B.A. Paris
Jedna książka co 2,5 minuty, czyli 18 tys. egzemplarzy miesięcznie! Taka jest średnia sprzedaż thrillerów B.A. Paris w Polsce. Późny debiut na pewno nie jest łatwy, ale przy wystarczającej dozie talentu i determinacji może okazać się niezwykle lukratywny i przynieść autorowi nieoczekiwaną sławę. Sprzedaż powieści „Za zamkniętymi drzwiami” w Wielkiej Brytanii przekroczyła nakład miliona egzemplarzy – książka właśnie osiągnęła tam status platynowego bestsellera.
Brytyjska autorka B.A. Paris (pod tym pseudonimem ukrywa się Bernadette McDougall) zrobiła zawrotną karierę dzięki powieściom „Za zamkniętymi drzwiami” i „Na skraju załamania”, które natychmiast trafiły na światowe listy bestsellerów i oczarowały miliony czytelników. „Za zamkniętymi drzwiami”, historia kobiety uwikłanej w przerażający związek z sadystycznym psychopatą – książka, którą Paris rozpoczęła przygodę z pisaniem – narobiła sporo szumu na międzynarodowym rynku wydawniczym.
Bernadette, matka pięciu córek, zawsze chciała zostać pisarką – po prostu czekała na właściwy moment.
Kiedy dziewczynki dorosły, nagle okazało się, że ma sporo wolnego czasu. Myślała co prawda o książkach dla dzieci, ale jedna z córek zachęciła ją do wzięcia udziału w konkursie literackim ogłoszonym przez brytyjski tygodnik „The Sunday Times”. Powieść, którą zgłosiła na konkurs, nie zdobyła żadnej nagrody, ale Bernadette odkryła, że pisanie jest dla niej jak narkotyk. Ponieważ chciała uniknąć niepotrzebnej presji i wciąż nie była pewna, czy osiągnie efekt, który ją zadowoli, postanowiła ukryć się za pseudonimem. Tak narodziła się B.A. Paris. „B.A.” to inicjały jej imion – Bernadette Anne. Na „Paris” zdecydowała się, ponieważ zaraz po studiach trafiła do Paryża, gdzie pracowała jako au pair i gdzie poznała przyszłego męża, a spędzone tam lata uważa za czas zmian, który okazał się najszczęśliwszy w jej życiu.
Pomysł na debiutancki thriller, „Za zamkniętymi drzwiami”, podsunęła jej przyjaciółka. Mąż na każdym kroku kontrolujący żonę wydał się jej doskonałym punktem wyjścia, ale Bernadette nigdy nie sądziła, że historia stanie się aż tak mroczna. I tak porywająca! Autorka świetnie odnalazła się w gatunku domestic noir, ku satysfakcji i uznaniu czytelników – popularność gatunku płynie wszak z tego, że kwestia przemocy domowej nie jest obca nikomu i nawet jeśli nie doświadczyliśmy jej osobiście, prawdopodobnie znamy kogoś, kto właśnie tkwi w nieszczęśliwym związku. Bernadette zwykle bazuje na czymś, co przydarzyło się komuś, kogo zna lub jej samej. Tak było z „Na skraju załamania” – jadąc do domu przez las zaczęła się zastanawiać, co by zrobiła, gdyby zobaczyła samochód zaparkowany na poboczu. Czy zatrzymałaby się, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, czy po prostu pojechałaby dalej? Ta rozterka okazała się doskonałym początkiem nowej powieści. Choć B.A. Paris nigdy nie planuje szczegółowo przebiegu akcji, to zawsze wie, jak zacznie się jej książka i jakie będzie zakończenie opowiadanej historii. Wszystko to, co pomiędzy, jest jedną wielką ekscytującą przygodą. Bywa, że bohaterowie wymykają się spod kontroli albo wręcz ją przejmują. Tak właśnie było z Jackiem z „Za zamkniętymi drzwiami” – najmroczniejszą postacią, jaką stworzyła.
Po sukcesie „Za zamkniętymi drzwiami” B.A. Paris brawurowo zdała egzaminy z kolejnych powieści, co stanowi nie lada wyzwanie w karierze każdego pisarza. Druga powieść, „Na skraju załamania”, tajemniczością i grozą w niczym nie ustępowała pierwszej książce. Kolejna, „Pozwól mi wrócić”, była mroczną i niepokojącą historią Finna, mężczyzny, którego dziewczyna zniknęła bez śladu w drodze powrotnej ze wspólnych wakacji we Francji.
Najnowsza powieść, „Dylemat”, która nakładem Wydawnictwa Albatros ukaże się 11 marca, opowieść dwojgu małżonków, których osobiste dramaty toczą się w cieniu hucznego przyjęcia urodzinowego, to właściwie bardziej dramat psychologiczny niż thriller. Jednak autorka przygotowała tym razem tak wielką dozę napięcia, nerwów i emocji, że czytelnicy w pewnością wybaczą jej to drobne odstępstwo od reguł gatunku. I na pewno niecierpliwie czekać będą na kolejną powieść, nad którą B.A. Paris już rozpoczęła pracę.
