Książka wciągająca, szybko się czyta. Ciekawy pomysł; lubię jak w powieści historie z teraz i kiedyś zbiegają się w finale.
Pod koniec akcja dzieje się bardzo szybko i wkrada się lekki chaos. Mam wrażenie,że niektóre wątki zostają niedopowiedziane/nie wyjaśnione.

Mimo tego polecam.

Książka wciągająca, szybko się czyta. Ciekawy pomysł; lubię jak w powieści historie z teraz i kiedyś zbiegają się w finale.
Pod koniec akcja dzieje się bardzo szybko i wkrada się lekki chaos. Mam wrażenie,że niektóre wątki zostają niedopowiedziane/nie wyjaśnione.

Mimo tego polecam.

Zmarnowany potencjał. Pomysł ciekawy,ale wątki powierzchowne, postaci płaskie.
Sięgając po książkę spodziewałam się reportażu, opis okładkowy nie wskazuje wprost,że to fabuła.

Bazując na wiedzy,jaka posiada autorka (wnioskuję to z wcześniejszych,bardzo dobrych reportaży) mogła powstać naprawdę ciekawa powieść,a wyszło czytadło na jeden wieczór.

Zmarnowany potencjał. Pomysł ciekawy,ale wątki powierzchowne, postaci płaskie.
Sięgając po książkę spodziewałam się reportażu, opis okładkowy nie wskazuje wprost,że to fabuła.

Bazując na wiedzy,jaka posiada autorka (wnioskuję to z wcześniejszych,bardzo dobrych reportaży) mogła powstać naprawdę ciekawa powieść,a wyszło czytadło na jeden wieczór.

Książka jest dobra. Podczas czytania wiele razy robiłam przerwy,żeby pomyśleć: o,ja też tak miałam.

Na pewno nie jeden z nas zastawiał się nie raz i nie dwa, nad tym dlaczego jestem taki,zachowuje się tak,a nie inaczej. Okazuje się,że część naszego obecnego "ja" jest skutkiem nie tylko genetyki,ale też tego,jak byliśmy wychowani.

Warto przeczytać, poddać się autorefleksji.

Ostatnia część napisana, jako zapychacz. Takie odniosłam wrażenie. Trochę za dużo odwołań biblijnych. Niemniej pozycja godna uwagi

Książka jest dobra. Podczas czytania wiele razy robiłam przerwy,żeby pomyśleć: o,ja też tak miałam.

Na pewno nie jeden z nas zastawiał się nie raz i nie dwa, nad tym dlaczego jestem taki,zachowuje się tak,a nie inaczej. Okazuje się,że część naszego obecnego "ja" jest skutkiem nie tylko genetyki,ale też tego,jak byliśmy wychowani.

Warto przeczytać, poddać się...

Naprawdę dobra, trzymająca w napięciu książka. Wciągająca,szybko się czyta. To jedna z tych książek,przy których zarywa się noc,bo chce się wiedzieć: co dalej,czy się uda?

Naprawdę dobra, trzymająca w napięciu książka. Wciągająca,szybko się czyta. To jedna z tych książek,przy których zarywa się noc,bo chce się wiedzieć: co dalej,czy się uda?

To moje pierwsze spotkanie z autorem. Książka nie jest rewelacyjna,ale nie jest też zła.

Podzielona na dwie fabuły - kiedyś i dziś- które,im dalej w las, tym bardziej zbliżają się do siebie.

Moim zdaniem cześć o przeszłości jest dużo ciekawsza.
Interesujący jest wątek organizacji dążących do autonomii Śląska.

Całośc napisana trochę po łebkach,za szybko. Niektóre wątki chaotyczne, niektóre niedopracowane. Gdyby książka była bardziej szczegółowa i dłuższa,na pewno by zyskała.
Zakończenie, a dokładnie posłowie, lekko wydumane i mało prawdopodobne.

Mimo to nie uważam czasu poświęconego na przeczytanie za stracony.

To moje pierwsze spotkanie z autorem. Książka nie jest rewelacyjna,ale nie jest też zła.

Podzielona na dwie fabuły - kiedyś i dziś- które,im dalej w las, tym bardziej zbliżają się do siebie.

Moim zdaniem cześć o przeszłości jest dużo ciekawsza.
Interesujący jest wątek organizacji dążących do autonomii Śląska.

Całośc napisana trochę po łebkach,za szybko. Niektóre...

W tej części akcja dzieje się najszybciej i momentami naprawdę trudno jest się oderwać od ksiazki. widać progres umiejętności autora (porównując na przykład do cześci pierwszej).

