Diabły i święci

Mnie również ta książka i cała historia jakoś nie ujęła. Takich przypadków na świecie są tysiące i dobrze, że o nich się mówi, pisze, ekranizuje filmy. Jednak oprócz tego dobrze byłoby takim sytuacjom przeciwdziałać. Tu jest historia zza czasów trudniejszych dla Europy, gdzie wielu ludzi było na nieodpowiednich stanowiskach. Do dziś w zasadzie nadal tak jest. Moglibyśmy sobie również zadać pytanie - czy wiele się zmieniło? Pewnie tak, ale wciąż zdarzają się tak smutne, wręcz czasem przerażające historię - zwłaszcza dotykające sierot. Myślę, że nie jest to książka obowiązkowa, ale jeśli ktoś tego typu opowiadania lubi to zachęcam. Mnie nie powalił, choć napisane jest bardzo dobrze.

Mnie również ta książka i cała historia jakoś nie ujęła. Takich przypadków na świecie są tysiące i dobrze, że o nich się mówi, pisze, ekranizuje filmy. Jednak oprócz tego dobrze byłoby takim sytuacjom przeciwdziałać. Tu jest historia zza czasów trudniejszych dla Europy, gdzie wielu ludzi było na nieodpowiednich stanowiskach. Do dziś w zasadzie nadal tak jest. Moglibyśmy...

Czy czytaliście kiedyś zdania z kilku ostatnich rozdziałów książki po dwa razy, aby jeszcze jej nie kończyć?
Nie sądziłam, że przyjdzie taka chwila, że nie będę wiedziała co napisać o powieści, którą przeczytałam. Ta pomieszała mi słowa i pozostawiła w tunelu, gdzie pięciu młodych chłopców ucieka przed ohydnym życiem w sierocińcu. Muszą zdążyć zanim jeden pociąg z niego wyjedzie a drugi wjedzie. Wszystko, co gorsze wydarzyło się w tej powieści wcześniej.
Niesamowicie smutna, niesamowicie poetycka. Niesamowita.

Czy czytaliście kiedyś zdania z kilku ostatnich rozdziałów książki po dwa razy, aby jeszcze jej nie kończyć?
Nie sądziłam, że przyjdzie taka chwila, że nie będę wiedziała co napisać o powieści, którą przeczytałam. Ta pomieszała mi słowa i pozostawiła w tunelu, gdzie pięciu młodych chłopców ucieka przed ohydnym życiem w sierocińcu. Muszą zdążyć zanim jeden pociąg z niego...

Nie ujęła mnie ta lektura. Coś mi w niej przeszkadzało, tak naprawdę się wczytać.

Nie ujęła mnie ta lektura. Coś mi w niej przeszkadzało, tak naprawdę się wczytać.

Nie wiem, czy znajdę właściwe słowa, by ocenić niezwykłą powieść "Diabły i święci". Jean-Baptiste Andrea jest wirtuozerem słowa, który snuje opowieść o życiu uzdolnionego pianisty, grającego na dworcach i lotniskach, czekającego na kogoś, kogo znał kiedyś. Autor skupia się na dramatycznych losach ulicznego pianisty, opowiadającego swoją historię zaciekawionemu słuchaczowi. Każde słowo opowieści znajduje się we właściwym miejscu, ma najwłaściwszy rytm i sens, podobnie jak nuty w muzyce Beethovena. Tak jest też z postaciami, każda jest prawdziwa, choć inna w swym skomplikowanym indywidualiźmie. Dzięki łagodnej narracji i spokojowi pianisty jego przeszłość budzi w odbiorcy mnóstwo refleksji dotyczących nieprzewidywalności życia, niesprawiedliwości losu, samotności i bólu, kondycji człowieka, zdolnego do bycia dobrym i złym. Co jest ważne, by przetrwać, gdzie odnależć sens życia? "Spacery w stanie nieważkości", wyobraźnia, gwiazdy, umiejętność zachowania w sobie dziecięcych uczuć, myslenie o sprawach wielkich, ogólnych, muzyka, radość, przyjaźń, miłość... Słowa powieści magicznie niosą optymizma i wiarę w dobro, choć opisują okrutne realia w domu dziecka, w którym znęcano się nad dziećmi w wyrafinowany i paskudny sposób.