Zobacz stronę autora
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Szukamy ofert...
Nominacja w Plebiscycie 2017 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Za zamkniętymi drzwiami (wydanie z dwoma opowiadaniami)
Świetna książka, trzymająca w napięciu od początku do końca. I jak to w przypadku historii od tej autorki zakończona genialnym plot twistem.
Świetna książka, trzymająca w napięciu od początku do końca. I jak to w przypadku historii od tej autorki zakończona genialnym plot twistem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRozumiem, iż kiedyś szokowała, jednak ja nie znalazłam w niej nic wyjątkowego 😔 Często była dla mnie nielogiczna, a zakończenie to dla mnie totalna abstrakcja…
Rozumiem, iż kiedyś szokowała, jednak ja nie znalazłam w niej nic wyjątkowego 😔 Często była dla mnie nielogiczna, a zakończenie to dla mnie totalna abstrakcja…
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIdealny obraz, który parzy w oczy
Początek to klasyczny motyw „małżeństwa idealnego”. Jack i Grace są piękni, bogaci, a ich dom wygląda jak z katalogu. Jednak autorka bardzo szybko zrzuca maski. Siła tej książki nie leży w wielkiej tajemnicy, którą odkrywamy na końcu, ale w narastającym poczuciu bezsilności. Paris genialnie operuje kontrastem między tym, co widzą znajomi pary na wystawnych kolacjach, a horrorem, który dzieje się, gdy goście wychodzą.
Co najbardziej uderza w tej lekturze?
Psychologia strachu: Jack nie jest typowym filmowym mordercą. To socjopata, który czerpie przyjemność z samego strachu ofiary. To sprawia, że książka jest bardziej przerażająca niż krwawe kryminały – tu cierpienie jest czysto psychiczne.
Narracja dwutorowa: Skakanie między „kiedyś” a „teraz” buduje napięcie w sposób mistrzowski. Dowiadujemy się, jak Grace dała się wciągnąć w tę pułapkę, co jest bolesną lekcją o tym, jak łatwo przeoczyć „czerwone flagi”.
Motyw bezradności: Postać Millie, siostry Grace z zespołem Downa, dodaje historii ogromnego ciężaru emocjonalnego. To ona jest kartą przetargową w tej okrutnej grze, co budzi w czytelniku czysty, ludzki gniew.
Czy są jakieś słabe punkty?
Bądźmy szczere – momentami trzeba mocno zawiesić niewiarę. Niektóre zachowania Grace mogą irytować (pytanie „dlaczego po prostu nie krzyczała?” pojawia się w głowie co dziesięć stron),a konstrukcja Jacka jako „zła wcielonego” jest nieco jednowymiarowa. Finał dla wielu może wydać się zbyt filmowy lub wręcz nieprawdopodobny, biorąc pod uwagę wcześniejszą skrupulatność oprawcy.
Werdykt
To nie jest książka o wielkim śledztwie. To książka o utracie kontroli. Jeśli szukasz lektury, która:
Sprawi, że zapomnisz o gotującym się obiedzie.
Wywoła u Ciebie dreszcze przy każdym dźwięku przekręcanego klucza.
Skłoni do refleksji nad tym, jak mało wiemy o ludziach za ścianą.
...to „Za zamkniętymi drzwiami” jest pozycją obowiązkową. To literacki emocjonalny rollercoaster, po którym człowiek czuje się zwyczajnie zmęczony, ale i dziwnie wdzięczny za swoją nudną, bezpieczną codzienność.
Moja ocena: 8/10 (za emocje, które zostają pod skórą jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony).
Idealny obraz, który parzy w oczy
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątek to klasyczny motyw „małżeństwa idealnego”. Jack i Grace są piękni, bogaci, a ich dom wygląda jak z katalogu. Jednak autorka bardzo szybko zrzuca maski. Siła tej książki nie leży w wielkiej tajemnicy, którą odkrywamy na końcu, ale w narastającym poczuciu bezsilności. Paris genialnie operuje kontrastem między tym, co widzą znajomi...
Może być
Może być
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDrzwi niekoniecznie zamknięte
Drzwi niekoniecznie zamknięte
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytasz jednym tchem, bez przerwy.
Czytasz jednym tchem, bez przerwy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo tak dobrej ocenie spodziewałam się naprawdę czegoś lepsze. Może już za dużo w ostatnim czasie pojawiło się książek, filmów opierających się na podobnych schemacie, więc średnio mnie to szokowało.
Czy to był thriller? Chyba jednak nie... Cała historia niemalże wyłożona od samego początku jak na tacy. Przewidywalna. Jedynie sama końcówka ciut mnie zaskoczyła.