Jak zwykle nieoceniona praca pana Sławka związana z poszukiwaniem historii Karkonoszy. Niezmiennie jestem pod wrażeniem jego skrupulatności. Znakomita wiedza także o legendach karkonoskich. Wszystko opisane jest tak ładnie,że aż chce się rzucić Bieszczady i pojechać w Karkonosze:)

Piękny wątek poświęcony ratownikom górskim. Pozwala uświadomić sobie jak ciężka jest to praca.

Czekam na tom czwarty :)

W tej części akcja dzieje się najszybciej i momentami naprawdę trudno jest się oderwać od ksiazki. widać progres umiejętności autora (porównując na przykład do cześci pierwszej).

Jak zwykle nieoceniona praca pana Sławka związana z poszukiwaniem historii Karkonoszy. Niezmiennie jestem pod wrażeniem jego skrupulatności. Znakomita wiedza także o legendach karkonoskich....

Moim zdaniem najlepsza część z trzech dostępnych.

Bardzo interesujące tło historyczne,które finalnie ma ogromny wpływ na teraźniejszośc. Bardzo podoba mi się w twórczości autora to,jak zgrabnie łączy ze sobą fakty z wytworem własnej wyobraźni, tworząc naprawdę ciekawa zagadkę historyczną.

Podoba mi się główna bohaterka,fajna z niej dziewczyna. Jest wątek kryminalny, uczuciowy i humorystyczny.

Ponownie chylę czoła przed ogromną wiedzą,jaka pan Sławek posiada o historii Karkonoszy oraz legendach snujących się po szczytach i dolinach.

Moim zdaniem najlepsza część z trzech dostępnych.

Bardzo interesujące tło historyczne,które finalnie ma ogromny wpływ na teraźniejszośc. Bardzo podoba mi się w twórczości autora to,jak zgrabnie łączy ze sobą fakty z wytworem własnej wyobraźni, tworząc naprawdę ciekawa zagadkę historyczną.

Podoba mi się główna bohaterka,fajna z niej dziewczyna. Jest wątek kryminalny,...

Najsłabsza z trzech części,ale warto dać szansę i nie skreślać serii,bo kolejne są lepsze.

Zagadka kryminalna interesującą, szczególnie to,jak połączono przeszłość z teraźniejszością,ale postaci trochę nudne (nie licząc gospodarza muzeum hauptmana), dialogi lekko sztywne.

Chylę czoła przed pracą, jaką wykonał pan Sławek śledząc historię nie tylko schroniska,które przestało istnieć,ale także całych Karkonoszy.

Najsłabsza z trzech części,ale warto dać szansę i nie skreślać serii,bo kolejne są lepsze.

Zagadka kryminalna interesującą, szczególnie to,jak połączono przeszłość z teraźniejszością,ale postaci trochę nudne (nie licząc gospodarza muzeum hauptmana), dialogi lekko sztywne.

Chylę czoła przed pracą, jaką wykonał pan Sławek śledząc historię nie tylko schroniska,które...

Książkę czytałam po śmierci autora,więc wiem,jak skończyła się jego historia.

Trochę żałuję,że przeczytałam. Matthew Perry zawsze wydawał mi się fajnym, sympatycznym chłopem. Jak ujawnił swoje problemy z używkami bardzo mu współczulam i trzymałam kciuki za sukces w uwielbieniu się od tych demonów. A jego śmierć była dla mnie przykra.

Po przeczytaniu jego autobiografii zmieniłam o nim zdanie. Na gorsze. Otóż z książki wynika,że był niedojrzałym, samolubnym i okropnym człowiekiem. Opisuje bez wstydu jak wykorzystywał bliskie mu osoby,głównie aktualne partnerki, a po tym,jak przecierpiały z nim trudy terapii, traktował, delikatnie mówiąc, nie po dżentelmeńsku. W książce je przeprasza,nazywając najpiękniejszymi duszami itd,ale....jakie to ma teraz znaczenie?
Na wszytko było wytłumaczenie - to przez uzależnienie (mimo,że te przykre uczynki robił na trzeźwo).

Jeśli chodzi o relacje z rodzicami,to zależy jak wiatr mu zawiał. W jednym rozdziale są okropni, myślący o sobie, porzucający go. A w innym kochani, wspaniali, wspierający.

Książka bardzo chaotyczna, w kolejnych rozdziałach miesza się odległa przeszłość,z nieodległą przeszłością i teraźniejszością. Momentami trudno się połapać. Zostawia wrażenie napisanej po łebkach, aby już skończyć,wydać i mieć spokój.

