rozmiaru nowelki.

Z jednej strony ciekawa z drugiej dziwna. Zapowiada się naprawdę ciekawie i… no właśnie książka jest tak krótka, że ma się wrażenie jakby się dostało wersję demo. Szkoda, bo szło naprawdę fajnie a tutaj tylko taka przystawka.

Z jednej strony ciekawa z drugiej dziwna. Zapowiada się naprawdę ciekawie i… no właśnie książka jest tak krótka, że ma się wrażenie jakby się dostało wersję demo. Szkoda, bo szło naprawdę fajnie a tutaj tylko taka przystawka.

Książka o tyle ciekawa, co dziwna w swojej konwencji. Materiał, który nadawałby się na tzw. wywiad rzekę (choć z racji objętości byłby to raczej "wywiad strumyk"),autor poszerzył o swego rodzaju fabularyzację. Swoje rozmowy z więziennym psychologiem urozmaicił ich opisami, czasami - odniosłem silne wrażenie - podkoloryzowanymi (bo jaka jest szansa, żeby grająca akurat w tle piosenka Davida Gilmoura spuentowała idealnie temat padających właśnie słów w toczącej się dyskusji? Podpowiem: niewielka). Czyta się to trochę jak literaturę non-fiction, nazwijmy ją "parareportażem", a trochę jak dzienniki dr. Watsona, opisujące przygody Sherlocka Holmesa (podobieństwo narracji i stylistyki).

Sama tematyka może być zajmująca, porusza bowiem kwestię psychiki osób osadzonych w więzieniach, przyczyny ich trafienia do zakładu karnego, ich zachowania, emocje w kontakcie z psychologiem. Pozwala też, choć nie zawsze, na wytworzenie w sobie niejakiego dystansu w ocenie tzw. przestępców.

Książka o tyle ciekawa, co dziwna w swojej konwencji. Materiał, który nadawałby się na tzw. wywiad rzekę (choć z racji objętości byłby to raczej "wywiad strumyk"),autor poszerzył o swego rodzaju fabularyzację. Swoje rozmowy z więziennym psychologiem urozmaicił ich opisami, czasami - odniosłem silne wrażenie - podkoloryzowanymi (bo jaka jest szansa, żeby grająca akurat w...

Interesująca pozycja która rzuca światło na pracę psychologa więzienego o której nie miałem pojęcia pewnie jak i większość ludzi

Interesująca pozycja która rzuca światło na pracę psychologa więzienego o której nie miałem pojęcia pewnie jak i większość ludzi

Książka jest zapisem doświadczeń psychologa więziennego. Autor opisuje w niej specyfikę pracy psychologicznej oraz organizacji pracy różnych pracowników w więzieniu. Pozycji tej słuchałam z przerwami tzn. w którymś momencie odłożyłam ją i niedawno do niej wróciłam. Dla mnie ciekawym wnioskiem poruszonym przez autora są granice, które można różnorako rozumieć czyli w sensie granic w relacji skazany-psycholog, granic emocjonalnych, granic czyli zasad obowiązujących w więzieniu, granic dotyczących własnej wytrzymałości psychicznej w sytuacji pracy z osobami, które dokonały czynów przestępczych oraz zagłębiania się w różnorakie historie życiowe przy zachowaniu obiektywizmu w nastawieniu do tychże osób. Autor przybliża również tematykę związaną z zagrożeniami związanymi z obcowaniem ż osobami z poza bezpiecznymi stylami przywiązania co może skutkować wypaleniem zawodowym, cynizmem bądź doświadczaniem stresu pourazowego. Ciekawa pozycja.

Książka jest zapisem doświadczeń psychologa więziennego. Autor opisuje w niej specyfikę pracy psychologicznej oraz organizacji pracy różnych pracowników w więzieniu. Pozycji tej słuchałam z przerwami tzn. w którymś momencie odłożyłam ją i niedawno do niej wróciłam. Dla mnie ciekawym wnioskiem poruszonym przez autora są granice, które można różnorako rozumieć czyli w sensie...