Niektóre wątki po prostu tak mało prawdopodobne, że aż głupie.
Ale żeby nie było, na pewno na plus - prosty język jakim książka została napisana, dzięki czemu po prostu się przez nią płynęło.
Po tak dobrej ocenie spodziewałam się naprawdę czegoś lepsze. Może już za dużo w ostatnim czasie pojawiło się książek, filmów opierających się na podobnych schemacie, więc średnio mnie to szokowało.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzy to był thriller? Chyba jednak nie... Cała historia niemalże wyłożona od samego początku jak na tacy. Przewidywalna. Jedynie sama końcówka ciut mnie zaskoczyła.
Niektóre...
Zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu niż "Terapeutka".
Grace jest przekonana, że złapała Pana Boga za nogi. Nieziemsko przystojny prawnik z nienagannymi manierami i podejściem do jej siostry z Zespołem Downa po krótkiej znajomości oświadcza się jej. Jednak noc poślubna jest koszmarem, a to dopiero początek gehenny. Wymarzony mąż okazuje się być wyrachowanym psychopatą-mordercą, którego ekscytuje czyjś strach... Odlicza dni, kiedy siostra Grace zamieszka z nimi, by móc do woli się nad nią pastwić aż do śmierci dziewczyny. Jest tylko jedno wyjście z tego patosu, a czasu coraz mniej...
Wymyślne psychologiczne i fizyczne tortury. Nieodparta chęć poznania sposobu, w jaki Grace uwolni się od męża. Krzywda dziecka, kobiet, a nawet psa. Doszukiwanie się potknięcia psychopaty. To wszystko sprawiło, że przeczytałam książkę w kilka godzin. Polecam.
Zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu niż "Terapeutka".
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGrace jest przekonana, że złapała Pana Boga za nogi. Nieziemsko przystojny prawnik z nienagannymi manierami i podejściem do jej siostry z Zespołem Downa po krótkiej znajomości oświadcza się jej. Jednak noc poślubna jest koszmarem, a to dopiero początek gehenny. Wymarzony mąż okazuje się być wyrachowanym...
Książka, która od początku wzbudza silne emocje, ale niekoniecznie takie, jakich się spodziewałam.
W trakcie czytania, mniej więcej w połowie, musiałam zajrzeć do zakończenia. Potrzebowałam wiedzieć, czy ta historia dobrze się kończy, bo inaczej chyba nie miałabym siły czytać dalej. Autorka bardzo długo rozwija wątek psychicznego znęcania się, które stopniowo narasta i momentami jest po prostu trudne do zniesienia.
Ta książka wywoływała we mnie dużą frustrację. Cała relacja między bohaterami przypominała mi schemat, w którym jedna strona ma pełną kontrolę, a druga jest bezradna. To budziło we mnie sprzeciw, a chwilami nawet złość na główną bohaterkę, której zachowania nie zawsze potrafiłam zrozumieć.
Nie uważam tej historii za szczególnie głęboką. To raczej thriller oparty na emocjach i napięciu niż na wnikliwej analizie psychologicznej. Im dalej czytałam, tym bardziej miałam mieszane uczucia.
To książka, którą można przeczytać, ale nie jest to coś, co z przekonaniem poleciłabym innym.
Książka, która od początku wzbudza silne emocje, ale niekoniecznie takie, jakich się spodziewałam.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW trakcie czytania, mniej więcej w połowie, musiałam zajrzeć do zakończenia. Potrzebowałam wiedzieć, czy ta historia dobrze się kończy, bo inaczej chyba nie miałabym siły czytać dalej. Autorka bardzo długo rozwija wątek psychicznego znęcania się, które stopniowo narasta i...
Koszmarek na dwa wieczory, tylko czasu szkoda.
Pierwsze 20 stron to przyspieszona ekspozycja. Do 40. znamy już cały życiorys głównej bohaterki. Problem w tym, jest jest płaska jak deska do prasowania, a jej decyzje idiotyczne. Chciałabym jej współczuć, ale sorry - nie jestem w stanie.
„Złol” nie ma żadnej sensownej motywacji, trudno uwierzyć w jego przemianę i wszystkie późniejsze działania.
Akcja pędzi, jakby wszystko wydarzyło w ciągu tygodnia i nie ma w niej głębszego sensu…
Jestem zaskoczona wysoką oceną i mianem bestsellera dla tej historyjki.
Koszmarek na dwa wieczory, tylko czasu szkoda.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwsze 20 stron to przyspieszona ekspozycja. Do 40. znamy już cały życiorys głównej bohaterki. Problem w tym, jest jest płaska jak deska do prasowania, a jej decyzje idiotyczne. Chciałabym jej współczuć, ale sorry - nie jestem w stanie.
„Złol” nie ma żadnej sensownej motywacji, trudno uwierzyć w jego przemianę i wszystkie...