Dodatkowa gwiazdka za ostatni rozdział,z którego wynikało,że przynajmniej zrozumiał swoje błędy. Chociaż czy na pewno?

Książkę czytałam po śmierci autora,więc wiem,jak skończyła się jego historia.

Trochę żałuję,że przeczytałam. Matthew Perry zawsze wydawał mi się fajnym, sympatycznym chłopem. Jak ujawnił swoje problemy z używkami bardzo mu współczulam i trzymałam kciuki za sukces w uwielbieniu się od tych demonów. A jego śmierć była dla mnie przykra.

Po przeczytaniu jego autobiografii...

Mało kryminału w kryminale. Dosyć wcześnie można się domyślić,kto stoi za morderstwami.

Na plus
- szybko się czyta
- interesujący sposób na uśmiercanie (jakkolwiek to nie zabrzmi)
- Romek Czarnecki trzyma poziom i klasę, podobnie jak Kruszwica

Na minus
- rozmemłany Brudny. Nie wiem,co się stało z tym chłopem, ale snuje się w tej powieści z kąta w kąt, zaręczając różnymi rozmyślaniami,zamiast wziąć za robotę

- złośnica zazdrośnica Julka. Chociaż powody nie da bezpodstawne, to niektóre zachowania wymykają się spod kontroli

- Jagna- od początku schwarzcharakter tej części. Można było chociaż na początku ją trochę inaczej przedstawić

- wątek trójkąta - męczący po stokroć, dominujący w powieści. Wątek kryminalny jest tłem wątku obyczajowego,a jednak po tej serii oczekiwałabym odwrotnej proporcji

- wątek kryminalny - chciałoby się poczytać więcej rozważań,rozmyślań mordercy; finalne rozwiązanie pozostawia niedosyt

- wcześniej to było mniej kłujące w oczy, ale teraz mizoginia autora pokazana jest w pełnej krasie. W poprzednich powieściach kobiety dzieliły się na super laski oraz brzydkie/stare/grube baby. W tej części doszedl jeszcze wątek charakterologiczny. Kobiety myślące waginami, zazdrośnice, intrygantki. Do ostatniej kropli krwi. Do ostatniego wyrwanego włosa. Szczują sterczącymi biustami, krótkimi spodenkami, kocimi ruchami. Ale pod tą całą piękna otoczka kryje się zwykła zła kobieta.

Mało kryminału w kryminale. Dosyć wcześnie można się domyślić,kto stoi za morderstwami.

Na plus
- szybko się czyta
- interesujący sposób na uśmiercanie (jakkolwiek to nie zabrzmi)
- Romek Czarnecki trzyma poziom i klasę, podobnie jak Kruszwica

Na minus
- rozmemłany Brudny. Nie wiem,co się stało z tym chłopem, ale snuje się w tej powieści z kąta w kąt, zaręczając...

Trzecia część trzyma poziom dwóch poprzednich i nie jest to komplement w jej stronę.

Jon nadal jest "postawnym,nie żeby grubym gejem". Ciągle odwołania do jego postury kojarzą mi się z serią o dwóch galach,w której Obelix zawsze podkreślał,że nie widzi tu żadnych grubych. Autor powiela też,znane z poprzednich części, schematy,ale w sposób nudny.

Akcja rozgrywa się bardzo szybko, co sprawia,że książkę czyta się szybciej niż poprzednie. Jednak dzieje się to kosztem jakości,ponieważ niektóre wątki traktowane są po łebkach. Przykładowo: jeżeli jedna z ważnych postaci przechodzi przemianę,to wyjaśnienie w stylu. "bo tak" nie jest satysfakcjonujące dla czytelnika.

Rozwiązanie całej historii jest do przyjęcia,może jakiś mały element zaskoczenia był. Autor w posłowiu daje do zrozumienia,że być może jeszcze spotkamy się z duetem Antonia -Jon,ale ja już się raczej nie skuszę.

Trzecia część trzyma poziom dwóch poprzednich i nie jest to komplement w jej stronę.

Jon nadal jest "postawnym,nie żeby grubym gejem". Ciągle odwołania do jego postury kojarzą mi się z serią o dwóch galach,w której Obelix zawsze podkreślał,że nie widzi tu żadnych grubych. Autor powiela też,znane z poprzednich części, schematy,ale w sposób nudny.

Akcja rozgrywa się...

Do drugiej części mam podobne zarzuty jak do pierwszej.

Styl pisania kojarzy się ze scenariuszem filmowym,a nie książką.

Ciągle przypominanie,że Jon jest "postawny,nie żeby gruby" i że jest gejem.

