Profil użytkownika: Kate4484

To było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka i… poprzeczka została postawiona bardzo, bardzo, ale to bardzo wysoko. Skończyłam czytać tę książkę wczoraj, a od tamtej pory nie mogę przestać o niej myśleć. Cały czas gdzieś mam ją z tyłu głowy.

To jeden z lepiej skonstruowanych kryminałów, jakie od dawna czytałam. Świetnie nakreślone postacie, bardzo dobrze poprowadzony wątek kryminalny, intrygująca tamejnica i niezwykle wstrząsający wątek obyczajowy, który zrobił na mnie największe wrażenie.
Autor pokazuje w nim, jak może wyglądać życie w rodzinie z osobą uzależnioną od alkoholu. Nie jest to łatwa lektura. Sceny i sytuacje, o których czytałam, były dla mnie wręcz niewyobrażalne. I właśnie ten wątek najbardziej mnie poruszył i wstrząsnął. Mam poczucie, że ta książka może otwierać oczy, na to jakie dramaty dzieją się w rodzinach.

Sam wątek kryminalny, jak to w kryminałach bywa, zawiera pewne naciągnięcia czy mniej prawdopodobne zbiegi okoliczności, ale całościowo jest naprawdę bardzo dobrze poprowadzony. Wszystkie wątki zostały jasno i logicznie rozwiązane, bez chaosu i niedopowiedzeń.

Jak wspomniałam na początku to moje pierwsze spotkanie z książką pana Michała Śmielaka, ale z całą pewnością nie ostatnie. Jeśli pozostałe jego powieści choć trochę dorównują „Śnieg przykryje”, to myślę, że autor bardzo szybko trafi do mojej topki ulubionych twórców kryminałów.

Zdecydowanie polecam.

To było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka i… poprzeczka została postawiona bardzo, bardzo, ale to bardzo wysoko. Skończyłam czytać tę książkę wczoraj, a od tamtej pory nie mogę przestać o niej myśleć. Cały czas gdzieś mam ją z tyłu głowy.

To jeden z lepiej...

Rozwiń

Zwiń

Od kilku dobrych lat słyszałam peany o tym, jak genialna i wybitna jest „Tajemna historia” Donny Tartt. Książkę miałam na półce od dawna, aż w końcu, korzystając z kilku wolnych dni postanowiłam dać jej szansę. Po raz kolejny internetowy hit nie porwał mnie tak, jak obiecywano.

Nie mogę powiedzieć, że to rozczarowanie, bo historia naprawdę jest ciekawa, a język, jakim została napisana, przepiękny: poetycki, bogaty i pełen opisów. Już dawno nie czytałam powieści stworzonej z takim kunsztem. Ale nie wkręciłam się. Czytałam bardziej z czystej ciekawości rozwiązania intrygi niż z jakiegokolwiek emocjonalnego zaangażowania.

To klasyczna dark academia: elitarna uczelnia, grupa znajomych i splot zdarzeń, który przeradza się w mroczną intrygę. Dawno nie czytałam książki z taką ilością antypatycznych bohaterów banda zadufanych w sobie, wiecznie naćpanych i zapitych egoistów, pozorantów uważających się za lepszych od innych. Jedynym, którego w miarę tolerowałam, był Richard, narrator. Myślę, że taki był zamysł autorki w kontekście fabuły te odpychające osobowości sprawdziły się idealnie.

Największy minus? Rozwleczenie. Ta książka spokojnie mogłaby być o 100–150 stron krótsza. Momentami miałam wrażenie, że czekam w nieskończoność na wyjaśnienie pewnych sytuacji — do tego stopnia, że zaczęłam przeskakiwać akapity, bo nużyło mnie czekanie na jakikolwiek rozwój akcji. Skrócenie książki nadałoby jej większą dynamikę i czytałoby sie ja z większym zaangażowaniem.
Jeśli lubicie rozbudowane, mało dynamiczne powieści i macie czas na 600 stron spróbujcie. Dla reszty: czytacie na własne ryzyko. Myślę, że część osób może zrobić DNF.

Od kilku dobrych lat słyszałam peany o tym, jak genialna i wybitna jest „Tajemna historia” Donny Tartt. Książkę miałam na półce od dawna, aż w końcu, korzystając z kilku wolnych dni postanowiłam dać jej szansę. Po raz kolejny internetowy hit nie porwał mnie tak, jak obiecywano.

Nie mogę p...

Rozwiń

Zwiń

Po "Zgiń, kochanie" sięgnęłam bardzo spontanicznie. Wystarczyło kilka kadrów z nowej ekranizacji i wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

I choć sama nie mam dzieci, ta historia głęboko mnie poruszyła. To opowieść o młodym małżeństwie, w którym kobieta zmaga się z depresją poporodową i zaburzeniami psychicznymi. Autorka w niezwykle sugestywny sposób pokazuje jej lęki, paranoje i zachowania, które sprawiają, że trudno uwierzyć, jak wiele kobiet mierzy się z podobnymi doświadczeniami.