Nie wiem, czy znajdę właściwe słowa, by ocenić niezwykłą powieść "Diabły i święci". Jean-Baptiste Andrea jest wirtuozerem słowa, który snuje opowieść o życiu uzdolnionego pianisty, grającego na dworcach i lotniskach, czekającego na kogoś, kogo znał kiedyś. Autor skupia się na dramatycznych losach ulicznego pianisty, opowiadającego swoją historię zaciekawionemu słuchaczowi....

📻 „Moja młodość skończyła się o osiemnastej czternaście drugiego maja tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku w tańcu płomieni i wiejącego z boku wiatru”. W „powieści „Diabły i święci” Jean-Baptiste Andrea snuje poruszającą opowieść o dojrzewaniu w murach sierocińca prowadzonego przez surowego opata. To motyw literacki wielokrotnie eksplorowany przez twórców, ale Jean-Baptiste nadaje swojej historii indywidualne rysy, zanurzając mroczne losy młodych bohaterów w poetyckiej łagodności. To klasyczna powieść inicjacyjna, o przyspieszonym kursie dorosłości odbywanym w murach internatu. To literackie zetknięcie dobra ze złem, zestawienie okrucieństwa, dyscypliny i przemocy z niewinnością i brutalnie zabranym dzieciństwem. Czytelnik ogląda ten surowy świat oczami Joego, który stracił rodzeństwo i siostrę w wypadku lotniczym. 📻 Rytm tej prozy wyznaczają klawisze pianina, tęsknota za minionym i pragnienie wolności. Młodzieńcze uczucie do dziewczyny staje się zapalnikiem odwagi i jednocześnie określi losy Joego już na zawsze. „Diabły i święci” to piękna opowieść, ale bardzo smutna. Długo ją czytałam, właśnie przez to obciążenie smutkiem. Książkę otrzymałam w gwiazdkowym prezencie od Magdaleny 🩵

📻 „Moja młodość skończyła się o osiemnastej czternaście drugiego maja tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku w tańcu płomieni i wiejącego z boku wiatru”. W „powieści „Diabły i święci” Jean-Baptiste Andrea snuje poruszającą opowieść o dojrzewaniu w murach sierocińca prowadzonego przez surowego opata. To motyw literacki wielokrotnie eksplorowany przez twórców,...

wzruszajaca, inteligentna opowiesc o losach sierot, ich walki i samotnosci.

wzruszajaca, inteligentna opowiesc o losach sierot, ich walki i samotnosci.

Porywająca opowieść o życiu chłopca o wielkim talencie muzycznym, który trafia do katolickiego sierocińca w Kresach. Podczas czytania często wracałam myślami do Miedziaków Colsona Whiteheada, choć tam okrucieństwo wobec podopiecznych często podszyte było rasizmem, podczas gdy tutaj zło występuje w innej formie. Kto jest diabłem, a kto świętym nie zawsze od razu jest oczywiste. Smutna, ale przepełniona wrażliwością opowieść, między innymi dzięki muzyce, która towarzyszy bohaterowi przez całe życie.

Porywająca opowieść o życiu chłopca o wielkim talencie muzycznym, który trafia do katolickiego sierocińca w Kresach. Podczas czytania często wracałam myślami do Miedziaków Colsona Whiteheada, choć tam okrucieństwo wobec podopiecznych często podszyte było rasizmem, podczas gdy tutaj zło występuje w innej formie. Kto jest diabłem, a kto świętym nie zawsze od razu jest...

Przepiękna książka,pełna dzięków i muzyki. A z drugiej strony bólu i smutku. Gorąco polecam.

Przepiękna książka,pełna dzięków i muzyki. A z drugiej strony bólu i smutku. Gorąco polecam.

Bardzo dobra książka. Polecam.

Bardzo dobra książka. Polecam.

Motyw czekania, na którym oparta została historia, nie przemawia do mnie. Opis książki może być mylący. Jest to opowieść o dorastaniu, o ludzkiej psychice i o tym co jeden człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi. Łapałam się na tym, że wstrzymywałam oddech. Piękny język, kawał dobrej literatury

Motyw czekania, na którym oparta została historia, nie przemawia do mnie. Opis książki może być mylący. Jest to opowieść o dorastaniu, o ludzkiej psychice i o tym co jeden człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi. Łapałam się na tym, że wstrzymywałam oddech. Piękny język, kawał dobrej literatury