Antonia jak na taką super inteligenta osobę, nie podpisuje się za bardzo inteligencją. Jej działania w sumie to nie uzasadniają sensu programu,którego jest częścią.

Historia nie jest wciągająca,chociaż w stosunku do pierwszej części jest lepiej,moim zdaniem.

No i czarna wilczyca. Jaki jest sens wprowadzenia tej postaci? Jest jak pan z czarnej wołgi do straszenia nim dzieci.

Do drugiej części mam podobne zarzuty jak do pierwszej.

Styl pisania kojarzy się ze scenariuszem filmowym,a nie książką.

Ciągle przypominanie,że Jon jest "postawny,nie żeby gruby" i że jest gejem.

Antonia jak na taką super inteligenta osobę, nie podpisuje się za bardzo inteligencją. Jej działania w sumie to nie uzasadniają sensu programu,którego jest częścią....

Coś mi nie gra w tej książce. Przede wszystkim styl narracji. Powieść napisana bardziej jak scenariusz filmowy niż książka. Dziwne fikołki, przedłużające ilość stron; żeby nie być gołosłowną, styl jest taki:
"Antonia jest zmartwiona i się boi.
- jestem zmartwiona i się boję - mówi Antonia".
Albo to jakieś poczucie humoru autora. Nie wiem.

Postać Antonii ma się kojarzyć z detektywem Monkiem. Z jednej strony super inteligenta, a drugiej brak jej życiowej zaradności, dlatego do pomocy otrzymuje Jona, który jest "potężnym (nie że y grubym) gejem". Wielokrotne nawiązywanie do postury i orientacji bohatera jest nudne,żeby nie powiedzieć że denerwujące. A sposób rozwiązania przez nią zagadki wcale nie potwierdza takiej wybitnej inteligencji i sensu prowadzenia programu "czerwona królowa".

Zagadka kryminalna średnia,nie wciągająca.

Książka nie jest zła, można przeczytać. Natomiast nie dogania sławy najlepszego thrillera ostatnich lat,która przed nią kroczy. Taki średniak.

Coś mi nie gra w tej książce. Przede wszystkim styl narracji. Powieść napisana bardziej jak scenariusz filmowy niż książka. Dziwne fikołki, przedłużające ilość stron; żeby nie być gołosłowną, styl jest taki:
"Antonia jest zmartwiona i się boi.
- jestem zmartwiona i się boję - mówi Antonia".
Albo to jakieś poczucie humoru autora. Nie wiem.

Postać Antonii ma się kojarzyć...

Czytam serię o komisarzu Brudnym po kolei,jedna za drugą, zaczęłam jak już Smolarz się drukował.

I rany Julek,ta książka ma bardzo adekwatny tytuł. W każdej poprzedniej części dało się zauważyć, delikatnie mówiąc, niechęć autora do pisu. Ale w bagnie popłynął po całości.

Czytając odnosiłam wrażenie,że zagadka kryminalna i postać brudnego są tylko tłem do tego,żeby wrzucić z siebie wszystkie frustracje na władzę. Książka nie trzyma poziomu poprzednich części, to jakiś mokry sen autora o tym,co możnaby zrobić tym pisowskim łobuzom. I chociaż w książce dla równowagi pojawiają się politycy opozycji,to jednak w duuuuużo lepszym świetle.

Oczywiście podobieństwo do osób prawdziwych jest przypadkowe.
Yhy. Nie da się jednak nie porównać prezesa partii przedstawionego jako zniedołężniałego starca, obrońcę kościoła, opętanego władzą propagandystę do Jarosława. Albo Sosnowskiego,który zorganizował nieudane wybory za kupę milionów (i do tego jest brzydki i gruby) do Sasina.

Takich przykładów jest więcej,nie będę zanudzać. Może nasze dzieci,wnuki, będą tę książkę czytać jako jakiś kryminalno - apokaliptyczny political-fiction. Dla nas jest podobieństwo do konkretnych osób wali po oczach.

Brudny przemyka sobie między przydługimi wywodami o tym,jaki ten PiS jest straszny (żeby nie było, też nie popieram,daleko mi do obrońców tej partii). I ok, raz, drugi, nawet trzeci dałoby radę przełknąć. Ale te gorzkie żale przewijają się non stop. Panie Piotrowski- tak,wiemy już,że nie lubisz Pan kaczora i jego bandy. Nie musisz nam tych przekonać wciskać na każdym kroku. To trochę jak w tych kawałach o studentach prawa- że do każdej rozmowy wcisną ten fakt.