Chwile, które powinny być pełne szczęścia i miłości po narodzinach dziecka, zamieniają się w walkę o przetrwanie. Najbardziej wstrząsnęły mną fragmenty, gdzie przez chorobę matki dziecku działa się krzywda czytanie tego było naprawdę bolesne.

To jedna z tych książek, które dsja do myślenia. Choć przeczytałam ją kilka dni temu, wciąż o niej myślę.

Tym bardziej jestem ciekawa filmowej adaptacji z Jennifer Lawrence i Robertem Pattinsonem.

Po "Zgiń, kochanie" sięgnęłam bardzo spontanicznie. Wystarczyło kilka kadrów z nowej ekranizacji i wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

I choć sama nie mam dzieci, ta historia głęboko mnie poruszyła. To opowieść o młodym małżeństwie, w którym kobieta zmaga się z depresją poporod...

Rozwiń

Zwiń

Pierwsza książka przeczytana w 2026 roku za mną i muszę przyznać, że to bardzo dobry start czytelniczy. "Rota"Grzegorza Brudnika okazała się dla mnie sporą niespodzianką i to bardzo pozytywną.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Początkowo wkręcałam się dość ostrożnie musiałam przyzwyczaić się do jego stylu, który momentami jest wręcz poetycki. Brudnik operuje dużą ilością porównań i metafor, co w kryminałach nie zdarza się często. Ale gdy już „zaskoczyło" przepadłam.

Bywają, zwłaszcza w pierwszej połowie, momenty lekkiego spowolnienia, jednak autor doskonale to równoważy gdyż wystarczy kilka stron, by nagle wydarzyło się coś, co sprawia, że czytasz rozdział za rozdziałem, nie zauważając upływu czasu.

Zagadka kryminalna jest świetnie skonstruowana, wciągająca i co dla mnie bardzo ważne dobrze rozwiązana. Finał jest logiczny, dokładnie wyjaśniony i uzasadniony, bez pójścia na skróty.

Ogromnym atutem są bohaterowie. Inspektor Katarzyna Łezka i Komisarz Michał Gazda to dwie bardzo wyraziste, mocne postacie. Różni ich właściwie wszystko, a jednak tworzą kapitalny duet. Choć bardzo polubiłam Łezkę, to jednak minimalnie większą sympatią obdarzyłam Michała Gazdę.

Nie spodziewałam się, że aż tak wkręcę się w tę historię. A ostatnie zdanie książki wbiło mnie w fotel! Siedziałam kilka minut z otwartymi ustami, łącząc kropki i analizując to, co właśnie się wydarzyło.

Jedno jest pewne kolejny tom na 100% przede mną i to bardzo szybko. A jeśli seria utrzyma ten poziom, to Grzegorz Brudnik ma spore szanse wskoczyć na listę moich ulubionych autorów kryminałów.

Pierwsza książka przeczytana w 2026 roku za mną i muszę przyznać, że to bardzo dobry start czytelniczy. "Rota"Grzegorza Brudnika okazała się dla mnie sporą niespodzianką i to bardzo pozytywną.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Początkowo wkręcałam się dość ostrożnie musi...

Rozwiń

Zwiń

Czytanie tej książki to był dla mnie prawdziwy hatereading. Serio. Mordowałam ją strona po stronie. I po raz kolejny potwierdza się moja teoria, że zdecydowana większość wszystkich hitów wydawniczych i bestsellerow polecanych jednogłośnie w internetach, w moim przypadku kończy się rozczarowaniem, a nie zachwytem.

„Pomoc domowa” była dla mnie zwyczajnie durna. Główna bohaterka głupia jak but. Zero instynktu samozachowawczego. Od pierwszej minuty wie, że coś jest nie tak z tym domem, pracą, ludźmi, a mimo to brnie w to bo pieniążki kuszą. I oczywiście już na wejściu jedyny proces myślowy, jaki zachodzi w jej głowie, to jaki mega przystojny jest pan domu 🤦‍♀️

Pierwsza część była dla mnie katorgą. Kilka razy byłam gotowa do rzucenia książką i zrobienia DNF. Sama nie wiem, jakim cudem przez to przeszłam. Druga część, minimalnie lepsza. Minimalnie, bo kiedy zaczynało robić się ciekawiej, fabuła robiła sie tak absurdalna, że poziom mojej żenady wychodził poza skalę.

Jeszcze jednym minusem bylo to, ze na początku ksiazka bardzo kojarzyla mi sie z „Pod kluczem” Ruth Ware i niestety dla mnie to nie był komplement.

Czy sięgnę po kolejną część? Może… jeśli kiedyś najdzie mnie ochota na masochizm, to posłucham jako audiobook, żeby bolało trochę mniej. O dziwo chyba jestem ciekawa ekranizacji, moze film wyjdzie lepszy niz książka

Czytanie tej książki to był dla mnie prawdziwy hatereading. Serio. Mordowałam ją strona po stronie. I po raz kolejny potwierdza się moja teoria, że zdecydowana większość wszystkich hitów wydawniczych i bestsellerow polecanych jednogłośnie w internetach, w moim przypadku kończy się rozczaro...

Rozwiń

Zwiń