„Dziewczyna z sierocińca” zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Losy Ernestine – Niny są niezwykle dramatyczne, a sama historia wciągająca. Autorka Joanna Parasiewicz wprowadziła dwóch narratorów. Jednym z nich jest Eryk – od dzieciństwa zafascynowany medycyną, a drugim – tytułowa dziewczyna z niemieckiego sierocińca – Ernestine August. Akcja rozpoczyna się w czasie II wojny światowej, a kończy w 1957 roku. Dawno nie czytałam tak dobrej powieści niebędącej kryminałem.

„Dziewczyna z sierocińca” zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Losy Ernestine – Niny są niezwykle dramatyczne, a sama historia wciągająca. Autorka Joanna Parasiewicz wprowadziła dwóch narratorów. Jednym z nich jest Eryk – od dzieciństwa zafascynowany medycyną, a drugim – tytułowa dziewczyna z niemieckiego sierocińca – Ernestine August. Akcja rozpoczyna się w czasie II wojny...

„Listy pełne marzeń” to przyjemna, naładowana dobrą energią powieść obyczajowa. Może trochę przesłodzona i czasami tak optymistyczna, że zupełnie nierealna, ale jako lektura świąteczna dobrze się sprawdza.

„Listy pełne marzeń” to przyjemna, naładowana dobrą energią powieść obyczajowa. Może trochę przesłodzona i czasami tak optymistyczna, że zupełnie nierealna, ale jako lektura świąteczna dobrze się sprawdza.

„Drogi Święty Mikołaju” raczej nie spełni oczekiwań tych czytelników, którzy szukają książki w klimacie świątecznym. To powieść obyczajowa o relacjach rodzinnych, związkach i zdradzie – która właściwie jest jednym z głównych motywów poszczególnych rozdziałów. Jest i kolacja wigilijna, ale pojawia się niejako przy okazji innych wydarzeń i niewiele ma wspólnego z tradycją. Ogólnie, czyta się bezproblemowo i szybko. Taki zapychacz czasu, gdy na przykład czeka się gdzieś w kolejce.

„Drogi Święty Mikołaju” raczej nie spełni oczekiwań tych czytelników, którzy szukają książki w klimacie świątecznym. To powieść obyczajowa o relacjach rodzinnych, związkach i zdradzie – która właściwie jest jednym z głównych motywów poszczególnych rozdziałów. Jest i kolacja wigilijna, ale pojawia się niejako przy okazji innych wydarzeń i niewiele ma wspólnego z tradycją....

„Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” może się podobać. Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych – w latach 1886-1891, gdy młodziutka Mania pracuje jako guwernantka w zamożnych domach oraz w 1911 roku, kiedy czeka na odbiór drugiej Nagrody Nobla.

Katarzyna Zyskowska, jak zwykle, pięknie operuje słowem, tworzy barwne opisy miejsc, postaci, uczuć. Niemal namacalnie odczuwa się emocje kobiety poddawanej przeróżnym doświadczeniom życiowym. Tło obyczajowe i historyczne też jest odmalowane starannie, z dbałością o szczegóły. Wolałabym jednak, aby inaczej zostały rozłożone akcenty fabularne. Za dużo o skandalach i romansach. Za mało o pracy naukowej.

To dobra, a nawet bardzo dobra książka. Jednak o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim była dużo lepsza.

„Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” może się podobać. Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych – w latach 1886-1891, gdy młodziutka Mania pracuje jako guwernantka w zamożnych domach oraz w 1911 roku, kiedy czeka na odbiór drugiej Nagrody Nobla.

Katarzyna Zyskowska, jak zwykle, pięknie operuje słowem, tworzy barwne opisy miejsc, postaci,...

Powróciłam do "Macierzy" po wielu latach i nadal uważam, że to najpiękniejsza powieść Marii Rodziewiczówny. O zbrodni i tajemnicy, miłości i nienawiści, rodzinie i samotności. To książka pełna kontrastów. Jest w niej wszystko, także mnóstwo emocji.

Powróciłam do "Macierzy" po wielu latach i nadal uważam, że to najpiękniejsza powieść Marii Rodziewiczówny. O zbrodni i tajemnicy, miłości i nienawiści, rodzinie i samotności. To książka pełna kontrastów. Jest w niej wszystko, także mnóstwo emocji.

„Siła kobiet” to powieść, której akcja rozgrywa się w dwudziestoleciu międzywojennym. Osią fabuły są losy trzech kobiet powiązanych z zamożną i wpływową rodziną Lubowidzkich.

Rozalia, Zuzanna, Ada – każda z nich kroczy inną drogą, dokonuje własnych wyborów. Łączy je wspólny los kobiet walczących o prawo do stanowienia o własnym losie w świecie mężczyzn, którzy nie chcą im tego prawa przyznać.

Książkę Barbary Wysoczańskiej czyta się naprawdę dobrze. Fabuła jest ciekawa, wciągająca. Czasem tylko odnosiłam wrażenie, że autorka za bardzo uprościła zło. Wyszły jednoznacznie czarne postaci. Zabrakło odcieni szarości.

„Siła kobiet” to powieść, której akcja rozgrywa się w dwudziestoleciu międzywojennym. Osią fabuły są losy trzech kobiet powiązanych z zamożną i wpływową rodziną Lubowidzkich.

Rozalia, Zuzanna, Ada – każda z nich kroczy inną drogą, dokonuje własnych wyborów. Łączy je wspólny los kobiet walczących o prawo do stanowienia o własnym losie w świecie mężczyzn, którzy nie chcą im...