Na plus - szybko się czyta.
Drugi plus to to,że mimo wszystko książka skłania do przemyśleń. Co by było,gdyby teraz pojawił się taki sędzia. I zaczął rozliczać te wszystkie szuje z wiejskiej. Jak byśmy się zachowali, czy byśmy przyklasneli,czy jednak byli przeciwko? Jakby nie patrzeć, Sędzia nie "karał" za niewinność,a jego "ofiary" to ludzie tak zepsuci,że przeciętnemu Kowalskiemu trudno to sobie wyobrazić. Bo w to,że są na świecie podli ludzie, których kryje władza uwierzyć łatwo.

Czytam serię o komisarzu Brudnym po kolei,jedna za drugą, zaczęłam jak już Smolarz się drukował.

I rany Julek,ta książka ma bardzo adekwatny tytuł. W każdej poprzedniej części dało się zauważyć, delikatnie mówiąc, niechęć autora do pisu. Ale w bagnie popłynął po całości.

Czytając odnosiłam wrażenie,że zagadka kryminalna i postać brudnego są tylko tłem do tego,żeby...

Książka napisana nie wiadomo po co. Ani szokująca, ani odkrywcza. Po lekturze tryptyku dubajskiego wnioskuje,że autor bardzo nie lubi kobiet, a sympatyzuje z mężczyznami. Widać to chociaż po jezyku,jakim opisywał dubajki, a jakim operuje w stosunku do dziwków.

Dał się wydoić Alexowi na sporą kasę, posłuchał i opisał jakieś wyssane z palca historie i finalnie jeszcze jest z tego zadowolony. Jego relacja z głównym bohaterem tego niby reportażu zaangażowanego jest więcej niż dziwna. Naprawdę szkoda czasu na lekturę.
Wcześniej czytałam reportaż o księdzu z Dominikany i po kolejnych reportażach spodziewałam się czegoś więcej. Tą książką jestem rozczarowana.

Książka napisana nie wiadomo po co. Ani szokująca, ani odkrywcza. Po lekturze tryptyku dubajskiego wnioskuje,że autor bardzo nie lubi kobiet, a sympatyzuje z mężczyznami. Widać to chociaż po jezyku,jakim opisywał dubajki, a jakim operuje w stosunku do dziwków.

Dał się wydoić Alexowi na sporą kasę, posłuchał i opisał jakieś wyssane z palca historie i finalnie jeszcze jest...

Na plus - bardzo szybko się czyta, pomimo prawie 700 stron. Bardzo lubię u Pani Puzyńskiej przeskoki w czasie i przeplatanie ich w rozdziałach.

Początek jest zaskakujący, wielu fanów serii pewnie będzie miało żal za to, co autorka zrobiła z Danielem, ale moim zdaniem pomysł na tę postać wyczerpał się już kilka tomów wcześniej i mi akurat nie będzie go brakowało.

Sama zagadka kryminalna interesująca i ciekawa.

Na plus - bardzo szybko się czyta, pomimo prawie 700 stron. Bardzo lubię u Pani Puzyńskiej przeskoki w czasie i przeplatanie ich w rozdziałach.

Początek jest zaskakujący, wielu fanów serii pewnie będzie miało żal za to, co autorka zrobiła z Danielem, ale moim zdaniem pomysł na tę postać wyczerpał się już kilka tomów wcześniej i mi akurat nie będzie go brakowało.

Sama...

To jest książka, która powinna być lekturą szkolną. Wstrząsająca, ale napisana przystępnym językiem.

To jest książka, która powinna być lekturą szkolną. Wstrząsająca, ale napisana przystępnym językiem.

Książka o chłopie, który utknął w friendzone. On ją kocha, ona traktuje jak koło zapasowe. Jak on się chce od niej uwolnić....to ona się obraża,, więc on wraca z podkulonym ogonem i jeszcze przeprasza. Płytka historia. Wbrew opisowi nie ma za dużo o samym Medellin.

Książka o chłopie, który utknął w friendzone. On ją kocha, ona traktuje jak koło zapasowe. Jak on się chce od niej uwolnić....to ona się obraża,, więc on wraca z podkulonym ogonem i jeszcze przeprasza. Płytka historia. Wbrew opisowi nie ma za dużo o samym Medellin.

Moim zdaniem najlepsza część z sagi o lipowie

Moim zdaniem najlepsza część z sagi o lipowie

Sympatyczna książka, akurat taka, jakiej oczekiwałam. W sam raz na wieczór.

Sympatyczna książka, akurat taka, jakiej oczekiwałam. W sam raz na wieczór.